11-09-09

Blücher godverdomme

Blücher godverdomme.

 

Ik heb het thuis nogal mogen uitleggen. 

Moeder de vrouw was niet goed gezind. 

En of de tuin ooit nog helemaal in orde komt, blijft ook een open vraag.  En de buren konden er ook al niet mee lachen.  Het glasbedrijf dan weer wel, want er zijn door de luchtverplaatsing nogal wat ruiten gesneuveld.  Ik moet zeggen dat mijn mannetje van de verzekering toch ook wat bleekjes wegtrok, toen hij zag wat ik bedoelde met een beetje randschade.

 

Waar zal ik eens beginnen?

Zaterdagochtend kreeg ik telefoon.  Iemand zei me dat Napoleon in mijn thuisstad langskwam.

Ik antwoordde met een kwinkslag: "Doet em nen goeie dag van mij, en als hij bij ons in de buurt is, mag hij altijd een pint komen drinken". 

En ik legde de hoorn glimlachend in.  Ten minste, ik duwde op dat rode knopje van de GSM, want de hoorn, dat klinkt nu toch wat raar.  Kaap Hoorn, ja dat klinkt wel.  Maar de hoorn van de telefoon, dat klinkt alsof er koeien mee gemoeid zijn. 

We wijken af.

 

Napoleon dus.

Een uurtje later horen we een fanfare.  Bij ons in de straat.  Je denkt dan spontaan: "ha, er is een jubilée".  Een echtpaar haalt 60 jaar huwelijk.  Dat is redelijk uitzonderlijk, vooral met dezelfde partner. 

We wijken af.

 

Een rare fanfare, in behoorlijk gekke kledij.  En ze stoppen pal voor onze deur.  Ik kan nog net Kind 2 bij de lurven grijpen, want hij was al op weg met de oude trompet van wijlen mijn grootvader langs moeders kant, om een bijzonder valse bijdrage te gaan leveren in de muzikale uitspattingen aan de voordeur. 

 

Tussen haakjes, die trompet gebruiken wij trouwens voor 2 dingen. 

Ten eerste om Kind 2 te roepen voor het eten als hij 'extra muros' is. 

"Koooomen eeeeeteeeeen", maar dan in trompetgeluid.  Onze buren kennen dat ook al.  Als de trompet weerklinkt, krijgen de buren het water al in de mond, Pavlov zeg maar.

En ten tweede gebruiken we die trompet om bizarre olifantengeluiden te produceren telkens de Rode Duivels een goal scoren in een belangrijk tornooi.  Dat is inmiddels ook alweer een paar decennia geleden.  Onze buren kennen die functie niet.

We wijken af.

 

De fanfaremeester sprak ons aan in ratelend Frans.  Omdat de buren er inmiddels bij stonden, deden we alsof we dat verstonden.

 

slaghoogstraten 024

 

"Eh oui, bien sûr et patati et patata, soyez le bienvenue.  Merci et join de culasse", wist ik te antwoorden, onderwijl de buren aankijkend in de hoop een bewonderende blik te krijgen voor zoveel talenkennis.  Noppes.

Wat ik had uitgekraamd bleek in elk geval voor de fanfare wel het teken om prompt onze tuin binnen te marcheren.

Ik kijk in de verblufte ogen van mijn vrouw. 

"Weette gij hier iets van?", vraag ik haar in paniek.

"Bwa, neen", antwoordt ze.

 

*****

 

Even later weer volk aan de deur. 

En elke keer moet ik van mijn ladderke komen.  U moet weten dat we het halleke aan het schilderen zijn. 

Ten minste, mijn vrouw. 

Neen, we schilderen mijn vrouw niet. 

Mijn vrouw schildert het halleke. 

En ik moet het voorbereidende schuur- en afplakwerk doen.  Dat kan ik qua technisch vernuft, mits enige bijsturing, nog net aan. 

We wijken af.

Wéér van dat ladderke.

 

*****

 

Nu staat er zowaar een heel leger voor de deur.

slaghoogstraten 050

 

Fransen.  Infanterie.  Een man of 50. 8ste linie, dacht ik.  Gesalueer. 

En hopla, den hof in. 

Waar inmiddels een zoemende bedrijvigheid aan de gang is. Kampvuurtjes worden aangelegd, de geur van verse koffie prikkelt de neusgaten. 

Tentharingen worden in de grond geklopt.  Wat heeft een haring met een tent te maken? 

We wijken af.

Ladderke op. 

 

*****

 

Paardenhoeven op de straat.  Ik weet al hoe laat het is. 

Ladderke af. 

Cavalerie.  Dragonders of kurassiers, ik wil er van af zijn. 

Tuinslang gegeven, want die beesten hadden dorst.  De paarden ook.  Het gehinnik is niet van de lucht. 

Inmiddels merk ik dat er ook Pruisen zijn aangeland en een paar verdwaalde kozakken.  En die hadden al serieus aan de wodka gezeten. 

slaghoogstraten 027

 

Ladderke op. 

 

*****

 

Een geratel van jewelste op straat. 

Ladderke af. 

De vrouw zucht eens diep, trekt de voordeur open en daar staat 'la Grande Batterie' zowaar op de stoep.  Artillerie.  Een kanon of tien, dat kan nog net naast het tuinhuis.

bivakrenesse 004

 

En zo kabbelde de dag verder, terwijl de legers van de Napoleontische oorlogen onze tuin inpalmden.

 

U moet weten dat wij in een residentiële wijk van onze thuisstad wonen. 

U moet zich daar niets speciaals bij voorstellen, een bescheiden optrekje van een paar duizend m² bewoonbare oppervlakte, hoogstens.  Maar toch, als mijn kadastraal inkomen wordt aangepast, dan heerst er direct onrust op de beurs. 

We hebben een eerder kleine tuin (je moet dat uiteindelijk ook allemaal proper houden) van, ruwweg geschat, een 34 hectare, waterpartijen, vennen en schorren niet meegeteld.  Ooit heeft men overwogen om een editie van Parijs-Dakar in onze tuin te organiseren, maar er was een klein probleempje met de bouwvergunning van de replica op ware grootte van de Eifeltoren. 

Dus niet overdreven groot, onze tuin. 

Van de landmeter die ik in 1993 heb ingehuurd om een en ander eens in kaart te brengen, heeft niemand nog iets vernomen, een sporadische rookpluim in de verte niet te na gesproken.

We wijken af.

 

*****

 

Enfin, de verzamelde legers leefden allemaal vreedzaam samen in onze tuin.  Het was een gelach, een getetter en een wapengekletter...  Kinderen liepen kriskras doorheen het kamp.  Het was schoon om te zien.

De WC zat inmiddels al wel verstopt, maar dat kon de pret niet drukken.

 

*****

 

Maar zoals altijd komt er ergens een kink in de kabel. 

Een kink in de vorm van Kind 2. 

We hadden geen rekening gehouden met de factor kind 2.

Kind 2 had zich bij de Generale Staf binnengesmoesd en had daar de harten gestolen van de verzamelde ijzervreters.  Hij had de hoed van Napoleon in bruikleen gekregen en de vest van Blucher, de sabel van Wellington. 

Dat hadden ze beter gelaten. 

Kind 2 heeft namelijk een ongebreidelde fantasie (dat heeft hij geërfd van mijn vrouw).

Waterloocavalerie 068

 

Op eBay heb ik een paar jaar geleden een steenoude kaart gekocht met daarop de opstellingen van de legers aan de vooravond van de Slag van Waterloo.

Dat de kleine Keizer (nu heb ik het niet over Kind 2 maar wel over Napoleon), die slag had verloren was iets wat Kind 2 nog niet had verteerd.  In zijn ogen zag ik iets wat er op wees dat vandaag dé dag van de revanche was.

 

Kind 2 besteeg een paard (nu bleek tot mijn vreugde dat die dure paardrijlessen nog gingen renderen ook), en had nauwelijks 10 minuten nodig om de licht benevelde Pruisen richting Wortel te laten afmarcheren. 

Wellington en de zijnen zaten bij buurvrouw Maria achter de GFT-bak verscholen.

Kind 2 had met de Generale Staf, de Keizerlijke Garde en de Artillerie  erg strategisch de zone achter onze composthoop ingenomen.  Van daaruit stuurde hij 'la Grande Armée'. 

Wij wisten al hoe laat het was.  Hier kwam hommeles van.  Wellington, the Iron Duke,  had geen schijn van kans. Saillant detail: de kanonnen, waarvan wij dachten dat die niet meededen, stonden met de loop in de richting van het huis van de notaris.

 

*****

 

Schuin tegenover ons, in een bescheiden optrekje vergeleken met het onze, woont mijnheer de notaris.  Zijn huis wordt bewaakt door een alarmsysteem.  Wij vermoeden dat dit alarmsysteem een superkoopje was bij den Aldi.  Bij nacht en ontij gaat het af.  Daar worden wij razend van.  Vooral bij Kind 2, dat zijn nachtrust nodig heeft, ten minste als hij niet bezig is met online gaming, stond nog een rekening open.  Maar niet lang meer, zo zou blijken.

We wijken af.

 

*****

 

De vijandelijkheden werden geopend. 

Jérôme vanop de linkerflank richting tuinhuis, maar dat werd zwaar verdedigd door de Schotten, the Royal Scots Greys.  Ik hoor mij nog roepen dat ze met hun fikken van mijn hakselaar moeten blijven, maar dat ging verloren in het eerste salvo van 'la Grande Batterie'.  En dan denk je dat dubbel glas iets kan hebben.  Neen dus.

En dat van die Schotten, dat klopt.  Ze hebben niks aan onder die kilts.

waterloo4 015

 

Inmiddels had de Jonge Garde centraal de aanval ingezet, maar de Britse Cavalerie had ze terug gedrongen.  De Franse Cavalerie deed een tegenstoot, wat meteen het einde betekende voor mijn zorgvuldig gemillimetreerde gazon. 

Maarschalk Ney had inmiddels de zone rond mijn fontein veroverd.  4 buxussen om zeep, maar liefst. Fransozen!  Ney heeft niet lang van zijn moment de gloire kunnen genieten.  Omdat hij in zijn enthousiasme een paar lavendelstruiken had vertrappeld, heeft mijn vrouw Ney nog persoonlijk van zijn paard en aan zijn oren getrokken.

Enfin, nog ontelbare salvo's later, kwam de Oude Garde eindelijk in beweging.  Niets te vroeg, want mijn vrouw en ik wilden eigenlijk gaan slapen.  Studio 1 was inmiddels al enige tijd gedaan en naar die herhalingen van het Nieuws blijft een mens ook niet kijken.

De Garde liep zich vast en stelde zich op in een laatste carré.  'Le garde meurt', u weet wel, 'mais ne se rend pas'.  Generaal Cambronne voelde de bui al hangen.  Ze gingen weer verliezen.

Aan de kim van Wortel verschenen tot overmaat van ramp de Pruisen. 

"Blücher godverdomme", hoor ik Kind 2 zeggen. 

Maar hij roept naar de troepen: "Grouchy is daar, Grouchy is daar". 

De Keizerlijke Garde herpakt zich even. 

Maar toch lijkt de nederlaag onafwendbaar. 

Maar dan blijkt het onmiskenbare genie van Kind 2, want hij trekt zijn laatste troefkaart en belt de flikken.  Blücher en zijn Pruisische reserves worden nog in Wortel klem gereden.  Promilles à volonté.

 

Mijn vrouw en uw dienaar hingen uit de velux te kijken naar de warboel, tot tranen toe bewogen omdat Kind 2 dit alles in goede banen had weten te leiden.  We waren weer liefdevol ruzie aan het maken van welke kant van de familie Kind 2 dit soort genialiteit geërfd had, toen we plots van de sokken werden geblazen door een oorverdovende explosie.

Kind 2 had de reserve voorraad zwart kruit aangewend om onze composthoop op te blazen.  Een tsunami van verrot fruit, gistende gazon, fermenterende groenten, wormen en rottend vlees vloog in een vloedgolf over de troepen van Wellington, maar helaas ook tot in de voortuin en op de dikke Mercedes van mijnheer de Notaris.  De luchtverplaatsing had ook alle ramen in een straal van 4 kilometer rond onze woonst doen sneuvelen en, uiteraard, het alarm van mijnheer de notaris doen afgaan.

Volgens mijn vrouw heeft Kind 2 deze talenten geërfd van mijn familie.

 

*****

 

Deze ochtend, ik sta net terug op mijn ladderke, gaat de deurbel.

Ladderke af.

Deur open.

Staat er een verwilderd figuur voor mijn neus.  Robinson Crusoe.  Een baard van een paar jaar, lompen als kleding. Brabbelde wartaal over kannibalenstammen.

Iemand een landmeter nodig?

 

De commentaren zijn gesloten.