02-10-09

Ramses Shaffy

Ramses Shaffy

 

Mijn gat doet zeer.

MIJN GAT DOET ZEER !

ZEER !

Raar woord, zeer. 

Zeer raar woord.

 

Mijn gat doet dus zeer.

Een aantal van mijn leraars, o zo getormenteerde zielen, draaien zich nu wellicht om in hun graf, of, indien nog in leven, herschikken hun gevulde pamper.  Jaren hebben ze geijverd voor en gehamerd op degelijk taalgebruik en het vermijden van vulgariteiten.  Dat lukte me toen niet (vandaar de getormenteerdheid) en dat lukt me na al die jaren blijkbaar nog altijd niet. 

Dat mijn gat zeer doet.

Ze waren wel visionair, mijn leraars.  Ze voorspelden, met een accuraatheid waar de deelnemers van het Zesde Zintuig een punt van jewelste aan kunnen zuigen, dat er van mij helemaal niets zou terecht komen. 

Dat klopt.

Als een zwerende vinger. 

En als de peesontsteking in mijn gat.

Heb ik al gezegd dat mijn gat zeer doet?

 

Mijn leraars hebben gelijk gekregen.  Er is niks van mij terecht gekomen.  Laatst, toen ik als voorzitter van de vereniging van 100 rijkste Belgen moest speechen, heb ik die voorspelling van mijn leraars nog even aangehaald.  Een succesnummer dat ik, ik geef het schoorvoetend toe, ook al eens in het Europese halfrond en op de 34ste conferentie van de G8 heb opgevoerd.

Echt visionair.

Maar mijn gat deed toen nog niet zeer.

Nu wel.

 

 

*****

 

Mijn achterwerk doet pijn.

 

Alle optimisme van vorige week ten spijt, blijkt dat de pijnlijke bil me nog steeds parten speelt.  Zoals gezegd was ik deze week woensdag zinnens een lange duurloop af te werken. 

Noppes dus. 

Quel bordel.

De pijn was van dien aard dat ik op voorhand wist dat het een stommiteit zou zijn om te gaan lopen.

En MIRAKEL, ik heb de ijzeren discipline kunnen opbrengen om niet te gaan lopen.  En op donderdag, gisteren dus, heb ik me weer met hangende pootjes gemeld bij mijn wondere medicijnman, Tom B.

 

*****

 

Tom B., wondere medicijnman, mijn amicale oppergod, mijn opperhoofd. 

Ik vreesde voor mijn scalp. 

Ach hoe geestig van u, mijn scalp is inderdaad een mager beestje, fijn dat u het nog even opmerkt.

 

*****

 

Vorige week had de weledele wondergod Tom reeds mijn heupstand via manuele therapie gecorrigeerd (gejodeld en drie dagen spierpijnen van gehad), dus ik dacht deze keer daaraan te ontsnappen.

Niet dus.

Quel bordel.

 

Ik stond blijkbaar weer uit de haak. Dit lichaam, dat in bepaalde kringen zeer terecht wordt bezongen als ware het een kathedraal, blijkt een wankel ontwerp van Gaudi te zijn.  Er klopt van alles niet, tart de wetten der logica en zou in feite ineen moeten stuiken.  Zo voelt het ook aan.

 

En Tom B. hij ploegde verder.

Daar gingen we weer op de pijnbank.  De duimschroeven werden aangehaald.

Tom plooide mijn rechterbeen voorbij het point of no return.  U ziet zoiets wel eens op TV, van die lenige meisjes van het Chinees staatscircus.  Die  meisjes zijn zo flexibel dat ze aan hun eigen gat kunnen likken.

Gat naar keuze, trouwens. 

Enfin....

Deze kroniek heeft wel iets met gaten, me dunkt.

Bon, die meisjes bereiken dat soort flexibiliteit pas na jaren mishandeling annex training. 

 

Tom B. eist dat soort rubberen gestel van mij in een fractie van een paar luttele seconden.  En daarvoor mag wat hem betreft een beetje zweet en pijn worden geïnvesteerd.  Toch van mijn kant.  Hij plooit mijn rechterbeen omhoog tot het zwart wordt voor mijn ogen.  De lucht wordt uit mijn longen geperst en ik voel mijn ribbenkast indeuken.  Ruggewervels knappen, sleutelbenen nemen de benen, zwevende ribben landen, mijn fontanellen schuiven weer over mekaar.

 

*****

 

Plooi, wring, plooi, wring.

Tom zegt me:

"Ik plooi tot ik een bepaald kraakje hoor, dan ben ik pas tevreden..."

Zeer geruststellend, zo'n info.

 

*****

 

Plooi, wring, plooi, wring.

Uit miserie probeer ik in pure wanhoop het geluid van zo'n kraakje te imiteren.

Krak!

Maar daar trapt de montere medicijnman niet in.  Hij lacht me zelfs vierkant uit.  Moest ik in reïncarnatie geloven, dan durf ik er wat op te verwedden dat Tom in een vorig leven een mooie positie bij de Spaanse Inquisitie heeft bekleed.  Beul, zonder twijfel.

Quel bordel.

 

*****

 

Plooi, wring, plooi, wring.

Ik hoor een KRAK!

Hoera, een krak! 

Laat een wilde polonaise losbarsten.  En wel nu.

Krak alhier, krak aldaar, ja je hoort er veel dit jaar... (vrij naar Drs P.).

Tom merkt kurkdroog op:

"Dat was de tafel."

Een geval van wankel meubilair. 

Ik voel een soort verwantschap met het oude meubel.

Quel bordel.

*****

 

Plooi, wring, plooi, wring.

NU HOOR IK DUIDELIJK EEN KRAK!

MIJN KRAK!

HIER MET DIE KRAK!

DIT IS MIJN KRAK!

Waarop we een halfuurtje ruzie hebben gemaakt.  Ik was er rotsvast van overtuigd dat ik een krak gehoord had, maar Tom bleef bij hoog en laag beweren dat ik een scheet had gelaten. 

Moi? 

Een scheet?

Serieus blijven hé.

Ik ruik niks!

Of toch niet in de mate dat....

Quel bordel.

*****

 

Plooi, wring, plooi, wring.

Plots hoor ik een krak. 

HAHA!

Een echte, mooi afgeronde, duidelijk waarneembare, niet aan lichaamsgassen gebonden, geen tafelkrak, geen onder valse voorwendselen geïmiteerde KRAK, maar een krak van een gewricht dat in de plooi valt.

Ik roep: "HOERA, DE KRAK IS DAAR!!

MEER NOG, IK BEN EEN KRAK!

EINDELIJK, DE MARTELING IS VOORBIJ!!"

 

Ik barst uit in extatisch gezang:

Zing, vecht, huil, bid, lach, KRAK en bewonder (15x).

Zoals Ramses Shaffy het zo sprekend wist te brengen.  Hier in een sobere a capella versie van uw dienaar, wondermooi.  Gedreven, dat wel, en in opperste vervoering...

 

Tom B.  merkt kurkdroog op:

"Dat was mijn elleboog."

 

Waarop hij op zijn beurt uitbarst in extatisch gezang:

We zullen doorgaan, met het zweet op ons gezicht.

Om alleen door te gaan, in een loopgraaf zonder licht.

We zullen doorgaan, we zullen doorgaan (helaas ook 15x).

Zoals die vervloekte Ramses Shaffy het zo sprekend wist te brengen.  Hier wel in een erg valse versie van mijn maniacale medicijnman Tom. 

Quel bordel.

 

*****

 

Plooi, wring, plooi, wring, ad infinitum.

 

Ik kraak in al mijn geledingen, maar niet het krakje dat Tom wil.

Eist.

Ik had al lang de witte vlag gehesen, was in een soort lethargie verzonken, toen  er plots dan toch een krak was, die voldeed aan de noden van mijn kritische kinesist.   De rust keert  weer.

 

*****

 

Massage.

U dient te weten waar het euvel zich bevindt.  Het is de plaats waar de hamstring aan het zitbeen hecht.  Hoogstens een paar centimeter naast het, ...heum..., hol van de leeuw, als u begrijpt wat ik bedoel.

Een zwembroek uit een vergeten la opgedoken. Het is een V-model. Vriend of geen vriend, ik lig toch niet graag in mijn blote viool op een behandelingstafel.

 

*****

 

Tom en de duimen.

Tom, de wonderbaarlijke medicijnman/kinesist, heeft handen als kolenschoppen.  Handen met schoenmaat 47, zeg maar. 

En sterk. 

Zijn duimen zijn immens.  Je kan er zonder probleem mee pingpongen.

Ik heb dus een V-model zwembroek aan.  Tom ajusteert één kant stringgewijs, zodat hij het zitbeen kan bepotelen.

Onwaarschijnlijk hoe hij meteen de nagel op de kop slaat en de pijnplaats weet te vinden.

Een massage, manuele manipulatie, fricties, whatever.

Pijn, dat wel, maar je voelt de spanning en de pijn afnemen.

Toch voel ik me wat vreemd, zo met halfblote reet, massagezalf vlakbij het, ...heum..., hol van de leeuw.

Een slipper op glad wegdek is snel gemaakt, en zo'n duim?

Ik mag er niet aan denken.

 

Quel bordel.

 

Commentaren

:) Zalig zo'nen Tom!
En zeg nu zelf, de Ramses wist blijkbaar goed waar het over ging, anders had hij dat liedje voor jou niet geschreven!

groetjes

Gepost door: maike | 04-10-09

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.