03-11-09

Bultenaar

Bultenaar

 

Zaterdag.

 

Voormiddag.

Duizend dingen te doen.

En dan sla ik tilt. 

Ik heb het namelijk lastig met een lange lijst verplichtingen.  Dan blokkeer ik. 

Ik besluit de lange duurloop te schrappen en te verplaatsen naar zondag.

Maar een tweetal uurtjes later is de lijst 'te doen' verdwenen als sneeuw voor de zon, en blijkt dat de lange duurloop toch nog kan voor de noen, dus ....

lange duurloop.

 

*****

De jacht is open.

Paniek onder het fazantenbestand. 

Ik draai een veldweg in te Wortel en zie aan de andere kant van de aanpalende weide, in de rand met struikgewas, een drietal jagers en honden.

Plots vliegt een fazant op. 

Saignant detail: de fazant vliegt in mijn richting.  De drie openen het vuur en een zestal schoten hagel blijken nodig te zijn om de fazant uit de lucht te halen.

Op hetzelfde moment loop ik voorbij een boerderij.  Ik hoor de hagel op het dak en in de dakgoot neervallen. 

Toffe kerels, die jagers.

 

Lopen is dus een gevaarlijke sport.

Laat daar geen twijfel over bestaan.

 

En hoe gaat het met mij?

Fijn dat u het vraagt.

Wel, we lopen, nog niet geheel pijnvrij, maar nu duurt het toch al een zestal kilometer vooraleer ik iets voel, en dan nog...

We ploegen verder.

 

*****

 

Lopen is gevaarlijk, ik heb het daarnet al even aangehaald.  Ten bewijze daarvan, volgend verhaal.

 

Op een dag ben ik aan het lopen door de straten van mijn thuisstad. 

Ik loop op het voetpad.  Ik ben dan altijd beducht voor openslaande portieren, wagens die tussen huizen uit komen rijden, laagvliegende ufo's.

Daar hoor je ook niets meer van hé, van de vliegende schotels.  Zouden de marsmannekes ons beu zijn?

Enfin, ik loop dus op het voetpad. 

Plots komt een fietser de hoek om en die knalt BOENK op mij. 

We vallen alletwee de grond op. 

Ik was te beduusd om de jongeman eens duchtig uit te schelden.  Hij krabbelde overeind en maakte dat hij wegkwam.

Wat blauwe plekken 's anderendaags, maar...

...toen begon het.

 

Ik was frontaal met mijn kop tegen die jongeman aangebotst.  Ik had toendertijd tussen de ogen een onderhuidse kalkafzetting.  Door de botsing was er een wondje ontstaan en dat begon nu te ontsteken.

Het voelde aan als een zweer, maar werd alras groter en groter en GROTER.  Onderhuids dus.

 

GROTER EN GROTER EN GROTER.

 

Nu is de rekbaarheid van de huid eindig. 

De huid rond mijn ogen stond zo dramatisch hard aangespannen dat ik zowaar spleetogen kreeg. 

Ik zag er uit als, hoe zal ik het beschrijven, een mix tussen een Chinees en de Bultenaar van de Notre-Dame. 

Maar dan lelijker.

Mijn vrouw vond het prachtig!

 

*****

 

Naar de dokter geweest.  Die heeft het gepresteerd om zonder verdoving met een scalpel een inkeping in die puist  te maken.  Ik zie die scalpel nog steeds naderen naar de zone tussen mijn spleetogen; die scalpel werd in navolging van de puist ook almaar groter en GROTER!

Maar de puist wilde van geen wijken weten.

Moest nog verder uitrijpen.

 

*****

 

Tot overmaat van ramp moesten wij het daarop volgende weekend naar een trouwfeest.  Nu zag ik er  die avond uit als een mix tussen een Chinees en de Bultenaar van de Notre-Dame die net een serieus pak slaag had gekregen van Mohammed Ali.  En met die smoel moest ik het  trouwfeest van onze vrienden opluisteren. 

 

Mijn vrouw zei nog: "Zou je niet beter thuisblijven, zodat het voor iedereen smakelijk blijft?"

Neen, de Chineesogende bultenaar die net slaag had gekregen van Cassius Clay moest en zou ieders eetlust gaan bederven met zijn puist.

Mijn vrouw zei nog: "Blijf thuis, want  door de antibiotica mag je niet drinken, en dat lukt je hoogstens tien minuten."

Neen, de goed van bult en spleetoog voorziene boksbal moest en zou meegaan, en beloofde plechtig dat hij niet zou drinken.

Mijn vrouw en uw dienaar, de spleetbult, togen naar het huwelijksfeest.

 

*****

 

Het (toen nog niet gescheiden en toen nog gelukkige) koppel was internationaal.  Hij een Brit, zij een Vlaamse deerne.

Toen de bruidegom ons (mijn vrouw en ik) de allereerste keer ontmoette, had hij het koosnaampje dat mijn vrouw voor mij had misbegrepen. 

Mijn vrouw noemde mij toentertijd "bolleke". 

Toen was nog alles liefde.

Nu noemt ze mij: "hé, jij daar".

 

Enfin, zij noemde mij dus "bolleke".

Hij begreep dat als "bollocks", inderdaad "kloten". 

Een ferm koosnaampje. 

Vonden wij wel behoorlijk stoer.

 

*****

 

Toen wij onze entree maakten op het huwelijksfeest, stelde hij mij aan zijn familie voor als Mr Bollocks.  Erg luidkeels.

Ik moet het toegeven, het vatte het plaatje behoorlijk samen.

Ik had een tronie die merkwaardig goed paste bij Mijnheer Kloten.

Ze keken me aan alsof ik net uit een vuilbak was gekropen.

 

*****

 

Mijn vrouw had middels een immens kleefverband zowat de helft van mijn gezicht afgekleefd,  onder het motto: alles wat we kunnen wegsteken, is puur winst.

Die klever wekte  natuurlijk enkel maar de nieuwsgierigheid op van iedereen, terwijl ik dan weer scheel van de koppijn zag omdat die klever de ganse tijd in mijn gezichtsveld hing.

Ik moest ook nog eens antibiotica slikken en mocht dus niets alcoholisch drinken. 

Dat is me gelukt. 

Zoals mijn vrouw dacht.

Ongeveer tien minuten. 

Daarna konden ze allemaal mijn "bollocks" kussen en ben ik zwaar in de drank gevlogen.

Ik (en mijn puist) hadden vééééél plaats op de dansvloer.

 

*****

 

's Nachts was ik baldadig genoeg om de confrontatie met de puist, die inmiddels ook behoorlijk aangeschoten was, aan te gaan.

Hoe zal ik het beschrijven?

Het leek wel een scène uit een té goedkope zombiefilm.

Ik bespaar u de details. 

U moet namelijk straks nog eten.

De commentaren zijn gesloten.