15-09-09

De platte kat

Zaterdag 12 september

 

Vorselaar, de Monumentenloop.

Ook een vaste afspraak op onze loopagenda. 

Vorselaar.  De benaming Monumentenloop is goed gekozen.  De loop doet zijn naam alle eer aan.  Op de website van de Kasteellopers kan u het allemaal haarfijn uitpluizen.  De wedstrijd loopt langs een ganse lijst geklasseerde gebouwen, watermolens, kapellekes, een kasteel.    Indrukwekkend !

Nooit iets van gezien, echter.

Dat is logisch, want als je een wedstrijd aan het lopen bent, dan heb je voor weinig andere zaken aandacht. 

De eerste kilometers vlieg je als een raket, voortgestuwd op pure adrenaline.  Enkel het tempo, samenstelling der groepjes, hartslag en tactische positionering verdienen aandacht. 

Eens je op kruissnelheid zit, is het chrono bewaken, kijken wie hoe ver voor of achter je zit, nadert of ineenstort. 

Tegen het einde van de wedstrijd ben je kapot en sleep je je voort als een zombie.  Zintuiglijke prikkels komen niet meer op bestemming, laat staan dat ze betekenisvol zouden zijn of enige reactie zouden kunnen uitlokken. 

Ik durf er mijn kop op te verwedden dat ik, wanneer ik compleet stuk zit op het einde van een zware wedstrijd, niet eens zou merken dat Paris Hilton in haar  fraaie blote reet langs de kant van de weg zou staan, uitnodigende hand- en spandiensten aanbiedend. 

Nu ja, ik weet niet. 

Misschien zou ik dat wel zien.

Hoe langer ik er over nadenk, hoe meer ik ...

Neen, ik ....

 

Ik kom er niet uit. 

Daarom stel ik bij deze voor dat we dit dilemma nu eens en voorgoed uit de wereld helpen. 

Proefondervindelijk. 

Dus dames, u krijgt van mij officieel de toelating om bij een volgende wedstrijd naakt in de berm te gaan staan en dan kunnen we dit punt van discussie tot ieders genoegdoening uitklaren.

 

Nu ja, ik weet niet.

Bezint eer ge begint.

 

We moeten wel vermijden dat de eerste de beste kamerolifant naakt in de berm van de volgende loopwedstrijd gaat staan.  Het moet uiteindelijk voor iedereen smakelijk blijven en het originele uitgangspunt van het experiment  was de fraaie reet van Paris Hilton.  We gaan niet zomaar beginnen afzwakken.  Kwaliteitscontrole blijft een belangrijk aandachtspunt.

Dus denk ik dat we beter een soort voorronde à la X-Factor gaan houden waarin dames een beknopt CV insturen, met begeleidende handgeschreven motiverende brief (probeer thema's als 'wereldvrede', 'honger' en 'later iets doen in de media' te vermijden), uiteraard een foto in bikini ingesloten. 

Ik vrees dat we ons door een lading blondines zullen moeten werken,  dus vandaar enige verduidelijking: 'foto in bikini' wil niet zeggen dat de foto in een bikini moet gewurmd worden, maar dat HET MODEL OP DE FOTO EEN BIKINI MOET DRAGEN. 

Bij nader inzien: laat dat CV en die brief maar zitten, de foto kan hier ruimschoots volstaan. 

Met de snelheid dat ik voorbij schiet, zit een interessant gesprek er toch niet in.  En het ging om visuele prikkeling, dus.

 

Nu ja, ik weet niet.

Bezint eer ge begint, ad secundum.

 

Ik denk ineens aan iets.  Moeten we geen kritische bovengrens qua aantal naakte vrouwen in de berm van de loopwedstrijd overwegen?  Ik wil maar zeggen, overdaad heeft ook zo zijn nadelen.

 

Vergelijk het met een kat.

 

Een kat wordt overreden door een auto.

Resultaat: een platte kat.

Hoe meer auto's er over de kat rijden, hoe platter ze wordt.

 

Overdaad schaadt.

Dus aantal is belangrijk. 

 

Stel dat er één naakte vrouw in de berm staat.  Goed mogelijk dat je dat moment mist. 

Dat kan. 

Je kijkt even op je horloge en 'whoopie' (zoals Wickmayer zou zeggen), het moment is weg. 

Maar als je er 5000 in de kant zet, tja dan moet je al wel héél veel keren op je horloge kijken om ze allemaal te missen.

Die platte kat van daarnet doet me trouwens denken aan een ander verhaal.  Ik was met twee vrienden een pint aan het pakken in café Huppeldepup.  Plots merk ik dat mijn twee vrienden absoluut geen aandacht meer hebben voor mijn nochtans onwaarschijnlijk geestig verhaal en dat ze als gebiologeerd naar een dame, gezeten op een barkruk, bleven staren.  De dame in kwestie had bij het bestijgen van de barkruk, hoe druk ik dit beleefd uit, de benen à la Sharon Stone in Basic Instinct geopend, daarbij een volle inkijk gunnend op haar sliploze doos.  Ik had niks gezien, mijn maten natuurlijk weer wel.  Nadien hebben we nog uuuuuren als 3 idioten zitten staren, niks meer gezien.

Waar waren we? 

Ach ja, aantal is dus belangrijk.

Anderzijds is 5000 ongetwijfeld overdreven veel, dan krijg je toch een soort gewenning en is je experiment compleet om zeep.  Daarnaast moet je incalculeren: hoeveel meisjes gaan er een verkoudheid oplopen? 

Maar dat terzijde.

Want ja, 5000, komaan zeg.

Neen, wat denken we van 15? En dat in  verspreide slagorde in de laatste vijf kilometer? 

Dan kan de atleet er al eens eentje missen omwille van raadpleging hartslagmeter/horloge. 

Dan kan er desgewenst ook al eens eentje op de manier van de kat worden plat gereden, geen probleem.

U kan uw kandidatuur kwijt in een simpele mail, of neen, laat maar.  Ik zie al op tegen het werk.  Maar als u spontaan de aandrang zou voelen om u, in al uw puurheid, op te stellen in de berm, laat u door mij vooral niet ontmoedigen.

 

*****

 

Ik heb dat wel meer tegenwoordig.  Dat ik wilde plannen maak en net op het moment dat ik er aan wil beginnen, écht kordaat wil invliegen, tja, dan overvalt me zo'n soort moedeloosheid, waarop ik prompt mijn boor weer opberg.

Of mijn slijpschijf.

Of mijn vlakschuurmachine.

Hola, dat heeft dan ook weer zijn voordelen.

Ten eerste slijp ik niet in mijn vingers, wat een geweldige besparing aan medische kosten met zich meebrengt.  Plus natuurlijk dat je al je vingers nog hebt.  Een oog kwijtspelen kun je ook maar twee keer, dan is het op.

Ten tweede gaan die apparaten niet kapot.  Want een apparaat dat af staat, gaat per definitie niet kapot.  Of misschien wel, maar hoe zou je het in godsnaam te weten komen; zolang je er maar met je fikken afblijft, gaat niets kapot.

Verder blijf je plannen hebben, want wat is een man zonder plan?  Als je ze realiseert, dan ben je ze kwijt. 

Zo had u het wellicht nog niet bekeken. 

Ik ben er om u te helpen....

 

Allemaal voordelen die voortkomen uit luiheid. 

Ik vind dat echt een onderschatte eigenschap, luiheid. 

Je moet dat kunnen cultiveren.  Ik ben daar erg goed in. 

Dat heeft bittere opofferingen gekost, ik geef dat grif toe, maar ik heb het wél gedaan. 

Mijn vrouw kan erg goed werken met een vlakschuurmachine, trouwens.  En wie ben ik om te proberen dat beter te doen.  Ik ben niet die onbeschofte macho die zijn vrouw zit te corrigeren, neen ik laat haar alles zelf ontdekken. 

Je moet een mens wel wat krediet geven, ze in hun waardigheid erkennen, iedereen heeft uiteindelijk toch behoefte aan erkenning, toch?

 

*****

 

Ik wil toch nog even terugkomen op die platgereden kat van daarstraks.  Ze zeggen toch dat een kat altijd op zijn pootjes landt. 

Daar klopt dus niks van. 

Vlak voor mijn deur werd een kat plat gereden, enkele weken geleden.  Ruim de tijd genomen om een en ander eens grondig te bestuderen.  De pootjes van die platgereden kat lagen op dezelfde hoogte als haar platte kop, zo'n 4 millimeter boven het asfalt, samen met de prut, darmen en ingewanden. 

Zélf gezien.

 

*****

 

God ja, ik heb een wedstrijd gelopen dit weekend, dat was ik al bijna vergeten.

 

Vorselaar.

De Monumentenloop.

14 km op een uitdagende omloop.  Afwisselende ondergrond, veel kort bochtenwerk en de wind was ook weer present.

De start, samen met de deelnemers van de 28 km, was gecontroleerd snel.  De groep werd snel op een lint getrokken, het was zoeken naar brede schouders om de wind te ontlopen.  Kilometer 1 na 3min 30 sec., dat is de laatste tijd gewoonte geworden.  Ik loop constant vlak in de rug van een zekere Gaston D.  Overnemen zou kunnen, maar ik vond het raadzaam dat niet te doen, in de hoop zo lang mogelijk mee te kunnen met deze loper. Een derde man volgt in mijn spoor.

Even degoutant doen.  U moet weten dat op het niveau waar uw dienaar loopt, de spoeling al wat dunnetjes wordt.  Zoveel lopers zijn er niet meer om bij aan te pikken, als je ze überhaupt al kan volgen.

Vandaar deze tactiek.  Zo lang mogelijk aanklampen, in feite zo lang mogelijk boven mijn niveau lopen, daar wordt een mens taai van. 

En moe.

Kilometer 3 na 11 minuten, 3min 40 per kilometer. We hebben de heren die aan 15 km/uur lopen al op 1 minuut gelopen.  Nu gaan we verder proberen uitdiepen. 

Makkelijker gezegd dan gedaan.

Kilometer 4 en ik haal bekenden in.  De marathon doet drie ronden op ditzelfde parcours.  Een handvol lopers van AVN lopen hier een verstandige race.  We groeten hen, ik krijg aanmoedigingen, en we vliegen ze voorbij.

De derde loper moet langzaam lossen.

En dan spreekt dat duiveltje weer in mijn kop.  Ik weet dat wanneer ik nu naar de kop schuif, de derde loper de doodsteek krijgt.  Ik begin mee te werken.  Dat zal ik me nog beklagen.

Kilometer 5: 18 min 50 seconden.  1min 10 voorsprong op het schema.

Kilometer 6: ik moet mijn haas laten gaan.  Een kleine inzinking.

Kilometer 7: onder de 27 minuten.  Ik heb nog steeds een dikke minuut op schema.  Loper drie komt terug bij mij en laat me ter plaatse.

Kilometer 8: ik voel dat mijn kuiten opgepompt zijn.  Ik kijk naar beneden en merk dat ik mijn compressiekousen van Herzog vergeten ben op te trekken in de startzone.  Stom!  Ik beslis na lang wikken en wegen te stoppen en het euvel te verhelpen.  Dit vergt een handvol kostbare seconden.

Kilometer 10: 39min 12 seconden.  De stop heeft me wat seconden gekost, maar de kuiten zijn terug relatief ok.  Ik beweer niet dat de kousen het verschil maken, maar toch...

De laatste 4 kilometer herpak ik me een beetje, en verlies relatief weinig seconden op het ideale schema.

Finish: 55 minuten en 35 seconden.  Ik hou 25 seconden over op schema. 

Weer zitten we boven 15 km/uur.

Goed voor een 10de plaats op 176 deelnemers.  Ter vergelijk: vorig jaar was ik hier 30ste en 2 min 25 seconden trager.

Koeken en een handdoek/washandje als beloning.

Mark is moe.

 

En op zondag is het schaderapport toch redelijk groot: linkerhiel nog maar eens pijnlijk, een dof zeurende pijn in de onderrug, geblokkeerde kuiten en wat me nog het meest zorgen baart: rechterbeen binnenkant bil helemaal bovenaan doffe pijn.  Ik stap moeilijk en kan bijvoorbeeld geen trapbeweging maken (been naar voor zwaaien).

Dinsdagochtend duurloop van een uurtje, traag, zeer traag.  Pijnlijke kuiten, maar toch een klein lichtpuntje: de bil werd niet erger. 

Donderdag opnieuw lopen. 

Dan beslissen we hoe het weekend er zal uitzien, misschien moeten we noodgedwongen wel een wedstrijd schrappen. 

Dju.

On verra.

De commentaren zijn gesloten.