08-09-09

Allelujah

Allelujah

 

Zondag 6 september

ACB jogging te Beerse.  AC staat voor Atletiek Club, maar waar zou die B in godsnaam voor staan?  Iemand een idee?

September wordt een zware maand qua wedstrijden.  Elk weekend valt er wel een mooie wedstrijd te betwisten. 

Normaal gesproken zou ik zaterdag aan de start staan van de Pierenloop te Ravels, maar dat strookte niet met de planning van huisgenoten, dus uitgeweken naar zondag en naar Beerse, voor een wedstrijd over 12 km.  Ravels is een wedstrijd over 10 mijl, nu dus 4 km minder, misschien niet eens zo'n slechte zaak, gezien de drukke wedstrijdkalender in het verschiet.

 

Zo klonk de optimistische opening van de kroniek.  Had ik vorige week al geschreven.

Nu de rauwe realiteit.  Niet panikeren, geen blessure, maar moe, doodmoe, helemaal uitgewoond, helemaal stuk, ik ben op.  Moe.

Vorige week was loodzwaar: meer dan 16 km aan wedstrijdtempo, gas helemaal open.  En dan nog eens in totaal 54 trainingskilometers.  Om het af te toppen met een wedstrijd op zondag.

En nu op maandag zijn de benen leeg, zwaar.  Mijn rug speelt ook op, stramme bilspieren, zelfs mijn voetzolen doen pijn.  De hiel van mijn linkervoet  is ook weer  een pijnpunt.  Dat heb ik de laatste weken elke keer na een wedstrijd, ik vrees dat dit me één van de volgende weken parten gaat spelen.

Deze week gaan we het rustig aan doen, woensdag een lange duurloop en voor de rest niks, noppes.  Zaterdag zal alles wel geheeld zijn en de batterijen weer op zenith.

En hoe verging het me te Beerse?

Goeie vraag.

Weinig volk voor de 12 km, 22 finishers.  Marc B. uit Wuustwezel was er, maar hij ging aan duurlooptempo lopen.  Dré B. ging voluit gaan op de 6 km (34 deelnemers).  En ik ging voor een snelle 12 km.  Nog eens proberen om onder de  kaap van 4 minuten per kilometer te lopen.

 

*****

 

Start en meteen worden alle registers open getrokken.   Er ontstaat een kopgroep van een man of zes.  De rest valt als vliegen.  Niet verwonderlijk als je weet dat km 1 wordt afgelegd op 3 min 20 sec, dat is tegen 18 km per uur.  Ik besef dat dit tempo me zuur gaat opbreken en ik laat me uitzakken tot een volgend groepje, waar voornamelijk lopers zitten die de 6 km (2 ronden) lopen.

Kilometer 2 is aanzienlijk trager, 3m 50s, maar dat is nog altijd vlot boven de 15 km/uur. Even op adem komen in dit groepje.   Ik merk dat Dré B. uit de kopgroep valt.  Ik zet me op kop van de achtervolgende groep en loop tot bij Dré.  Dat ik meteen een paar van zijn concurrenten meebreng, zal hem wel niet echt plezieren.

De wind is spelbreker.  En dan wordt er tactisch gelopen.  Ik draai een straathoek om en krijg de wind pal op kop.  Ik ga naar links en vertraag wat, als signaal dat iemand anders de kop moet pakken, maar het treintje gaat mooi mee naar links, waarop ik nogmaals naar links ga en ostentatief vertraag.  Dré pakt met een grimas de kop over. 

Kilometer 3, we zijn 11 minuten onderweg, gemiddeld dus 3 min 40 sec per kilometer. Wat heeft me in godsnaam weer maar eens bezield?  Waarom loop ik als een kip zonder kop het gat op Dré dicht, om daarna weer maar eens aan de kop te liggen sleuren.  Nog 3 ronden te gaan.

Ronde 2, bekertje water over het hoofd, een tweede om wat te drinken.  Het lange stuk windop, ik blijf over met een loper van ACRijkevorsel, ook een Marc B.  We bundelen de krachten en wisselen het labeur op kop af.  Zo houden we Dré B. en een jongeman in blauw shirt achter ons.  Maar dit begint (nu al) pijn te doen.  Ik piloteer Marc B. naar een derde plaats op de 6 km.  Doortocht op 6 km,  net onder de 23 minuten.  Er zit duidelijk al wat slijtage op.

Ronde 3 val ik alleen.  En de wind blaast ongenadig je tempo stuk.  Ik begin de achterste regionen van de wedstrijd te dubbelen.  Toch iets om naar uit te kijken.  Ronde 3 gaat behoorlijk goed.  Ik kom door rond 34 min 50. Dré staat langs de kant en roept me toe dat ik in derde positie loop.

Kilometer 10 op 38 min 47 sec, dat weet ik nog perfect, want dat verbaasde me toch.  Uiteindelijk finish ik op 47 min en 27 sec., derde plaats, 3 min 57 per kilometer, 15,174 km/uur.

 

Nog wat uitlopen.

 

*****

 

PODIUM,  joechei !!! 

The bronze medal goes to het loopwonder.

Luc Van de Sande uit Muizen won, hij kreeg een trofee en een biermand. 

En wat hebben we gewonnen, Pierre?

Voor de rest van het podium/deelnemersveld was er het lotje van de tombola.  Ik had nr 277, wat goed was voor een paar witte tennissokken, een vijftal maten te groot. 

EINDELIJK !

Dat is toch wat een mens absoluut nodig heeft.  Een paar witte tennissokken, 5 maten te groot.

Hoe heb ik al die tijd kunnen leven zonder een paar witte tennissokken, 5 maten te groot?

Mijn leven was tot op heden niet compleet.  Ik miste iets.  Er was een soort knagend ongenoegen, dat onderhuids woedde.  Ik kon er de vinger niet op leggen, ik kon het niet benoemen, maar ik was geen volwaardig mens.  Er ontbrak iets.  Iets fundamenteels.

En zondag te Beerse heb ik het licht gezien.  Wat ik miste was een paar witte tennissokken, 5 maten te groot.  Allelujah!

ALLELUJAH, NONDEDJU !

En mijn collega's hebben me gesmeekt of ze hun prijs konden ruilen voor mijn paar witte tennissokken, 5 maten te groot.  Maar ik wist wel beter.  U denkt toch niet dat ik mijn paar witte tennissokken, 5 maten te groot, zou inruilen voor prullaria allerlei. 

Ik fier als een gieter naar huis.

Als een kat die een dode muis voor de voeten van het baasje komt leggen, pronk ik met mijn paar witte tennissokken, 5 maten te groot.  Mijn vrouw kijkt me aan, een blik die ik op eenvoudig verzoek zou beschrijven als 'boordevol medelijden'.

In de kromming van haar opgetrokken rechterwenkbrauw lees ik: "Dat is dus wat een volwassen man meebrengt als vergoeding wanneer hij zichzelf helemaal uit de naad heeft gelopen."

Ze zegt langs haar neus weg: "Wat denk je daar mee te gaan doen?"

Ik zeg: "Aandoen, mét sandalen."

Het gegil was vijf straten verder te horen.  Waarna een preek volgde over welk schoeisel wél en not done was, met scherpe kritiek op mijn paar witte tennissokken, vijf maten te groot, kritiek die me als een mes in het hart trof. 

Ik probeer opnieuw: "Als tombolaprijs weggeven."

Ze bekeek me met een schuin oog: "Wie wil nu zo ne brol?"

Ik besef dat mijn nederlaag totaal is, dat mijn witte tennissokken, vijf maten te groot, geen genade kennen in de alziende ogen van mijn vrouw.

"Steekt ze maar in de zak van de te recycleren kleding", zegt mijn vrouw, in al haar wijsheid en ervaring.

"Ja, schat", bleek het enige  juiste antwoord.

Ik neem afscheid van mijn witte tennissokken, vijf maten te groot. 

In de gang kijken mijn sandalen me verwijtend aan.  Lafaard, lijken ze me toe te roepen.

Ik keer op mijn schreden terug, sluip naar de zak van spullenhulp en smokkel mijn witte tennissokken, vijf maten te groot, terug het huis binnen.  Een snode daad van verzet.

We zien wel.

 

_________________________

Mag ik trouwens uw aandacht vragen voor het volgende woord: tennissokken.  Nu ik bovenstaande kroniek herlees, is het blijkbaar niet de eerste keer dat ik dit woord tik, misschien is het u ook opgevallen.  Tennissokken, meer bepaald witte, desnoods 5 maten te groot, dat is nu even onbelangrijk in dit bijkomende betoog, maar tennissokken, u moet dat eens op uw klavier van uw PC tikken. 

Is het u opgevallen? 

Ja?  Ja?  Ja?

Ritme? Kadans?

Medeklinker, klinker, dubbele medeklinker, klinker,

dubbele medeklinker, klinker, dubbele medeklinker,

klinker, en ten slotte medeklinker. 

Of als u wil:  M K M M K M M K M M K M

HAHA !

Perfecte symmetrie!

Het geoefend oog en oor ziet en hoort overeenkomsten met  'De Do Do Do De Da Da Da' van The Police, maar er was een do en helaas ook een da te veel. 

Neen, de échte betekenis van dit raadsel moest dieper gezocht worden. 

Denk, Mark, denk.

Ritme, ritme, ritme. 

Baslijnen. 

Zet de puntjes op de i. 

Lijnen en punten.

Het begon me te dagen.

Ik heb er me toch nog een dik uur over moeten buigen, maar toen kwam de aap uit de mouw, of uit de witte tennissokken, zo u wil,  desnoods vijf maten te groot.  Als je bovenstaande reeks omzet in Morse-code door gebruik te maken van de dichotomische tabel, dan krijg je een boodschap in het Moldaafs, die zo onwaarschijnlijk vettig is, dat ik ze hier helaas niet kan publiceren.

Toeval bestaat niet.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De commentaren zijn gesloten.