16-10-09

Paard van Troje

Paard van Troje.

 

Rijk zijn is niet gemakkelijk.

Ik verklaar me nader.

Stel, je bent een 'door huidskleur uitgedaagde medemens' in een of andere bananenrepubliek. 

Ik had eerst 'neger' getikt, maar dat blijkt niet politiek correct te zijn, vandaar: 'door huidskleur uitgedaagde medemens'. 

Zo noem ik Nederlanders ook altijd 'door nationaliteit uitgedaagde medemens', maar dat geheel terzijde.

 

Stel dus, je bent een 'door huidskleur uitgedaagde medemens' in een of andere bananenrepubliek.

Je hebt niks. 

Behalve honger.

Wat heb je dan te verliezen?

Niks.

Terwijl wij constant op zoek zijn naar dingen die we verloren zijn:

  • huissleutels,
  • GSM,
  • onschuld,
  • een paraplu (het regent hier dan ook altijd; zij zitten altijd lekker in de zon).

Dat noem ik stress.

 

Zij hebben de big five zo binnen handbereik (leeuw, olifant, neushoorn, buffel, luipaard).

Wij moeten daarvoor naar de Zoo van Antwerpen.

Heeft u ooit al eens op de bus naar Antwerpen gezeten? 

Recht gestaan, moet dat zijn, aan een paal hangen zwieren (neen, niet paaldansen), geplet tussen duizend boekentassen met een blèrende iPod.

Dat is ook niet bepaald een pretje.

In het spitsuur?

Aha!

 

 

Files?

Hebben zij allemaal geen last van.

Fijn stof?

Kennen ze niet.

Lange Wapper?  Brug of tunnel?

Zo'n verscheurende keuzes moeten ze niet maken.

Migranten of werkloosheid?

Geen last van.

Caroline Gennez of de Rode Duivels?

Blijft hen allemaal bespaard.

 

 

Wat eten we vanavond?

Zij hebben de keuze tussen, heum, ... weinig of niets.

Wij daarentegen moeten ons doorheen sushi of wok, patatten of pasta, rijst of risotto, soep of niet, varkens of runds, enz...  worstelen.  Of worst.

L' embarras du choix.

 

Wat eten we?

Dat blijft bij ons een enorme bron van stress.  Ga maar eens naar de Carrefour op een vrijdagavond.

Je trekt een nummerke aan de charcuterie, nummer 24 en..... 

..... ze zijn nr 68 aan het bedienen! 

En altijd zit er een halfdementerende bejaarde met dat karreke tegen je achilles aan te beuken.  En ik heb al een blessure, dus kan het even?????

 

En omdat wij zoveel tijd investeren in shoppen (economie aanzwengelen!) en rondrijden in onze 4x4 (naft moet op!), hebben we te weinig tijd om onze looptrainingen af te werken. 

Zij daarentegen hebben de tijd om tweemaal daags naar de dichtsbijzijnde waterpomp, 20 km verder, te lopen.  Gelukzakken!

En omdat wij er maar niet in slagen 0,7 % van ons BNP aan ontwikkelingssamenwerking te besteden, blijven zij alle medailles wegkapen op de fondnummers op de Olympische Spelen. 

Merci, Charles Michel. 

Maar dat geheel terzijde.

 

*****

 

Neen, rijk zijn is niet gemakkelijk.

Gelukkig heb ik daar persoonlijk weinig last van.  Wij zetten dubbel zoveel oud papier buiten vergeleken met een modaal gezin.  Dat heeft te maken met het aantal betalingsherinneringen dat we krijgen.

Vrienden van mij zijn helaas rijker dan goed voor hen is.

Omdat ze zo rijk zijn, zijn ze ook nog eens hopeloos onhandig.  En daardoor komen ze wel eens in de problemen. 'Wel eens'  dient hier gelezen te worden als 'constant'.

Dan bellen ze mij.

Omdat over mij algemeen bekend is dat:

  1. hij alles weet,
  2. hij alles kan.

Dus bellen ze mij.  Alsof ik al niet genoeg gedoe aan mijn kop heb.

 

Zo kreeg ik zaterdag telefoon van mijn vriend, we zullen hem omwille van het nog hangende onderzoek nu maar even met de initialen benoemen, P.W.

Hij belde me op mijn GSM met volgende mededeling:

"Mark, kan jij even naar adres XXXX komen, ik zit namelijk vast."

 

Omdat de Hummer in onderhoud was, en iemand (ik noem geen namen) vergeten was te gaan tanken met de Mercedes SLR Roadster, was ik wel verplicht om met mijn ordinaire auto, mijn Audi R8, te rijden (en pas nadat mijn vrouw haar Carrera GT even uit de weg had gezet).  Ja, ik geef het toe, ik heb een zonnebril opgezet, want wie wil nu in zo'n banaal wagentje als een Audi R8 gezien worden?

Ter plaatse aangekomen was ik getuige van toch wel een erg raar beeld:  mijn vriend zat met één been door een deur.

Even schetsen.

 

 

Flashback.

 

P.W. was thuis, niks aan het doen (toevallig zijn specialiteit), toen hij op zijn GSM werd gebeld door een wildvreemde met de mededeling:

"Mijnheer, u kent mij niet, maar uw vrouw zit vast in de XXXXstraat."

Voor u in paniek schiet, het was geen ontvoering.

De vrouw van P.W.  was naar hun ruwbouw in de bewuste straat gaan kijken, GSM thuisgelaten, en had op de 1ste verdieping een raam geopend.  Door de windstroom (het geopende raam) klapt achter haar de deur dicht. 

Een deur zonder klink. 

Ze zat in de val en had geen GSM bij.

 

Mevrouw had wel de tegenwoordigheid van geest om via het raam een voorbijganger te sommeren haar man, mijn vriend, te bellen.

 

P.W. komt heldhaftig ter plaatse.

Als een koene ridder in blinkend harnas op een wit paard (onthou het sleutelwoord: paard).

 

Eerste verdieping.

Na eerst zijn vrouw wat uitgelachen te hebben (hoe zou u zelf zijn?), beslist P.W. de deur even doodleuk in te trappen. 

Erg Schwarzeneggeriaans, zeg maar. 

In plaats van net naast het slot te trappen, trapt hij centraal tegen de deur. Godzijdank is het geen eiken deur, maar een dunne schilderdeur.  P.W. knalt met zijn been los door de deur en ziet kans om daarbij niet enkel zijn edele delen te pletten, maar ook zichzelf vast te manoeuvreren (daarbij een behoorlijk stuk vlees van de bil klemmend tussen opspannende platen - u mag hier gerust even plaatsvervangend jodelen, ga vooral uw gang).

Hij heeft  wel een GSM bij, ..... gelukkig voor hem.

Hij belt mij,  ..... ongelukkig voor mij.

Ik verplaats me naar het plaats delict om zowel mijn vriend als zijn vrouw respectievelijk uit  te lachen en uit hun netelige posities te bevrijden.

Moest het slapstick zijn, dan zou ik mij bij deze actie ook laten opsluiten, maar dat was niet het geval.  Dat zou ook niet kunnen, want het is wereldwijd bekend dat (en nu allemaal in koor):

  1. hij alles weet,
  2. hij alles kan.

T-shirts met deze boodschap zijn verkrijgbaar (maten S-XXL).

 

Enfin, ieder gaat zijns weegs, zijn/haar schade opmetend.  Het was vooral schade aan het ego.

 

****

 

Ik had u gevraagd het sleutelwoord paard te onthouden.  En wel hierom.

 

P.W. vond dat de dag nog een nuttige apotheose mocht krijgen.  Hij ging paardrijden. 

Ik loop. 

P.W. rijdt paard.

Wie is hier de luierik?

 

*****

 

Maar goed.

P.W. zadelt zijn paard op.

Het is een winderige dag, waardoor zijn paard niet weinig nerveus is.

In een onbewaakt moment schrikt zijn paard op en kiest het  ... heum ... hazenpad en loopt pardoes achter zijn woning. 

Daar bedekt een groenzwart zeil.....

.... het zwembad.

DSC00228

 

Het paard had ruw geschat ongeveer een milliseconde nodig om het zwembad in  te kukelen. 

Dat ging als het spreekwoordelijke fluitje van een cent.

Er uit komen had iets meer voeten in de aarde ('poten in het water' kan hier ook als alternatieve uitdrukking).

DSC00249

En een paard kan best een edel dier zijn, maar het drong toch niet bepaald tot het dier door dat er een trapje was om het zwembad te verlaten.

Met inzet van een 14-tal érg dorstige brandweerlui, hoogrendementspompen,  hoogtewerker, verdovende substanties (voor man en paard), werd de eerste zwemles van het paard een doorslaand succes.

De opmerkingen waren niet van de lucht:

'Er staat een paard in de gang'

'Seven horses in the sky'

'Twisting by the pool'

Erg bevredigend allemaal.

Kostprijs van dit akkefietje: circa 0,7% van het Bruto Nationaal Product van Botswana.

 

Welke lessen trekken we hieruit:

  • altijd een GSM op zak,
  • altijd een klink (universeel model) op zak,
  • de Mercedes SLR Roadster altijd voltanken,
  • investeer nooit in iets dat eet (behalve kinderen, en dan nog),
  • keuzes maken: een paard of een zwembad,
  • indien paard, teugels in de hand houden,
  • 14 brandweermannen drinken qua volume ongeveer een half olympisch zwembad,
  • lopen blijft de enige ware sport,
  • rijk zijn is niet gemakkelijk.

 

 

Commentaren

paard van Troje KEI PLEZANT OM TE LEZEN!
MARK JE HEBT EEN GEWELDIG TALENT!!
IK GA VOORTAAN MEER VAN DAT LEZEN.
GROETEN,
ANN

Gepost door: ann | 20-10-09

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.