27-10-09

Rubik's kubus

Rubik's kubus

 

Vrienden, Romeinen, gegroet.

 

Situatierapport: het loopwonder is voorzichtig aan het trainen.

Woensdag een uurtje gelopen en zaterdag heb ik zowaar mijn kleinste grote trainingsronde gelopen.  Of grootste kleine, het is maar hoe je het bekijkt (en voor mij nen grote met mayonaise). 

Enfin, een uur en 10 minuten gelopen, met relatief weinig pijn.  Maar toch nog af en toe wat doffe pijn. 

Maar, en vooral dat is bemoedigend, ik voel de rest van de dag en de daaropvolgende dag absoluut geen pijn.   Dat geeft de burger moed.

Dus, we vermoeden dat we langzaam uit het dal aan het kruipen zijn.

 

Maar omdat ik zo weinig loop, en ook al geen wedstrijden afhaspel, komt er een zee van tijd vrij. 

En een zee van ergernis.

 

Dit weekend was er de marathon van Etten-Leur.  Daar ging ik normaal gesproken deelnemen aan de halve marathon, als sluitstuk van mijn loopjaar.  En meteen een aanval plegen op mijn snelste tijd op de halve marathon. 

Niet dus.

In feite ben ik blij dat mijn loopkalender eindelijk leeg is, dan hoef ik me niet meer slecht te voelen dat ik niet mee kan doen. 

 

*****

 

Maar zoals gezegd komt er een zee van tijd vrij.

Ik verveel me.

Dat was lang geleden.

Ik ben uiteindelijk van pure miserie richting zolder getrokken.  Het plan was die eens grondig op te ruimen.  Een overduidelijk geval van overmoed.

 

*****

 

Ik trek het zolderluik naar beneden, waarop een lawine van rommel  naar beneden dondert. 

Het stof gaat langzaam liggen. 

Ik kruip langzaam recht.

HATSCHIE!!!      

Ja, hoe schrijf je een niesgeluid?

 

Ik schuif het trapje uit, beklim de trap en heb dan ongeveer een half uur in ongeloof naar de verzamelde puinen op de zolder zitten staren.  Het is verbijsterend wat een mens verzamelt in de loop der jaren.  En nog onwaarschijnlijker is hoeveel troep je net rond de ingang van de zolder kunt stapelen, onder het motto: het is weg, want ik zie het niet meer.

 

Wat was ook alweer het plan?

Het plan was grondig op te ruimen. 

Wel, vergeet het.

Dit is teveel gevraagd van een mens.  Hier moeten de grote middelen worden ingezet.  Minstens een bobcat en puinslurf.

En de hulp van een man of twintig, die ik naar hartelust kan rondcommanderen.

Dit is speleologie.

Op onze zolder vindt een kat haar jongen niet meer. 

 

Wat staat hier allemaal?  En vooral, waarom?

Dju, wat zijn wij rijk geweest, ooit.  Als je ziet wat hier allemaal in spinnewebben tot stof en as ligt te vergaan.

Over stof gesproken.

HATSCHIE!!!

 

Een paar ton Playmobil. 

Hoeveel kinderen hadden wij ook alweer? 

Nadat kind 2 dat ontgroeid was, zijn er bij Playmobil toch een aantal mensen technisch werkloos geworden, denk ik.

Een racebaan, een sjotterbak, Knex, Lego, Duplo, puzzels, stripverhalen.  We hebben die kinderen afgejakkert qua creatieve impulsen, besef ik nu, ocharme.  Je zou voor minder hyperkineet worden.

Tenten, slaapzakken, luchtmatrassen, foto's, videobanden, rugzakken, opblaasbare zaken voor zwembad, kadukke zwembaden, dakpannen, reserve tegeltjes, overschot vloer, wieg, dakbeugels voor een auto of drie geleden, onderwijspaperassen,

HATSCHIE!!! (excuus, oude allergie voor schoolse zaken steekt de kop op),

een zadel en paardrijbotten (het paard zou hier ook nog ergens kunnen rondslingeren), de volledige uitzet van kind 2 (series potten en pannen, serviesgoed, handdoeken, slazwierder), grasmaaier, hogedrukreiniger,

HATSCHIE!!! (excuus, oude allergie voor arbeid steekt de kop op),

microgolf, ijskastje voor op kot, mijn oude mountainbike,

HATSCHIE!!! (excuus, oude allergie voor semi-sporten die absoluut ondergeschikt zijn aan de enige echte sport der sporten, de loopsport, steekt de kop op),

archief wijlen mijn vader, verfpotten allerlei van de laatste zes kleurfasen in ons leven (de vorige was blauw, de huidige is grijs), een hele stapel elpees (Simon & Garfunkel !, Steely Dan !, Joe Jackson !).

 

Kind 2 kijkt naar een elpee zoals een koe naar een trein kijkt. 

De jeugd van tegenwoordig kent geen langspeelplaten meer, dat is iets van de Flintstones.  CD's vinden ze trouwens ook al achterhaald, ze hebben externe data-opslagsystemen.  Nu blijkt dat kind 2 met een memorystick van 64 gigabyte rondzeult.  Mijn eerste computer had een harde schijf van 39 megabyte, en was trouwens al zwaarder dan de computer waarmee Nasa vluchten naar de maan begeleidde. 

Tja....,      ha,      ha,                   ha,                   ha

 

HATSCHIE!!!

Gesundheit!

 

*****

 

Ik neem een toorts en dwaal verder over onze zolder.

Tèteèrètè, tètèrè. 

Tèteèrètè, tètèrètètèeeee.

U herkent ongetwijfeld het thema van Indiana Jones.

 

Plots val ik over een beeldhouwwerk. 

Een mislukt beeldhouwwerk. 

Ik heb ooit in een opwelling een cursus beeldhouwen besteld bij Teleac en meteen ook een halve vrachtwagen speksteen, Franse marmer en dies meer. 

Ik wist namelijk dat ik talent had.

Dat klopte ook.

Ik had talent.

Alleen niet voor beeldhouwen.

 

Je werkt met een houten hamer (die doen ook pijn, ik heb nieuwe vloeken geleerd tijdens het beeldhouwen) en een kleine beitel.

En dat blijft maar duren. 

En ik heb al helemaal geen geduld. 

Als er na een tiental minuten al geen schitterend beeldhouwwerk tevoorschijn kwam uit de steen, dan werd ik al razend.  Uiteindelijk bleek dat ik met mijn klopboormachine meer succes had dan met de hamer. Nu ja, meer succes, ik had dat idee, maar de werkelijkheid was anders.

Ik ben wellicht de enige beeldhouwer die er in geslaagd is om uit een grillig stuk steen iets nog lelijker te maken. 

Nu ik gestruikeld ben over het beeldhouwwerk, is het op de koop toe ook nog eens gebroken. 

Ik ben nu de trotse bezitter van maar liefst twee lelijke beeldhouwwerken. 

Het gaat vooruit dat opruimen; ik verdubbel de rommel.

 

*****

 

En wat staat hier nog allemaal lelijk in de weg?

Een paar etsen van Rembrand, een grisaille van de school van Brueghel, wat onnozel werkjes van Emile Claus en Ensor, Hebbelinck, De Saedeleer, Baksteen en Timmermans, brol!!!!

 

*****

Een metaaldetector.

Ja, alles hebben we.

Hiermee ging ik goud vinden. 

Massa's. 

Ik zou de schat van Toutanchamon vinden. 

 

Wat zegt U?

Die hebben ze al gevonden?

Ah bon.

Dat verklaart meteen waarom ik niks gevonden heb met dat ding.

Het verslond batterijen en het enige dat ik er mee gevonden heb is oud ijzer en platgetrapte, opgeroeste blikjes cola.

En die liggen hier ook nog ergens...

 

*****

 

Hier, zowaar een Rubik's kubus!

Godverdekke!

En ja hoor, ik kan het nog altijd. 

Met mijn rechterhand in 12 seconden. 

Links iets langer. 

Schoenen uit, met mijn twee voeten duurt het toch al vlug een vol minuutje.

 

Neen, ik lieg.

Die klotekubus heb ik nooit kunnen oplossen zonder schroevendraaier.

 

*****

 

De belangrijkste les die ik vandaag op zolder heb geleerd is de volgende: draag op zolder altijd een fietshelm. 

Laagvliegende balken!

De commentaren zijn gesloten.