29-09-09

Tolstoj

Tolstoj

 

Ik heb u al een aantal keren onderhouden over Kind 2.

In die mate zelfs dat Kind 2 een grote schare fans op het internet heeft gekregen, een eer die onze familie nooit eerder te beurt viel. 

Nu ja, mijn vader is in de jaren vijftig van de vorige eeuw wel eens een tijdje populair geweest, berucht is eerder een meer accurate woordkeuze, nadat hij, na een weddenschap, met zijn auto over de trappen van het Museum voor Schone Kunsten in Antwerpen had proberen rijden. 

Dat lukte niet.

Of toch niet helemaal. 

De auto bleef steken op de trappen.

Dat het toen andere tijden waren, mag blijken uit het feit dat mijn vader uit zijn benarde situatie werd gered door ..... een paar flikken, die bereidwillig zijn auto van de trappen duwden.

 

Kind 2 dus.

 

Wanneer wij iets kwijt zijn in huis, roept u maar: een afstandsbediening, een schaar, sleutels, schroevendraaiers, dan zoeken wij ons niet meer te pletter, neen, wij weten inmiddels al wat ons te doen staat. 

Namelijk: Kind 2 opvorderen, omdraaien en goed schudden. 

Meestal vinden we het verloren gewaande object, soms vinden we nog meer dingen die we kwijt waren zonder het te beseffen. 

Schattenjacht!

Al het kleingeld dat uit Kind 2 valt wordt dan ook meteen geconfisceerd.  Dat valt onder de rubriek: recuperatie zakgeld.

Probleem is dat wij moeilijk contact kunnen leggen met Kind 2.  Kind 2 zit namelijk altijd boven, in zijn dampende epicentrum van technologie, terwijl wij beneden noest aan het arbeiden zijn.  Kind 2 heeft een computerinstallatie van zo'n magnitude, waarvan ene Kyoto wanhopig wordt.  Telkens Kind 2 zijn computers opstart, horen wij het geluid van rollende donders, dat is naar het schijnt het geluid van de extra staven uranium die in de kerncentrale van Doel worden neergelaten.

In ons huis, en bij uitbreiding in de halve straat, hoor je dan ook wat Kind 2 aan het uitvreten is en helaas ook hoe het hem daarbij vergaat. 

Kind 2 zit meestal ultra-agressieve spelletjes te spelen, en o wee als iemand hem daarbij een strobreed in de weg legt.  In de virtuele wereld van het internet, maar ook in de echte wereld (waar Kind 2 net iets minder mee vertrouwd is).

Eén van de slagzinnen van Kind 2 bij zijn online gaming is, en ik citeer:

Victory or defeat, it all means nothing in the end.

Overwinning of nederlaag, het betekent uiteindelijk allemaal niets.

 

Amai, mijn oor.

U zou Kind 2 eens moeten horen vloeken elke keer iemand het gore lef heeft zijn plannen te dwarsbomen. En dank zij het onderwijs (en het internet) lukt dat inmiddels in diverse Europese talen en Vlaamse dialecten.

 

Nu goed, contact leggen met de 1ste verdieping is dus moeilijk.

 

In den beginne, toen we nog een stuk naïever waren dan nu, stonden wij beneden aan de trap te roepen.  Zaken zoals: 'komen eeeeten', of iets minder beleefd: 'kan die klote teringherrie wat stiller?'.

 

Het ging echter van kwaad naar erger.

Op een bepaald punt hielp roepen niet meer.  Zelfs nadat wij ons hees hadden gebruld onderaan de trap, Kind 2 reageerde niet.  Er was niet op te brullen tegen de decibels uit subwoofers en surround-systemen.  De bassen die Kind 2 creëert doet walvissen totaal kierewiet aanspoelen op Noordzeestranden.

 

*****

 

De deurbel!!!! 

De deurbel bracht soelaas.

We wisten dat Kind 2 over een perfect, maar helaas ook erg selectief gehoor beschikt.  Zo heeft hij bijvoorbeeld volgende zinsnede nooit gehoord, al zou die met een megafoon in zijn oor worden gebruld:

"Moet jij niet leren voor school?"

Maar hoort hij de volgende zinsnede wel, op fluistertoon tot zelfs in een straal van 3 km:

"Lust jij een ijsje?"

 

En laat nu de deurbel één van de weinige dingen zijn die Kind 2 altijd hoorde, in de hoop dat er amusement voor de deur zou staan.  Amusement in de vorm van speelkameraden, Sinterklaas, buren met onblusbare barbecuedrang,....

 

Maar na verloop van tijd hielp ook dat niet meer.  Kind 2 trapte niet meer in de deurbelval.

 

*****

 

Maar wij hebben karakter.  Soms.

Daarop hebben wij een fluitje gekocht.  Zo eentje dat scheidsrechters gebruiken.  Als je hard blaast, dan komt de kalk van het plafond.  Gebruik ten stelligste af te raden in geval van een kater.

Dat had impact.

 

Maar nu drong zich een systeem voor fluitgebruik op.

Vermits we over twee kinderen beschikken (ter info: kinderen is zoals Duvel drinken: één is te weinig, twee is teveel), drong een sluitend systeem zich op.  We legden een fluitsignalenlijst aan.

 

Legende fluitsignalenlijst, versie 3.1 -  2009,

compatibel met Windows XP Professional:


  • 1x fluiten: kind 1 attentie,
  • 2x fluiten: kind 2 attentie,
  • 3x fluiten: algemeen kinderalarm,
  • 4x fluiten: komen eten,
  • 5x fluiten: kind 1 telefoon,
  • 6x fluiten: kind 2 telef....
  • enfin een lijst met 346 fluitsignalen...

 

346x fluiten betekende trouwens:

'Regering gevallen, BHV ja dus, alle stemgerechtigde inwoners van dit huis, verzamelen mét identiteitskaart in zone garage'....

.... of neen, foutje:

346x fluiten was: 'en moet er nu godverdomme ook nog eens crème fraîche op die banana split of hoe zit dat hier eigenlijk?'

 

Maar u weet hoe zo'n zaken gaan: ofwel was de lijst verdwenen bij minstens één  van de drie partijen, ofwel raakte het fluitcommando (mijn vrouw) onderweg de tel kwijt. 

 

Of nog erger: waar is het fluitje?

 

*****

 

Toen hebben we onze hoop voor communicatie met Kind 2 helemaal op technologie gestoeld.  We contacteerden Kind 2 per SMS.

Maar je weet hoe dat gaat.  Kinderen zeuren je de oren van je kop voor de nieuwste GSM, om hem dan vervolgens:

  • nooit op te hebben staan,
  • nooit te beantwoorden,
  • kwijt te spelen,
  • in de wasmachine te laten verzeilen,
  • of die GSM ergens in huis te laten slingeren.  's Nachts in bed lig je dan te luisteren naar dat onnozelmakend signaaltje van de GSM, dat wil zeggen: 'ik moet opgeladen worden, asjeblief...'

 

En die teksten van zijn voice-mail!

Daarmee heeft Kind 2 al half Europa tot aan de rand van de waanzin gedreven.

U kent dat wel: een voice-mail tekst waarbij je denkt dat de persoon gewoon heeft opgepakt:

Stem Kind 2: "Hallo"              

Dramatische pauze waarin ik zeg: "Ah kind 2".

Stem Kind 2: "Ja"

Dramatische pauze waarin ik mijn ongetwijfeld belangrijke boodschap debiteer.

Stem Kind 2: "Ja, 't is de voice-mail, belt straks maar eens terug."

Dramatisch pauze waarin ik van pure woede ontplof.

 

*****

 

Interludium.

Ik wil mij bij deze ook nog eens verontschuldigen bij de leraar Wiskunde van Kind  2,  de heer V.  En meteen ook veel beterschap wensen. 

De heer V., heeft de neiging om leerlingen die niet opletten, tot de orde te roepen door een krijtje naar de leerling in kwestie te keilen.

En Kind 2 blijkt met de kaft van wiskunde een behoorlijk goeide backhand te hebben, dus dat krijtje kwam terug met een snelheid van 168 mijl per uur.  En misschien kan de heer V. zijn eigen goede raad eens ter harte nemen en ZIJN MOND DICHTHOUDEN, vooral als er een krijtje met een rotgang aankomt, dank u.

 

*****

 

Dit weekend hebben we in gezinsverband 'Oorlog en Vrede' gekeken (Tolstoj).  Een kleine zes uur.  Het ging over, heu oorlog en ook wel vrede, maar ook liefde, doodgaan, chantage, onmogelijke liefde, kuiperijen, overspel, listen, bedrog en geslachtsziekten. Het leven zoals het is, tiens.

En over Napoleon. 

Omdat ik in de voormiddag een lange duurloop had afgewerkt en in de namiddag de haag had gesnoeid, ben ik slechts een keer of 14 in slaap gevallen tijdens de film.  Elke keer ik wakker werd, was er weer een verse batterij Russen aan het kussen of met zwaarden aan het zwaaien of beide zaken tegelijk.  Ik snapte er de ballen van.

Ik kreeg het wel zwaar op mijn heupen van Andrej.  Die bleef maar zwaargewond leven, een sterfscène van een klein uur.  Ik was bijna zelf naar Moskou gegaan om hem te wurgen om er maar van af te zijn.

 

 

MEDICAL UPDATE

 

Afgelopen weekend was een weekend zonder wedstrijd. 

Dat heeft het beestje niet graag.  Dat heet namelijk falen en is normaal gereserveerd voor mindere goden, zoals daar zijn, voetballers en andere speelvogels.

Vorige donderdag even getest hoe mijn hamstring/bil zou reageren op een inspanning. 

Niet goed dus. 

Een 20-tal minuten gelopen, steeds met pijn.

Zaterdag opnieuw gelopen.  Nu iets meer dan een uur, weer constant met pijn.

Iets mindere pijn, dat wel. 

En op zondag was het niet erger geworden, dus ik kreeg geen bijkomende reactie.  Dat stemde tevreden.  We trekken ons aan elke strohalm op.

Woensdag testen we opnieuw een dik uur, in de hoop dat alles ok is.  Volgend weekend staat er normaal een wedstrijd op het programma, maar mogelijk wordt die ook al geschrapt.

Dat doet het beestje niet graag.

Maar toch deze oproep voor realisme.

Het was uiteindelijk een lang en slopend loopseizoen.  De machinerie begint uiteen te vallen.  We moeten vermijden dat ongemakjes slepende blessures worden.  En nog meer van die goeie voornemens.

Jak.

 

Commentaren

Blij om te horen dat niet alleen onze zoon zo'n "leuke" voice-mails verzint! Héél herkenbaar! Zo zie je maar: het is overal hetzelfde. Dat is toch al een troost...

Gepost door: Hild Hillen | 29-09-09

Reageren op dit commentaar

Alé, hier is het ook duidelijk wie de lakens uitdeelt lol.

Houdt er rekening mee dat uw knoken ook geen jeugdige bottekes meer zijn hè! :)

groetjes

Gepost door: maike | 30-09-09

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.