13-11-09

Bruce Lee

Bruce Lee

 

Het fenomeen Tom R.

Ik probeer al jaren Tom R. tot de loopsport te bekeren.  Omdat ik vind dat hij slecht genoeg van karakter is om het ver te schoppen in deze sport. 

Maar Tom R. vindt dat in een witte short in de tenniskantine pinten zitten hijsen al ruim kan volstaan qua sportieve inspanning.

En dat is jammer.

 

*****

 

Toch heeft Tom ooit een periode geworsteld met een  bizarre fascinatie voor Oosterse gevechtsporten. 

In één of andere flutfilm met Jean-Claude Van Damme was er een scène waarin JCVD een zwaar trainingsschema afwerkt ten einde later hele busladingen slechterikken te kunnen afslachten.

Dat is nu eens echt iets voor Tom. 

David tegen Goliath. 

Ook op de Playstation kende Tom geen genade. 

Dus dit lag hem wel, dacht hij.

Tom ging de ultieme vechtmachine worden.  Stalen spieren.  Eiken balken zou hij met de blote vuist tot spaanders herleiden, dakpannen zou hij met zijn hoofd tot stof doen verkruimelen.

Of omgekeerd, dat viel nog te bezien....

 

 

*****

 

Een goede voorbereiding is het halve werk.

Tom heeft eerst alle films van Karate Kid gezien.

Didactisch materiaal.  

Een mens kan tenslotte niet goed genoeg voorbereid zijn als je je aan gevechtssporten gaat wagen.

 

Uit de films leerde Tom dat het lichaam van de ware Oosterse gevechtsmachine eerst en vooral een periode van harding moet ondergaan. 

Blootvoets door de sneeuw. 

Dat lag wat moeilijk, het was tenslotte augustus.

Met je vuisten hameren op een telefoonboek tot alle bladzijden er uit waren. 

Nergens een telefoonboek te vinden, dankuwel internet.

 

Maar dan is er plots toch uitzicht op een gepaste training. 

Jezelf geselen met takken, om zo je lichaam te harden.  Tegen pijn.

Dat leek Tom wel doenbaar. 

Uiteindelijk waren er heel wat flexibele boompjes te vinden bij hem in de tuin.

 

Hoe ging Tom hierbij te werk?

Hij plooide een tak van een jonge denneboom in een cirkel rond de stam en liet deze vervolgens schieten tot tegen zijn ontblote borstkast.

 

Zwiep en pets !

AAAGRH! 

AAAGRH!

Striemende pijn, als van een zweep, maar Ninja worden vraagt iets van een mens, dus de tanden op mekaar en verbijten die pijn. 

 

Jean-Claude lacht tenslotte met zulke uitdagingen. 

No pain, no gain, zoals Stallone zich ooit in een filosofische bui liet ontvallen.

 

Op één been kan een mens niet staan (een flamingo wel, maar dat terzijde).

Dus.....

 

Zwiep en pets !

AAAGRH! 

AAAGRH!

 

Enzoverder.....

Een twintigtal zwiepen en evenveel petsen later was zijn borstkas één ode aan de volharding, en ook wel één rood gestriemde zone.

 

*****

 

Tijd om de training naar de volgende stap te brengen.

De onthechting van de ware gevechtsmonnik vroeg om dat ietsiepietsie meer.

De ultieme uitdaging op weg naar de eeuwige glorie, zeg maar.

 

Tom ging een tak voluit in zijn gelaat laten zwiepen. Het gelaat moest ook gehard worden, was de redenering.

Tom besefte gelukkig dat enige bescherming hier geen overbodige luxe zou zijn. 

Met een eind kleefband bevestigde hij een beschermende hoes rondom de tak, zodat het geweld van de klap niet op één smalle streep zou komen.

Goed mikken (we willen tenslotte geen oog verliezen) en Tom laat de tak los.

In dezelfde fractie van een seconde ziet Tom het volgende vanuit zijn ooghoek:

  • een tak die als een razende op zijn gelaat afstormt,
  • een beschermhoes die al even razend van de tak wordt weggekatapulteerd,
  • een blote tak die hem voluit op de wang treft, een bloedrode striem nalatend.

De training was bij deze een doorslaand succes én  ....    ook wel afgelopen.

 

*****

Tijd voor de technische fase van de training.

Om dozijnen spleetogige tegenstanders uit te schakelen zou een wapen wel eens van nut kunnen zijn.

Werpsterren!

Mja, leuk.

Maar eens weggegooid, moet je er zelf toch weer achteraan sjokken om ze weer op te pikken. Dat is toch wel vermoeiend.

Neen, Tom zocht iets spectaculairders.

Iets visueel spectaculairder.

 

*****

 

Tom ging aan de slag met zelfgebouwde nunchaku (twee houten stokken, verbonden met een stukje ketting). 

Het eerste stuk hout is het handvat, het tweede is het rondslingerende wapen.

Je zwaait met het tweede stuk hout, maar je kan het bijvoorbeeld ook afklemmen onder de arm. 

Na ontelbare blauwe plekken kon Tom uiteindelijk als een waanzinnige tekeer gaan met die nunchakus. 

Niet normaal.  

Hij zou op warme dagen desnoods als ventilator aan de slag kunnen. 

 

*****

 

Maar u weet hoe dat gaat. 

Met het besef dat je iets goed kan, sluipen ook de nonchalance en de arrogantie binnen.  Eén seconde van onoplettendheid en Tom kreeg het slaghout keihard tegen het hoofd.  Hij sloeg zichzelf erg grondig knock-out met zijn eigen nunchakus. 

Héél erg grondig. 

De duisternis begon in te vallen vooraleer Tom terug bij bewustzijn kwam. 

 

*****

 

U begrijpt dat wanneer iemand met zulke inzet, zo'n verbetenheid, zo'n leergierigheid zich totaal zou geven voor de loopsport, we het einde nog niet gezien hadden.   Dit was materiaal waar medaillewinnaars uit gemaakt worden.

 

Helaas situeert Tom zich op dit eigenste moment nog altijd op een barkruk aan de toog van de tenniskantine. 

Hij draagt een witte short. 

Hij hijst.

 

Commentaren

:D LOL! Waar haaaaaaal je het steeds!

groetjes

Gepost door: maike | 16-11-09

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.