18-09-09

Richard Gere

Richard Gere

 

Ik loop.  Dus ik ben.

Vrij naar Descartes.

 

Weekdagen loop ik op voormiddagen, zaterdag in de namiddag.

In de zwoele zomermaanden, durf ik mijn lange duurloop wel eens na 20 uur afwerken, profiterend van het feit dat de duisternis later invalt. 

Dat geeft toch een heel andere beleving. 

De duisternis valt langzaam in, de kleuren vervagen en het wordt koeler.

 

Duurloop na 20 uur. 

Dat geeft wel eens wrijvingen in de diverse planningen. 

 

Zo durft mijn vrouw op zwoele avonden wel eens opperen dat er andere activiteiten dienen ontplooid te worden.  Ik ken inmiddels uw vunzige inborst, vandaar enige verduidelijking: ik bedoel hiermee bijvoorbeeld het in gezinsverband bekijken van een film. 

Genre: een 'bleitfilm'. 

Mijn vrouw is iemand die niet te koop loopt met haar emoties, maar dan gaan alle sluizen open.  Dijkbreuk.

Een bleitfilm dus.

 

Sta me toe vast te stellen dat ik samen met Richard Gere oud ben geworden.  Waren we allebei nog jong en dartel ten tijde van 'An Officer and a Gentleman', dan is het mij opgevallen dat Richard toch wel oud is geworden in 'Nights in Rodanthe'. 

En grijs. 

En moet ik tevens vaststellen dat ik er nog altijd heel patent uit zie.  Moest Richard Gere lopen, dan zou hij wellicht ook nog altijd, zoals ondergetekende, een mooie,  jonge oppergod zijn. 

Eigen schuld, dikke bult.

 

*****

 

Samen op de bank een film bekijken.  Een soort verplicht nummer.

Collega-lopers vertellen me dat zulke Flairachtige verzuchtingen wel eens vaker een wrange streep door de loopplanning hebben getrokken.

 

Ik ben er om u te dienen, ik ben een barmhartige Samaritaan, dus heb ik een oplossing voor u uitgedokterd, perfide dat wel, maar uiterst efficiënt.

 

*****

 

Ga als volgt te werk.

U start de film met Richard Gere om half negen.

Neem het aan van deze professional, maar omstreeks half tien is Richard Gere aan het kussen (of erger) met de blonde stoot van dienst. 

Garanti op factuur. 

Daar kun je je klok op gelijk zetten. 

En dan doorprik ik dat magische moment met volgende opmerking:

"Lap, half tien, en het is weer van dat.  Grad op de muile!"

Zijn ze daar al aan toe rond kwart na negen, dan zeg ik:

"Amai, ze zijn er vroeg bij vandaag!"

 

Werkt altijd. 

En dan mag ik meestal beschikken.

Uw dienaar mag gaan lopen.

 

*****

 

Mijn vrouw kijkt ook naar CSI in al zijn varianten. 

Ze heeft een macabere voorkeur voor alle facetten van moorden.  Soit, het zij zo (toch maar uitkijken bij het volgende dispuut).

Om daar onderuit te geraken, heb ik me de gewoonte aangekweekt telkens er een politiewagen in beeld komt, het geluid van een sirene te imiteren. 

Hard en schel.

Of als het spannend wordt in donkere bossen, het geluid van een uil na te bootsen.

OEHOEH, OEHOEH!!!

Nu ja, u weet wel wat ik bedoel.

 

Die series stoppen ook altijd met een zwart beeld, waarop bijvoorbeeld de volgende tekst verschijnt:

 

Executive Producer

Jerry Bruckheimer

 

Ik probeer dat moment te voorspellen.

Elke keer er een zwart beeld verschijnt (en die zwarte breaks zijn veelvuldig omdat de Amerikaanse TV-markt véél meer reclameblokken inlast), brul ik:

"Executive"

en vervolgens

"Jerryyyyyyyyyyyyyyyy."

 

Wordt ze compleet gestoord van. 

En dan kan ik beschikken. 

Uw dienaar mag gaan lopen.

 

*****

Baantjer?

Ik fluit alle solo's van Toots Thielemans mee. 

Tot desnoods het servies barst.

 

*****

 

Helaas werkte dat laatste aanstekelijk.

Kind 2 zag wel wat in de muzikale inspanningen die ik leverde.  En wou dolgraag zijn steentje bijdragen.

Wanneer Kind 2 een steentje wil bijdragen, vooral in zaken die zich zo ver mogelijk buiten de schoolse sfeer situeren, dan gaat hij daar erg ver in. 

Dan mag je gerust gewag maken van een lawine aan bijgedragen steentjes.

 

 

Kind 2 had een kazou geïmproviseerd met een kam en zilverpapier en begon enthousiast mee te fepen met alles wat bewoog op TV. 

Maar dan ook werkelijk met alles. 

Zelfs het weerbericht werd van een erg schrille soundtrack voorzien.

 

Daar hadden we niet op gerekend.  We werden hier gewoon van het podium gespeeld.

 

*****

 

Mijn vrouw is kordaat.  

In woord en daad. 

 

Hoe zal ik het beschrijven?

Stel dat mijn vrouw de plaats van Barack Obama zou innemen. 

Stel.

Een maand later, wat zeg ik, een half uurtje later zouden ze in het Midden-Oosten wel anders piepen.

De naft hoogstens nog 1 eurocent per liter. 

Schurkenstaten zouden pootjes komen geven. 

"Aai, hij is braaf, ja hij is braaf..."

 

Bart De Wever mag altijd bellen als hij de Walen in het gareel wil krijgen.  Binnen de maand hebben ze allemaal werk en spreken ze vlekkeloos Nederlands.

Dan moet hij zich niet meer belachelijk zitten maken in 'De Slimste Mens'.

Zelfs de Koninklijke Familie zou een verstaanbare variant van het Nederlands spreken.  Zo zou het klinken:

"Het Spaanse graan van tante Fabiola heeft de orkaan doorstaan."

 

Als mijn vrouw selectieheer van de Rode Duivels zou worden, dan zouden we ons alsnog plaatsen voor het WK, zelfs wanneer we al met mathematische zekerheid uitgeschakeld zouden zijn.  Sterker nog, binnen de maand zou Cristiano Ronaldo op eigen verzoek tot Belg genaturaliseerd zijn (een tiental andere namen volgen nog). 

We zouden een keer of zes op rij wereldkampioen worden en telkens Oranje verpletteren.

 

Stel dat mijn vrouw zou voetballen.  En dat Witsel een tackle zou overwegen. 

't Zou zijn beste dag niet zijn. 

Kletsen op de blote poep!  En in den hoek!  En geen zakgeld!

 

En het begrotingstekort, vraagt u?

U bent er me toch eentje.

Binnen de 10 minuten lost mijn vrouw dat op; daar draait ze haar hand niet eens voor om.  En niet halfslachtig zoals Mathot:

"Wel het is vanzelf gekomen, het zal vanzelf wel weggaan."

 

 

 

Erg kordaat dus.

Kam en zilverpapier verdwenen. 

Kind 2 blies verongelijkt de aftocht.

Geluidloos.

 

Uw dienaar MOEST gaan lopen...

De commentaren zijn gesloten.