30-10-09

Bwana Kitoko

Bwana Kitoko

 

Loopvrienden, dames, heren,

zomeruur werd winteruur. 

En ontregelde mijn systeem en alle klokken bij ons huis.

 

Maandag.

Vanmorgen naar de Hubo.  Ik heb zo van die dagen dat ik troost zoek in aankopen van doe-het-zelfgerief.  Vrouwen hebben dat met schoenen, ik heb dat met schuurpapier. 

Ieder zijn kick.

Onderweg naar de Hubo merk ik dat het klokje op de boordcomputer van de wagen nog niet aangepast is aan de nieuwe tijd.

En natuurlijk gaan we dit al rijdende aanpassen, want  dat varkentje wassen wij wel eens even, nietwaar? 

Inderdaad, niet waar.

En het mislukt keer op keer.  Ik pas de tijd aan, maar die nieuwe tijd opslaan lukt niet.

Tot drie keer toe!

En terwijl ik met één oog de weg in het oog hou, met het andere het configuratiescherm van de boordcomputer probeer te ontcijferen, gaat mijn gsm!  Die knel ik dus ook nog tussen schouder en oor (mijn versie van handsfree!). 

En dan moet ik ook zonodig nog eens claxonneren naar roekeloze fietsers, de vinger tonen aan iets te assertieve bestuurders, roklengtes inschatten en waarderen, punten geven van 1 tot tien voor gelaarsde katten en dames, enzovoort. 

Erg vermoeiend allemaal.

Bijna drie keer een aanrijding veroorzaakt. 

Wat rijden er toch veel lompe boeren rond.

Enfin, ik was op het kookpunt gekomen en helemaal klaar voor een rondje shoppen in de Hubo.

*****

 

Schuurpapier gekocht. 

Verschillende soorten, van extra fijn tot ultra grof. 

Mmmm, lekker.

 

*****

Woensdag.

 

Halflange duurloop.

De zon staat laag.  Ik werp een lange schaduw.

Het regent bladeren.

Thuis na 1 uur en 7 minuten.  Het ging redelijk.  Pijn, uiteraard, maar te behappen.  En geen reactie achteraf.

 

Maar toen nam de dag een onverwachte wending.

 

*****

 

Ik denk dat het zover is.  Het geluk lacht me toe. Nog enkele kleine formaliteiten en deze jongen kan op zijn lauweren gaan rusten, zwemmend in het geld. Deze woorden worden getikt door de nieuwe Onassis.

Geld stinkt, zegt de cynicus in u?  

Wel, ik ken nog dingen die stinken, maar daar koop ik geen auto mee.  Nè!

 

Euromillions kan mijn rug op.

De Lotto trouwens ook.

Ik heb jaren meegespeeld met de Lotto.  Altijd met dezelfde cijfers.  Het waren waarschijnlijk de allerbelabberdste cijfers ooit door een mens op een formulier geplaatst, want ik heb er nooit een noemenswaardig bedrag mee gewonnen. De Lotto was een verliespost.  Ik sponsorde een wielerploeg, zeg maar.

Het viel zelfs de uitbater van het Lotto-valideerpunt op:

"Gij hebt precies ook nooit chance, hé", was zijn erg pertinente en niet erg bemoedigende opmerking.

Dat was meteen ook het sein voor mij om te stoppen met de Lotto.  Ik bedoel, als het de uitbater van het winkeltje al opgevallen is dat je er niets van bakt, dan is er slechts één conclusie: stoppen.  Die mens ziet bijna altijd verliezers, als je in die zee van verliezers opvalt, dan kan dat tellen.

Nu ja, ik wist heel zeker dat ik de zes winnende cijfers op mijn formulier had staan, mijn enige probleem was dat ik niet wist bij welke week ze hoorden.  Goed mogelijk dat ik de winnende combinatie van zaterdag 24 september 3156 heb.  Maar wat koop ik me daarvoor?  Aha!

Tja, veel geluk hebben we nog niet gehad met kansspelen.  Van mijn cursus statistiek herinner ik me nog twee dingen:

  1. ten eerste: dat ik met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid op het eind van het academiejaar gebuisd was voor het vak statistiek,
  2. ten tweede: de kans dat je de Lotto wint is kleiner dan de kans dat je een meteoriet op je kop krijgt.

 

Ik draag trouwens om die laatste reden altijd een pet.

Kind 2 heeft nog geen statistiek gehad in zijn onbezorgde jonge leventje.  Bij schooltombola's denkt hij dan ook altijd minimum de hoofdprijs te winnen.  Meestal is het een lelijke vaas, waarmee ik word uitgelachen in de Kringwinkel.

 

*****

 

Maar nu zijn we er los uit.

Want ik kreeg onderstaande mail van een erg vriendelijke jongeman, genaamd Paul Axel Bakassa. 

Paul Axel Bakassa.  Klinkt als een rebellenleider, vindt u ook niet? 

 

En de heer Bakassa is goed bij kassa.  Ja, flauw, ik weet het, maar ik kon het niet laten.

Ik ken deze mecenas niet, maar ongetwijfeld is het een intelligente jongeling, die als enige bekommernis heeft: hoe maak ik Mark rijk? 

Ik pink een traan weg.

 

Wat gaat Paul Axel Bakassa doen? 

Paul klinkt  overigens erg Vlaams.  

Axel klinkt  als een nieuw parfum voor échte mannen. 

Bakassa klinkt dan weer als de nieuwe spits van Anderlecht, die de verwachtingen wéér niet zal inlossen.

 

Maar goed, wat gaat Paul Axel Bakassa doen?

Hij gaat mij 3 miljoen dollar schenken.

"Hallo, kroket",  om de grote wijsgeer Sam Goris even te citeren.

3 miljoen dollar!

Pas op, daar moet ik normaal toch bijna een jaar of twee voor werken!

 

En zou u me er aan willen herinneren dat ik straks eens bel met Barack Obama, ik mag Backie zeggen, dat hij nu maar eens werk begint te maken van de economie, dan stijgt die dollar nog wat.

Maar als ik de mail verder lees, dan merk ik dat Paul Axel maar liefst 11 miljoen dollar in Zwitserland op een rekening heeft staan.  Daarvan wil hij slechts 3 miljoen aan mij geven. Dat is ocharme iets meer dan een luizige 2 miljoen euro!

 

 

DE GIERIGE AAP!

8 miljoen voor zijn eigen houden!

Daar heb ik maar één woord voor: egoïst!

 

*****

 

Enfin, dit was de mail...

 

Ik heb wat X-jes op cruciale info zoals mailadressen en telefoonnummers gezet; zodat u niet in de verleiding komt om in de zak te worden gezet.

 

-----Oorspronkelijk bericht-----

Van: bakpa25XXXXX11@XXXXX.com

Verzonden: dinsdag 27 oktober 2009 22:14

Aan: XXXXXXXXX@skynet.be

Onderwerp: Cher Correspondant

 

Bonsoir, 

 

Je ne vous connais pas personnellement mais ma situation m'oblige à vous contacter de toute urgence. J'ai obtenu votre contact à la chambre de commerce d'Abidjan et je pense que je peux vous faire confiance. Je me nomme Paul Axel Bakassa, j'ai 25 ans. Je suis le fils du Colonel-Major Désiré Bakassa Traoré, qui fut le conseiller spécial du Président Robert Guei de 2000 à 2002, attaché de défense de Cote d'Ivoire en Suisse puis directeur de l'Office National de la Protection Civil. Mon père a été assassiné le 03 juillet 2005, victime d'un complot politique compte tenu des circonstances de sa mort.

 

(comme vous pouvez le lire dans ces articles publiés par la presse)

  1- http://rfi.fr/XXXXXX/articles/067/article_37266.asp

  2- http://www.XXXXXXXX/article.php3?id_article=180   

 

Je sollicite en ce moment votre aide afin de pouvoir sortir du pays pour me rendre en Suisse où mon père avait déposé dans un compte de l'Union bancaire Privée (UBP), domiciliée au 96-98 Rue du Rhône, 1204 Genève, 11 millions de dollars et pour des raisons de sécurité, mon père m'avait également fait enregistré comme mandataire de ce compte afin que je puisse y accéder facilement au cas ou il lui arriverait un malheur. Mais après son décès, je suis resté bloqué en cote d'ivoire par les autorités militaires.

 

Je veux à présent quitter le pays par tous les moyens possibles et me rendre Suisse, raison pour laquelle je sollicite votre aide. J'attends que vous puissiez me contacter pour mieux vous expliquer mais je vous informe que nous devons ensemble nous rendre en Suisse car pour votre aide, je m'engage à vous verser immédiatement la somme de 3 millions de dollars. Contactez moi directement à cette adresse: pabakassa@XXXXXX ou à ce numéro de téléphone: 002XXX467XXX7

 

Paul Axel Bakassa

De commentaren zijn gesloten.