25-09-09

Chappi

Chappi

 

Heb ik al eens iets geschreven over de 20 Km door Brussel ? 

Nu betrap ik me er op dat ik weer met een vraag begin.

Ja, blijkt.

Dan weet u dat de 20 Km door Brussel die mythische status voor een groot stuk ontleent aan de slotklim, de Tervurenlaan.  Tervurenlaan komt trouwens van 'Te vuur en te zwaard', het heeft geen bal uitstaans met Tervuren,

of zo,

denk ik,

of zo zou het toch moeten zijn.

 

De Tervurenlaan.

De Tervurenlaan, waar op adems allerhande wordt getrapt, op tandvlees wordt gezeten, vaten af zijn, het schaap de preut af is, lichten allerhande uitgaan, kloppen van mannen met hamers worden ontvangen. 

Ik hoop dat u begrijpt waar ik heen wil.

Nadat ik een aantal edities van de 20 Km het bovenstaande tot mijn scha en schande aan den lijve moest ondervinden op de Tervurenlaan, kreeg ik de briljante ingeving om te gaan oefenen op het bergop en bergaf lopen. 

Probleem: mijn thuisstad staat voor veel dingen bekend, maar vooral niet om niveauverschillen (qua hoogte dan toch). 

Zo plat als iets. 

Biljartlaken. 

Waterpas.

De enige bultvorming is te vinden in de vorm van de brug over de autostrada E 19, l' Autoroute de la pluie, zeg maar.  Daar togen wij naartoe. 

Het vertrouwen was groot.

Het vertrouwen was misplaatst.

De Tervurenlaan kon zich aan een bolwassing van formaat verwachten.  Korte metten, en wel nu. 

 

*****

 

Met de auto naar deelgemeente Meer.  Parkeren aan de kerk.  Lopen tot aan de brug, een exemplaar zonder op- of afritten.

En dan begon onze Everest-training. 

Van aan de voet van de brug tot het middelpunt is het ongeveer 300 meter.

Hoe gingen we te werk?

De eerste beklimming liepen we tegen een vlot tempo naar boven, en al even fluks naar beneden.  Beneden terugdraaien en opnieuw.

De vijfde beklimming liepen we snel naar boven, dribbelend naar beneden, daarna terug gewone tempo.

De tiende keer moest sneller zijn dan de vijfde.

De vijftiende keer sneller dan de tiende.

De twintigste keer moest de allersnelste zijn.  Ik meen me te herinneren dat  mijn loopmakker Tom nummer 20 op een 50-tal seconden naar boven spurtte.

Redelijk waanzinnige training. 

Grenst aan masochisme.

In totaal klim je 6 km en daal je 6 km, en de aanloopstrook naar de brug was 2 km heen en terug.  Training van 16 km.

Het basiskamp van Everest ligt op ongeveer 5100 meter. 

Klommen wij los voorbij. 

Zonder zuurstofflessen, zonder touwen, niks sherpa's,...

 

*****

 

Waarom liepen we de ganse brug niet over, vraagt de aandachtige lezer (ik zie die triomfantelijke grijns wel op uw betweterig gelaat).

Aha !

Goeie vraag!

Wel, dat hebben we ook eens gedaan, maar dat zijn we héél snel afgeleerd.

 

Aan de andere kant van de brug staat namelijk een boerderij.  En daar hebben ze twee waakhonden rondlopen van het type, heu ..... Gestapo.

Tom en uw dienaar liepen de brug af en de twee honden komen blaffend het erf af.  We waren de mening toegedaan dat de honden niet over de zijweg naast de brug zouden komen, laat staan de talud van de brug op, laat staan achter ons aan, dus begonnen wij ons volledig uit te leven in het arrogant uitdagen van de honden.

Vermits Tom denkt te moeten voetballen én ook nog eens supporter is van Anderlecht  (u merkt het, een ramp komt nooit alleen), kent hij alle truuks van het moderne hooliganisme om tegenstanders te kleineren en uit te dagen. 

We trokken alle registers open, ik bespaar u de details, maar op een gegeven  moment stonden we met onze loopbroekjes naar beneden, voorover gebogen onze blote reet te tonen, onderwijl met de handen de Radetzkymars op de bips roffelend. 

Klonk wel goed, al zeg ik het zelf.

U ziet het beeld wellicht voor u (dat beeld blijft wel hangen, niet?).

Smakelijk is anders.

 

Was het de harige reet van Tom, of die van mij, of het totaalplaatje, ik weet het niet, maar de honden begonnen prompt te huilen als wolven om daarna gezwind de talud van de brug op te stormen.  Achteraf gezien denk ik dat de maankleur van onze reten iets wolfsachtig heeft losgeweekt bij die beesten.

Wilde paniek brak uit in loperskringen.

We hebben het wereldrecord broek optrekken gebroken.  Tom schoot vervolgens weg in een spurt waar een matig gedopeerde Ben Johnson  jaloers op zou zijn (de geur van verbrand rubber van loopschoenen was vaag waarneembaar), mij als een oude diesel aan mijn lot overlatend. 

Zo ken ik hem, nooit een spurt bergop gewonnen, maar mij wel  ijskoud opofferen,  als een soort zoenoffer. 

Ik voelde me hondenvoer. 

Hij liet me achter als was ik een blik Chappi.

 

De honden, genaamd, ik doe een gok Adolf en Heinrich, zagen een oude loper in ademnood de brug opspurten.  Of eerder spartelen.  Tom was inmiddels in geen velden of wegen meer te bespeuren.

Vluchten kon niet meer.

 

*****

 

De twee honden sluipen om me heen, taxerend, grommend, de haren recht in de nek.

Beelden schieten door mijn hoofd. 

Een uitgestrekte vlakte in Centraal-Europa. Roma-zigeuners, de klagende viool van gitane Roby Lakatos, knetterende kampvuren.

Ik draai me om en kijk in woeste, amandelvormige, gele ogen.

Speekselslierten kwijlend van voorpret.

Ik probeer nog snel een afleidingsmanoeuvre:

"Waar is de poes?" 

"Pakt de poes!".

 

Helpt niet.

 

Een verbeten strijd barst los. 

Overal vacht (zij),

scheurend textiel (ik),

blikkerende tanden en gegrom (zij),

gejank (ik),

gekajiet (zij en ik),...

 

Heeft u ooit al eens in een hond gebeten? 

Ik raad het u ten stelligste af. 

Er blijft van alles tussen uw tanden zitten.

 

*****

 

Nawoord: Ooit heb ik een collega-loper kennis laten maken met deze aparte vorm van mishandeling/looptraining.  Nadien werd hij trainer van een voetbalploeg, type: érg veel gezelligheid in de kantine.  Als voorbereiding op het komende voetbalseizoen kreeg hij het briljante idee deze heuveltraining op te nemen in zijn voorbereiding.  Na drie zulke trainingen was de helft van de ploeg in transfer, gestopt of geblesseerd.  De andere helft heeft het hem nooit vergeven.

Voetballers, het blijven watjes...

 

Commentaren

hahahaha Ik denk niet dat je weet hoe je m'n dag hebt opgefleurd met dit verhaal (waar of niet)...ik zag het echt even niet meer zitten (getuige m'n postje dat ik net voor ik hier kwam lezen, heb getypt!) Ik heb hier dus in m'n eentje zitten LACHEN!!!

groetjes

Gepost door: maike | 25-09-09

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.