10-11-09

Se non è vero

è ben trovato.

 

De trouwe lezer van deze kronieken weet dat ik een man ben, waarop u een huis kunt bouwen. 

Een kleintje toch. 

Zonder garage.

Een kerk misschien ook wel, hoewel ik in die richting geen enkele ambitie koester.  Voor je het weet ben je een icoon en hang je aan, pakweg, een kruis genageld in elke woonkamer.  En ik heb ooit als eens een duimspijker in mijn vinger gehad,  en dat viel al behoorlijk tegen, dus neen, bedankt.

 

Huis bouwen dus.

Ik ben als het ware uw rots in de branding.

U kan mij vertrouwen.  In de buurt van uw dochters en uw geld.  Hoewel de combinatie al wel erg verleidelijk wordt.

 

Ik haat te laat komen.  Wanneer ik, bij wijze van voorbeeld, in Antwerpen-Centraal de trein van 19u24 moet halen, dan hoef ik mij niet te haasten om die van 17u24 te halen. 

Taakspanning, noemt men dat in de psychologie. 

Ongezonde taakspanning, noemt men het in de psychiatrie. 

Aanstellerij, noemt mijn vrouw het.

 

Mijn vriend Tom, u kon hier al eerder iets over zijn stuitend gebrek aan tijdsbesef lezen, heeft absoluut geen last van taakspanning.  Stel dat Tom in Antwerpen-Centraal de trein van 19u24 moet halen, dan is de kans groot dat hij rond 19u55 het verkeerde perron opstormt en teleurgesteld in de verkeerde richting staat te kijken.  Met enig geluk staat hij ook nog in het verkeerde station, in de verkeerde stad of land.

Dat is Tom ten voeten uit. 

Wij hebben onze tanden stuk gebeten op hem.

We hebben het opgegeven. 

We weten wanneer we verslagen zijn. 

Ach, de zoete smaak van de nederlaag....

 

*****

 

Zo zal ik ook altijd ruim op voorhand vertrekken om ergens ten lande aan een of andere jogging deel te nemen. 

Marge inbouwen. 

Basisregel is dan:  Tom thuis laten, voor je eigen gemoedsrust.

Niets is zo vervelend voor de man met het startpistool met de vinger aan de trekker, dan dat er net op dat moment een loper op zijn schouder komt tikken met de vraag of hij nog een kwartiertje wil wachten, want Tom was wat aan de late kant. 

Ik moet ook niet op prins Filip afstappen net op het moment dat hij het startpistool ter hemel richt op de 20 Km door Brussel en hem zeggen:

"Excellentie (of is het Monseigneur), un instant svp, Tom est en retard. 

Oui, c'est toujours la même chose avec lui.

Je sais, c'est dégoutant. 

Mais, que peut on faire?

Quinze minutes, ça va?"

Pakt niet.

 

*****

 

Neen, ik ben altijd ruim op tijd ter plaatse.

Geen parkeerperikelen, ruim de tijd voor verkenning omloop, opwarming, enfin, ik acclimatiseer graag.

De lokale fauna bestuderen, quoi.

 

Enkele jaren geleden heeft me dit toch wel in een lastig parket gebracht op de Jaarmarktjogging in het landelijke R.

Ik durf me er nu nog altijd niet te vertonen.

 

Ik was ruim op tijd ter plekke.  De plaatselijke vrijwilliger met fluo-vestje was nog de prut uit de ogen aan het wrijven en uit de neus aan het eten alvorens de eerste nadar te gaan plaatsen, toen ik er met ronkende motoren de nog lege parking opspoot. 

Ploegen door grind.

Uit de weg iedereen, één getrainde atleet is in da house! 

IN DA HOUSE!

SAY YO! 

En nu jullie allemaal: YOHO! 

En ik dan weer YO!

 

Soit.

 

*****

 

De kantine in, op zoek naar de inschrijfbalie. 

Die was nog niet in bedrijf.

Een man met ringbaardje, 1m62 hoog, was driftig doende met alles en niets speciaals.  Delegeren heet dat, geloof ik.

Intermezzo: mannen met ringbaardje, ik dacht dat zulks bij wet verboden was nadat de Volksunie heeft opgehouden te bestaan.

 

Ik was duidelijk een indringer in zijn overdreven drukke leefwereld.  Hij stevent met zijn korte beentjes op me af.

"Kan ik u helpen?" 

Ik durf er inmiddels een vat op te verwedden dat dit een inspecteur van het Katholiek Onderwijs is, op rust.  Een man die geen tegenspraak duldt.

Ik zeg dat dit afgetrainde lichaam zich ter plekke heeft begeven om zich in te schrijven voor deelname aan de plaatselijke jogging.

Hij liep rood aan. 

Ik was duidelijk iets te vroeg.

Toen ik ook nog een deel van zijn papieren van de tafel afstootte (ik zweer het, het was bijna per ongeluk), ging het van rood naar bordeaux.

Interessant. 

Ik keek gebiologeerd naar een kloppende ader op zijn voorhoofd.

Bloeddruk ging door het dak. 

Dit was niet gezond.

 

Hij schreef me in, als eerste deelnemer aan de jogging.

 

Volgens de handboeken geneeskunde was het niet raadzaam de mens nog eens te bezwaren met een vraag, maar een duiveltje in mijn hoofd dacht er anders over, dus ik vroeg hem waar de kleedkamers zich bevonden. 

Hij keek me aan alsof ik een lastig insect was, dat hoognodig diende plat gemept worden.  Ter bescherming van de menselijke soort.

Ik begon het stiekem plezant te vinden deze mens te jennen. 

Ja, ik ook heb mijn kleine kantjes (in de coulissen weerklinkt: "ge hebt er geen grote").

 

Hij riep een jongeman bij zich. 

Flaporen. 

Niet normaal. 

Hoe beschrijf ik dat? 

Het leek wel een VW-kever met de deuren open.

 

Deze jongeman kreeg van kabouter Ringbaard de opdracht mij te begeleiden naar de kleedkamer.  Tevens kreeg hij de instructie de linkse kleedkamer voor de Heren te reserveren, de rechtse voor Dames en op de deuren een papier te hangen met daarop de overduidelijke mededelingen: Heren / Dames.

 

*****

 

De kleedkamer. 

Omkleedritueel begint. 

Het ordenen der spullen. 

Schoenen kleding, tape, nummer, speldjes. 

Het complete gamma.

Ik sta net in mijn onderbroek en voel een enorme jeuk opkomen.  Ik ben helemaal alleen en hoef me dus voor niets of niemand te generen. 

Krabben waar het jeukt.

Ik sta dus feestelijk mijn ballen te krabben, wanneer plots de deur open gaat en een dame me eerst pal in de ogen kijkt en vervolgens naar mijn rechterhand die, op de wijze van mijn grote voorbeeld Al Bundy, in mijn onderbroek zit. 

Zij trekt haar (verkeerde) conclusies.

Ik besef dat het haastig terugtrekken van de hand ook behoorlijk suggestief is, dus beperk ik me tot schaapachtig grijnzen, onderwijl op mijn beurt pioenrood wordend.

Ze sluit de deur en verdwijnt.

 

*****

 

Ik overdenk de situatie.

In films lopen deze zaken altijd anders.

In ondeugende films zou deze dame, die een Zweedse blonde stoot genaamd Inga zou zijn,  heel suggestief en in slow motion haar haren naar achter hebben gegooid, een ondeugend wijsvingertje aan de knalrode glossy lippen hebben gebracht en lispelend hebben gezegd:

"Wat heb je daar in je hand, baby?" 

"Is dat voor mij?"

En dies meer, waarna wufte kledingsstukken de kamer doorzweven, en op de achtergrond afgrijselijke muziek weerklinkt. 

Vervolgens komen haar vier Zweedse blonde vriendinnen binnen....

....(wilt u wel bij de les blijven; dit is nog steeds de film!!!)....

....die zich met inzet van al hun respectieve lichaamsdelen overgeven aan de orgie. 

Sappen vloeien rijkelijk.

Daarna komen er nog twaalf blonde stoten... (enfin, we korten een en ander wat in).

 

*****

 

Maar dit was de kleedkamer van de jogging in het dorpje R. 

Niet Emmanuelle 12.

Wat een vreselijk toeval dat deze dame zich van kleedkamer vergist, uitgerekend op het moment dat ik feestelijk aan mijn ballen zit te krabben.  Hoe groot is de kans? 

Groot genoeg, zo bleek.

 

*****

 

De deur gaat opnieuw open. 

Geen blonde stoten echter.

Een Bordeaux stoot. 

Het is Ringbaard.

"Awel, wat doet mijnheer in de kleedkamer van de Dames?" 

Ik ben er nu héél zeker van dat hij een gewezen inspecteur is.  Hij ruikt bloed.  En een schandaal.  Of beiden.

Een worstvormig vingertje tikt op het blad papier 'Kleedkamer Dames' op de deur.

Ik sta even perplex, maar herpak me snel en repliceer:

"Dat kereltje met die flaporen heeft het verkeerde blad op de deur gehangen nadat ik hier binnen was gegaan.  Die sufferd moet dringend het verschil tussen links en rechts leren!" was mijn reactie. 

Ik vond dat goed gezegd. 

Duidelijk, welbespraakt, de vinger op de wonde, man en flapoor bij naam noemend.

Ringbaard wordt opnieuw bordeauxkleurig. 

Ik herhaal,  niet gezond.

 

"Ik zal mijn zoon er even bijroepen", zegt hij.

Dit ging definitief de verkeerde kant uit. 

Flapoor sufferd was zijn zoon. 

Ik denk dat mijn krediet op is.

 

Om een lang verhaal kort te maken.

Ik kon een doortastend optreden van de politie van het landelijke R. nog net vermijden, maar ben wel onder begeleiding van Ringbaard en Flapoor naar de kleedkamer Heren gebracht en sta te R. wellicht definitief  te boek als de pervert!

 

*****

 

Ik ben me nadien bij de bewuste dame gaan excuseren (het rare was dat ze me geen hand wou geven)....

 

*****

 

Nawoord: U gelooft ook werkelijk alles. 

Uw goedgelovigheid gaat u ooit nog wel eens zuur opbreken.  Neen, u moet daar wreed mee oppassen.  Als ik u was, dan zou ik niet op de beurs gaan, geen tapijten aan de deur kopen, tweedehandsauto's kopen van Hollanders of ingaan op zakelijke voorstellen van Lernout en of Hauspie.

Wat is er van dit verhaal waar? 

Laat ons zeggen dat ik het verhaal lichtjes bijgekruid heb. 

Maar feit was wel dat ik een kleedkamer heren kreeg toegewezen, waar nadien dames werd opgehangen.  Voor ik tot krabben en dergelijke kon overgaan, was men zo vriendelijk om mij van de wijziging op de hoogte te brengen en me te begeleiden met pak en zak naar de juiste kleedkamer. 

De rest valt onder de categorie:  'se non è vero, è ben trovato'.

Commentaren

:D Gij kunt een mens nog al doen lachen zunne!!! Niet te doen!

groetjes

Gepost door: maike | 10-11-09

Reageren op dit commentaar

si non è vero ... Het moet wel zijn: sE non è vero i.p.v. sI non è vero

Gepost door: g feyen | 23-12-09

Reageren op dit commentaar

Dank voor uw opmerking.
I stand corrected!

Gepost door: Mark | 23-12-09

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.