06-10-09

Belgacomkoe

Belgacomkoe.

 

Maandag.

Baaldag

Pfffffffffffffffff.

 

Maandag.

Ik heb nergens goesting in. 

Baaldag.

 

Donderdag, de slachtbank van kinesist Tom.

 

Vrijdag baaldag.

Zaterdag normaal een wedstrijd te Rumst.  Peesprobleem is nog steeds zéér prominent aanwezig.  Dus niks Rumst.  De uitslag bekeken, top 10 had sowieso geen probleem geweest. 

 

Zaterdag baaldag.

Uiteindelijk zelfs geen millimeter gelopen.

Zondag baaldag.

Godzijdank een hoop afleiding op TV: Motorcross der Naties, veldrijden.  Maar dan wordt de baaldag compleet: ze zenden een beknopt verslag uit van de marathon van Brussel (de laatste van Rik Ceulemans). 

Dat snijdt door de ziel. 

Start in het Jubelpark, het Mekka van het hardlopen, doortocht Wetstraat, Terkameren, passage Jubelpark en zo naar de finish. 

Hier stond ik eind mei ook.  Afgetraind als een beest, en met de arrogantie van de niet-geblesseerde loper.

Nu niks dus.

Inmiddels heb ik al meer dan een week niet meer gelopen.  Een week is geen drama op gebied van conditieverlies, maar vanaf twee weken gaat het stijl bergaf, de dieperik in. 

Een week niet meer gelopen. 

Er komt een zee van tijd vrij, zelfs in die mate dat ik de dampkap heb gekuist.  De dampkap.

Maar vertel het vooral niet verder.  De wereld moet niet weten dat ik de ultieme kuisvrouw ben.

Baaldag.

Maandag.  Weer niet gelopen.  Ja, vijfentwintig meter op de parking van de GB, en meteen voel ik pijn, de pees zet er de rem op. 

 

25 meter. 

Ik kan verder rochelen. 

Als ik net chocolade heb gegeten toch.

Ik ben geen loper meer.

Ik voel me geen loper meer. 

Gek is dat.

Zaterdag loop ik, wat er ook gebeurt.  En je zal zien dat het weer van dat is.  Maar ik zal lopen.

 

HELABA!

Wat is dit nu?

Ik ben verdorie een paar bladzijden tekst kwijt.

Wat krijgen we nu?

 

Ik zat lekker loos te gaan, in de zone, een soort weldoende trance, de welluidende volzinnen vlogen van mijn klavier richting scherm, tegen een ratelend tempo waar elke mitrailleur jaloers op zou zijn. 

Allemaal voor u, waarde lezer.

Enkel voor u.

Geen moeite was me teveel.  Hier zette ik zonder nadenken een gedachtenstreepje, daar een weloverwogen zwierige puntkomma.  Van de koele meren des doods, bij wijze van spreken.

Ik zette mijn beste beentje voor.  Dat is mijn linker tegenwoordig, die vervloekte rechterbil, breek me de bek niet open.

Volzinnen, gespekt met een resem bijzinnen, warse vergelijkingen, gelardeerd met milde spot, eigenzinnige humor en kwajongensachtige strapatsen (een woord dat de tekstverwerker weer maar eens niet kent, lomperik, en neen ik wil dit niet vervangen via autocorrectie door straatsteen of trapassen).

 

Ik zat hier met tranen in de ogen te kijken naar wat er op mijn scherm verscheen.

Ontroering langs de ene kant, maar langs de andere kant bolden de tranen over mijn wangen van het lachen.

Jongens toch, briljant, was het, niet meer, niet minder.

 

En toen verdween dat onnozel schermpje van de skynetblogs waar ik teksten in tik, en verscheen het startscherm.

 

ALLES WEG!

 

Alles weg.

 

Het is godverdomme toch ook altijd iets met dat internet.  Vandaag lag Belgacom Skynet er een paar uur uit.  En dan blijkt pas hoe afhankelijk een mens is van dat internet.

 

Ik wil iemand bellen.  Telefoonnummer opzoeken. Dat doen we via  Infobel.be

Miljaar, internet ligt er uit.

Waar is het telefoonboek?

En hoe werkt zo'n telefoonboek nu ook weer? 

Hoe staat dat hier geordend?

Per gemeente, djeezes.

Hoe achterlijk.

Hoe werkt een alfabet?

Waar is Kind 2 als je hem nodig hebt?

En is het menselijkerwijs mogelijk dat ze die namen nog wat kleiner afdrukken?

Waar is mijn leesbril?

 

Levensles 12: ga nooit zitten wanneer je leesbril kwijt is.

 

*****

 

Dat doet me trouwens denken aan mijn eerste stappen op het internet.  Via Belgacom de nodige rommel gekregen, paswoorden, modem, splitters, enfin u kent dat wel, maar ik beschikte blijkbaar over een gloednieuwe versie van Windows, waar de software in het starterspakket van Belgacom nog niet voor aangepast was.

 

Ik bel naar Skynet.

Wat was ik toen nog jong en onbezonnen. 

Een skynetmaagd.

Ik bel naar Skynet.

Dat is een beproeving.

Dat is de ultieme test in geduld oefenen.

Wachtmelodietje.

Een klein uurtje blijf je aan de lijn hangen.  Je wordt aan het lijntje gehouden via een stompzinnig wachtmelodietje.  Ik leg de hoorn weg en zet de speaker aan, zodat ik inmiddels nog wat nuttige dingen kan doen, zoals bijvoorbeeld teennagels knippen.

Elke keer je een klik hoort, vlieg je recht.  Tevergeefs, want je hoort vervolgens een andere computermadam volgende boodschap zeggen:

"Al onze medewerkers zijn momenteel in gesprek, wij danken u voor uw geduld.  Er zijn nog 35 wachtenden voor u."

En dat blijft maar duuuuuuuuuuuuuuuuuren.

Daar wordt een mens razend van.

Als mijn factuur van Belgacom in de bus valt, dan moet je niet riskeren ze niet te betalen, zelfs niet met de mededeling:

'Er zijn nog 35 wachtende facturen voor u.'

 

Juffrouw weg, weer dat vervloekte melodietje.  Ik zit dat melodietje inmiddels als een waanzinnige mee te brullen.  En mijn teennagels zijn ook al op.  Maar ze kunnen nog iets korter, denk ik, en dat ga ik nu bewijzen.

 

Plots weer een kraakje, ik val bijna van mijn bureaustoel van het opschrikken.  Ik zal ook door het leven moeten met één teen minder.  Tant pis.  Details.

 

Weer dat juffrouwtje dat me nogmaals bedankt voor mijn GEDULD, en dan volgt de volgende mededeling: ik zweer het u, ongelogen:

"Voor de meeste problemen kan u ook terecht op onze website, www en nog wat."

 

JIIIHAARRGHHH!!!!

 

IK GERAAK NIET OP HET INTERNET.  Hoe kan ik dan in godsnaam mijn probleem oplossen via jullie website?

 

Na een kleine halve dag kamperen bij de telefoon (ik beschik inmiddels nog maar over een teen of vier en krijg ook al een baard), eindelijk een juffrouw aan de lijn.

Ik kan me nog net inhouden om die juffrouw niet uit te schelden voor  het vuil van de straat.  Ik meld mijn probleem; namelijk dat ik niet op het internet geraak omdat de software van Belgacom niet aangepast is voor de nieuwste versie van Windows.

Ik krijg als antwoord:

"Geen probleem, we hebben een update van de software, u kan deze downloaden via onze webstite.  Dan zal het probleem opgelost moeten zijn."

 

Dit is toch niet te geloven.

DIT GELOOF JE TOCH NIET.

Hoort zij zelf wel wat ze zegt?

Zou dit kind blond zijn?

 

Mijn voornemen om beleefd te blijven verdwijnt als sneeuw voor de zon.

"IK GERAAK NIET OP HET NET OMDAT DE SOFTWARE NIET AANGEPAST IS!  Ik denk niet dat ik die update binnen kan halen, WANT IK KAN NIET OP INTERNET. NIET OP HET INTERNET.  Welk woord begrijpt u niet?

Wakker worden!!!!!

Zijn er nog koeien in uw familie? 

En zijn die dan nog dommer?"

 

Na enige tijd begreep ze dat ze me een schijf met software moest opsturen.

 

*****

 

Maar dat was niet het enige voorval.

 

Een behoorlijke tijd later, totale crash van mijn computer.  Het ding deed niks meer, harde schijf totaal in de soep.

De computer wordt hersteld, maar alles moet opnieuw geïnstalleerd worden, ook de inloggegevens, de gegevens voor mailbox,...

 

Toegegeven, ik was mijn boekje kwijt met paswoorden. 

Stom van mij.

Dan bellen we toch naar Skynet.

 

*****

 

Ik bel naar Skynet.

Wachtmelodietje.

Ik blijf wijselijk van het restant tenen af.

Een seizoen of drie later krijg ik iemand aan de lijn.

Ze willen me niet zomaar mijn login en paswoord geven.  Dat begrijp ik.  Elke halvegare kan uiteindelijk beweren dat hij dit briljante heerschap is.

Ze willen dat ik een kopie van mijn identiteitskaart doormail.

 

MAILEN?

MAILEN?

 

Ik begin te bleiten van agitatie. 

Hoe kan ik mailen? 

Ik geraak niet op het internet zonder paswoorden.

Faxen dan maar.  Ik rij naar mijn zaak, waar ik een fax heb.  Ik fax een kopie van mijn identiteitskaart.

 

*****

 

Ik bel opnieuw naar Skynet.

Wachtmelodietje.

Tijdens het wachten op de juffrouw waren inmiddels minstens drie federale regeringen gevallen.

Eindelijk contact.

Ze hadden zowaar mijn fax gekregen.

Aha, dat viel niet tegen.

Maar er rees een probleem.

 

Alles klopte, behalve mijn adres.

In hun bestand stond nog steeds mijn vorig adres.  We waren nog maar 2 jaar verhuisd.  Raar maar waar, de facturen kwamen wel op het juiste adres.  Typisch.

 

De juffrouw weigerde mij mijn paswoord en login te geven.  Ten minste, ik zou ze wél krijgen nadat ik het formulier van adreswijziging had ingevuld, ondertekend en teruggemaild.

 

MAILEN?

MAILEN?

 

Faxen dan maar.

Terug naar mijn zaak.

Faxen.

 

*****

 

Ik bel opnieuwer naar Skynet.

Wachtmelodietje.

Mijn vrouw was inmiddels bevallen van een nieuw kind.

Terwijl de juffrouw van Skynet mijn gegevens opzoekt, kijk ik het bureau rond en wat zie ik liggen? 

Juist.

Het boekje met paswoorden.

 

God heeft een bizar gevoel voor humor.

Commentaren

- Zijn de baaldagen voorbij?
- Jaja, en gij zult lopen! Amen!
- Bij HELABA: Skynet is een kwelgeestje, dus...typ die handel in een kladblokje! :)
- Bij ALLES WEG: Ik lag bijna kreupel van het lachen toen ik dat las...heb namelijk hetzelfde voorgehad lol (Heb er trouwens een paar grijze haren bijgekregen!)
- Bij JIIIHAARRGHHH!!!!: Juist!

Gepost door: maike | 09-10-09

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.