23-10-09

Apporte!

Apporte!

 

Huisdieren.

Kijk daar vooral mee uit.

Ze zijn niet te vertrouwen, meneer.

Zo heeft een tante van mij een poedel als huisdier gehad, die een overdreven gevoel voor hygiëne had.  Bijna een fixatie.  Obsessief.

U gelooft me niet? 

Kent u misschien nog honden die hun gat afvegen nadat ze buiten een grote boodschap, zeg maar drol, hebben gedraaid?

Ha, nu wordt het stil.

Het enige minpuntje in het verhaal was dat de poedel zijn gat afveegde aan het tapijt in de woonkamer, daarbij huppelend op zijn gat als een kangoeroe, fijne bruine lijntjes smerend op het lichtbeige tapijt.

Smakelijk eten, trouwens.

De lijnenstructuur deed overigens denken aan modernistische lineaire kunst (waarbij het lineaire het picturale overstijgt, of iets van die strekking). 

Alleen had het een ander geurtje.

 

Het beestje is wel op een zeer vreemde manier aan zijn eind gekomen. 

Mijn oom, een verwoed tuinier, had last van een konijn dat iets té enthousiast zijn salade aanviel. 

Remedie: het jachtgeweer. 

Er was echter een probleem.  Mijn oom ziet niet goed.  Om de korrel van het vizier duidelijk te kunnen zien, heeft hij zijn bril voor dichtbij nodig, maar dan ziet hij  weer niet in de verte.  En omgekeerd natuurlijk.

Enfin, een zwarte schaduw in de tuin, mijn oom had de verkeerde bril op zijn neus, en luttele seconden later was de poedel naar de eeuwige jachtvelden. En omdat er met hagel geschoten werd, was de serre ook aan flarden.

Nu ja, de zwarte vlek had ook de buurman kunnen zijn, dus in die optiek was het al bij al nog een meevaller.

 

*****

 

Een schoonbroer van mij kan ook getuigen van het feit dat een hond niet persé 'de beste vriend van de mens' is.

Situatieschets. 

Mijn schoonbroer staat in de badkamer.  Hij heeft net een douche genomen en staat zich poedelnaakt (tiens, alweer een hond) te scheren.  Daarbij beweegt hij en, bij uitbreiding, de loshangende wiebelende aanhangsels aan zijn lichaam.

Wat mijn schoonbroer niet ziet, is dat zijn hond inmiddels als gebiologeerd naar dat eigenaardig bewegend vogeltje, de eenogige slang zeg maar, aan het gluren is.

Instincten, ge kunt dat niet stoppen, meneer.

Enfin, de hond ziet het licht en besluit het vogeltje te vangen.

Het laatste waar mijn schoonbroer nog enigszins besef van had, was dat de hond in beweging schoot.

Bijna hadden we een schoonzus extra, als u begrijpt wat ik bedoel.

 

*****

 

Al deze argumenten had ik opgediept om Kind 2 er van te overtuigen dat een hond niet echt een must was in ons al redelijk dolgedraaide huisgezin.

Kind 2 wil een hond.

Wat een drama.

Werkelijk niets blijft ons bespaard.

En als Kind 2 begint te zagen voor iets, dan is een nederlaag nooit ver weg. 

Kind 2 kan harder zagen dan een geconstipeerde chimpansee, en neem van mij aan dat een geconstipeerde chimpansee niet bepaald aangenaam gezelschap is.

 

*****

 

In het verleden heeft Kind 2 al eens huisdieren gehad.

Goudvissen.

Gekregen van vrienden, die enkel en alleen om die reden nu onze vrienden niet meer zijn.

Drie goudvissen in een rechthoekig bakje.

En de enige bijdrage van Kind 2 in de verzorging van de goudvissen, was eten geven.

Wat we trouwens ook glashelder hadden voorspeld.  

Dat de bokaal na verloop van tijd zo groen zag als gras, ontsnapte totaal aan de aandacht van Kind 2. 

Dat mocht deze jongen hier oplossen.

 

En iemand had ons troost gebracht door te beweren dat goudvissen niet lang leven.

Dat klopte voor vis 1 en vis 2 (toilet tweemaal doorgespoeld als begrafenis en posthuum eresaluut), maar vis 3 had het besluit genomen lang te leven.  Zilverfonds en goudvis, één front.

Wel, vis 3 maakte er werk van en bleef maar leven, jaaaaarenlang...

Het kan ook zijn dat vis 3, telkens we op reis gingen, doodviel en dat onze huiszittende buurvrouw telkenmale een nieuw exemplaar in de bokaal keilde, wie zal het zeggen?

Maar op een dag had ik er genoeg van. 

Een mixer bleek de perfecte oplossing...

 

*****

 

Ooit op een verdwaalde zaterdag, kwamen Kind 1 en Kind 2 dolenthousiast thuis met, naar zij meenden, een draak. 

Een draak! 

Het was een salamander, die mistroostig voor zich uit zat te staren.

Ze noemden hem 'Salami'. 

Geef toe, aan fantasie heeft het hen nooit ontbroken.

 

Een bak gecreëerd, en salami werd benoemd tot onze officiële huisdraak.

Maar er was een probleem.

 

Onze draak bleek geen vuurspuwende draak te zijn.

Zelfs wanneer we er heel hard in knepen, nope, niks, geen vuur.

Wat een dumper! 

Wat een watje van een draak!

Dat hebben wij nu ook altijd voor.  Als we dan eindelijk een draak vangen, blijkt het eentje te zijn waarbij vuurspuwen een optie is die er niet opzit.  Goedkope brol, dus.  Het is ook altijd wat.

 

Geen vuurspuwende draak.

Dat was toch een serieuze tegenvaller.  En ik denk dat het Kind 1 was die daarvoor de perfecte oplossing vond, zij het een eenmalige.  Ik dacht met zo'n navulbus voor aanstekers en een paar lucifers.

Ik herhaal, aan fantasie en technisch vernuft geen gebrek. 

Het had tussen haakjes de geur van zalm op de barbecue. 

Aangebrand, dat wel.

 

*****

 

En Kind 2 zette zijn kruistocht verder.  De jacht op een hond was open.

Hij had zelfs al een naam voor de hond in gedachten, namelijk 'Klootzak'.  Enkel en alleen omdat Kind 2 dan 's avonds keihard door de ganse straat zou kunnen roepen: "Klootzak, komen eten!".

 

Ik wendde nog snel een allergie voor honden en katten voor.  Dat lukte eventjes,  maar in afwachting van een hond, kregen de zwerfkatten buiten toch al de nodige schoteltjes melk voorgeschoteld.

Want, laat ons eerlijk zijn, wie is er nu allergisch voor katten die niet binnen zitten?

Binnen de kortste keren hadden we een onbekend aantal katten rond ons huis zwerven. 

En miaauwen! 

Vooral als ze krols waren, maakten ze 's nachts geluiden die deden denken aan babys die gewurgd worden. 

Hemeltergend!

 

*****

 

Beknopte handleiding: hoe krijg ik een kat paranoia?

Wanneer Kind 2 schoolwaarts trok, vloog ik met emmers kokend water achter de katten aan. Om ze duidelijk te maken dat ze niet welkom waren.

Zo kreeg je rare situaties. 

Telkens Kind 2 de straat in kwam draaien, kwam er een hele kolonne katten achter hem aan (de kattenvanger van Hamelen).  Liet ik mijn kop zien, dan wisten de beesten niet hoe snel ze zich uit de voeten moesten maken (en ik hoor u wel, daar in de coulissen, dat het met mijn gezicht te maken had, ik hoor u wel...)...  Paranoia!

 

*****

Wij houden onze poot stijf.  Er komt geen hond.

Maar Kind 2 heeft al teveel naar Villa Politica gekeken en weet dus hoe je via het Belgische compromis de boel helemaal kunt verzieken.

Na veel gepalaver is Kind 2 desnoods bereid tot een compromis: Kind 2 wil een dwergkonijn. 

Als een hond dan toch niet kan, dan maar een dwergkonijn, of een cavia.

 

*****

 

En ik weet al wat er staat te gebeuren. 

Kind 2 gaat dat dwergkonijn africhten als een hond.  Eerst leren wandelen aan een leiband, vervolgens leren een stok te apporteren en als pièce de résistance  ....

... ZAL DAT DWERGKONIJN BLAFFEN. 

HET KONIJN ZAL BLAFFEN!

En als er nu iemand is die een konijn kan laten blaffen, dan is het Kind 2 wel. 

 

Ik meen me trouwens te herinneren dat er een periode was, dat er geregeld fishsticks uit de diepvries verdwenen.  Het gerucht gaat de ronde dat Kind 2 die gebruikte bij het africhten van de goudvis.

 

APPORTE FISHSTICK!

Commentaren

met plezier kom ik hier je blog lezen , telkenmale leuke verhalen en ze lezen goed !!!!

Gepost door: roadrunnerke | 23-10-09

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.