01-09-09

Vermaak na Arbeid

Wortel 28 augustus 2009.

Een vrijdagavond.

Landlopersjogging.

 

 

Wortel, die schone.

Landlopersjogging, prachtig parcours.

10 Engelse mijl. 

Dat is normaal gesproken 16 km en 90 meter, maar in Wortel wordt dat een forse 16 km en 165 meter.

U zal nu zeggen: ocharme sukkelaar, dat is toch maar 75 meter verder, zaag eens niet zo.

NIET ZAGEN ?

NIET ZAGEN ?

NIET ZAGEN ?

Zal ik u eens met uw bloot gat 75 meter over asfalt voorttrekken? 

Dan weet u meteen hoe ver 75 meter is. 

Zien wie er dan zaagt.

 

 

Jaja, ik weet het. 

75 meter is voor de geoefende loper nauwelijks het vermelden waard, maar deze 75 extra meters kwamen helemaal op het einde, en dan lijken die meters eindeloos.  Moesten die extra meters helemaal in het begin liggen, dan was dat  inderdaad een lachertje.   Denk daar maar eens goed over na.

 

*****

 

Er stond daarnaast ook nog eens een rekening open.

En dan heb ik het niet over onbetaalde trappisten of zo, maar over een mentale rekening.

Vorig jaar heb ik hier een belabberde wedstrijd afgewerkt.  Wegens te weinig (wedstrijd)kilometers in de benen werd ik toen 15de op 1u 9min en 47 sec.  Dat was erg teleurstellend.

Vendetta!

 

*****

 

Inschrijven in het gezellig gonzend parochiecentrum.

Waar generaties kempenzonen donkerbruine nicotinelagen op het plafond hebben achtergelaten, relieken van weleer, toen roken stoer, verplicht én nog gezond was.  Waar zovele memorabele zatsels hun beslag kregen, schol en santé nog aan toe.  En dat we er nog veel meugen meugen.

Hoeveel keer heeft Peter Maffay hier 'Du' gekweeld?  Hoeveel keer heeft de discjockey vervolgens microgewijs 'halve' over de slowende, verhitte hoofden geroepen.  Om naadloos 'Nights in white satin' van The Moody Blues te laten aansluiten. 

Het kermisbal.  Bal populaire met Los Camarados.

Wie kan inschatten hoeveel Maria's hier hun Jos hebben leren kennen? 

Wortel Kermis.  Kusjes stelen in de rups.  Steelse blikken in de botsauto's.

Johnny Haliday en Tom Jones
the Beatles en the Rolling Stones
Paul Anka en Brigitte Bardot
Roy Orbison en Adamo

op het zeildoek
op het zeildoek van de botsauto's

Wie zong dit ook weer?

Een wielrenner dacht ik.  Kaal.  En flaporen. 

Panini?

Of neen, Pantani.

Zong die eigenlijk wel ?

 

Inschrijven dus in de parochiezaal in de schaduw van de kerktoren...

 

*****

 

Omkleden in de kleedkamers van voetbalclub VNA Wortel (stamnummer 3811).  Blauw-wit, dat zijn de kleuren!  Forza Wortel !

VNA staat voor 'Vermaak na Arbeid'. 

Daar kunnen wij ons nu eens volledig in vinden, zie. 

Toch vooral het onderdeel 'Vermaak'. 

Van het onderdeel 'Arbeid' kennen wij dan weer niet bijster veel, het weinige dat we ervan weten is eerder theoretisch van aard.

 

Opwarmen.

Vele bekende gezichten.  Looplegende Jan H. komt aan de start met de ambitie zijn titel van vorig jaar te verlengen (en dat lukt).  Veel bekenden van AVN (Atletiek Vereniging Noorderkempen), een ruime delegatie van de Kasteellopers, lopers van ACR (Atletiek Club Rijkevorsel).

De startzone loopt vol.  Een 300-tal starters, gelijkmatig verdeeld over de drie afstanden.

De Bolero van Ravel weergalmt plots door de muziekinstallatie. 

Ze krijgen hier  verdorie de kuren van de 20 Km door Brussel. 

Straks het bombastisch militante volkslied van Wortel en dan een oorverdovend kanonschot? 

Neen, helaas is het allemaal wat prozaïscher. 

Startschot en de trein zet zich in beweging.  Eerst wat zenuwachtig gekronkel door Wortel en dan de lange klinkerweg naar de Kolonie.  Hier vallen de posities al min of meer in vaste plooien.  Ik loop tot en voorbij een loper met rood shirt.

Links de dreef in. 

Bevoorrading.

Ik word bijgehaald door twee lopers.  Eén van hen wordt begeleid door zijn zoontje op de fiets.  Zijn zoontje maakt geregeld melding van de gelopen snelheid.  We lopen constant tussen de 16,2 en 16,5 km/uur.  Als dat klopt, dan ga ik hier duizend doden sterven.

"Wat is je beoogde tijd ?" vraagt hij me.

"Tussen 1u 4min en 1u 6min", zeg ik. 

"Dan ga je veel te rap".

"Dat weet ik, maar ik moet nog drie keer sterven, dus dat komt wel goed", antwoord ik.

De 6 km gaat rechtdoor, de 9 km en de 10 mijl draaien rechts af, richting Bootjesven. 

Dit is heilige grond voor mij, dit is mijn trainingsparcours, hier weet ik elke wortel  van Wortel liggen. Elke week kom ik hier in volstrekte eenzaamheid mijn kilometers malen.  Nu gonst het van de activiteit.

We lossen mekaar aan de kop constant af.  Alleen loper 3 doet geen meter kop.  Iets later merken we waarom, loper drie moet er af.

Toen waren we nog met 2 en het kilometrerende zoontje op de fiets.

Links de lange dreef in, terug richting Wortel.  Maar nu zit de wind knal op kop.  Tot aan de finish.  Ik wil absoluut in het zog van mijn loopgezel blijven, maar hij blijft maar harder dan 16 per uur lopen.  Dat kan ik niet bolwerken.  Zeker niet op deze geaccidenteerde ondergrond.

Ik moet hem laten gaan.

Iets verderop komen we op een zware zandstrook.  Mul zand.  En botsen we meteen op de staart van de 6km wedstrijd.

Zigzaggen.

Doortocht finish na de grote ronde van 9km 380 meter: 36 minuten en een handvol seconden.  Vlotjes boven de 15 km per uur.  Op schema.

 

Kleine ronde. 

Ik zie op de lange klinkerweg een loper in knalgeel shirt (ACR).  Hij heeft een hondertal meter voorsprong.  Dat goedmaken is utopisch, denk ik.

Links de dreef in.  Bevoorrading.  Ik word bijgebeend door een loper  met een waanzinnige foulée.  Hij heeft benen die wel 1m40 lang lijken en een paslengte waar Bolt  een punt aan kan zuigen.  Ik sluit me bij hem aan in de hoop dat hij me op sleeptouw kan nemen naar de gele loper voor mij.  De lange dreef in, en in de loszandzone  moet ik langbeen laten gaan.  Ik zit nu wel vlakbij de gele loper.

Eerst er helemaal bij geraken. Dat is windop geen sinecure.

Ik sluit aan en blijf een honderdtal meter in zijn rug zitten.  Even op adem komen.  Ik weet dat wanneer ik voorbij ga, ik weer volop de wind moet trotseren.  Maar  als ik ga, moet  ik ook direct fors wegschuiven, zodat hij niet in mijn spoor de luwte kan opzoeken. 

Nog twee kilometer.  Veel tijd rest er me niet meer.

Het wordt een gevecht voor elke meter.  Het is dan ook nog eens een jonge kerel.  Ik vrees dat hij nog iets explosiefs in huis heeft voor de laatste honderden meters.  Dus gooi ik in de ultieme kilometer alle kaarten op tafel en begin progressief te versnellen (of wat er op een lege brandstoftank voor moet doorgaan). 

Hij kraakt. 

Ik ook.

Finish na 1 uur 4 minuten en 8 seconden.  15,12 km per uur. 3 min 58 sec per kilometer.  Een zevende plaats op 100 deelnemers.

Geslaagde vendetta.  De ondergrond, het losse zand, de wind, de afstand die niet correct was.  Mijn besttijd op 10 mijl is 1 uur 2 minuten en 56 seconden.  Ik ben nu amper 1 minuut en 12 seconden trager.

 

Landlopersjogging.

Zandlopersjogging.

Windlopersjogging.

 

Een appel, een blikje aquarius, een flesje water, staaltje massagezalf, een doosje sportvitaminen en een ervaring rijker.

Op de fiets naar huis. 

Wortel, gegroet !

 

 

Op weg naar huis kom ik een man tegen. 

Een weelderige haardos.

En een acoustische gitaar.

In een flits herken ik hem.

Guido Belcanto. 

Op het zeildoek van de botsauto's.

Waar zat ik met mijn verstand?

 

 

 

Commentaren

VNA Ik blijf fan

Gepost door: Benny | 04-09-09

Reageren op dit commentaar

Schitterend gelopen,Marc!Ook wij zijn fan van jou blog! Toch geen zin om bij het clubje Van AVN lid te worden?

Gepost door: Hild Hillen | 04-09-09

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.