14-08-09

Yeti

Yeti

 

Koele ochtend.

Lange duurloop.

De lange duurloop is het summum van genieten. 

Laag toerental, lichtjes bezweet, mooi ritme, ademhaling onder controle.  Lopen wordt dan een bezwerende kadans, een roffelend ritme, een pure beleving. 

1 uur 20 minuten met een gemiddelde hartslag van 146, amper een dertigtal seconden boven limiet 155 geweest. 

Zweven.

Zalig.

Weinig dazerikken vandaag.  Paardenvliegen blijkt de correcte term te zijn.

Zolang ik loop, word ik nooit gestoken door een dazerik.  Enkel wanneer ik stilsta, pakken ze me te grazen.  Maar als je constant het gezoem en de frontale botsingen op het hoofd, in oorschelp of in je half geopende handen moet ondergaan, dan krijg je toch het gevoel dat je opgejaagd wild bent. 

Je kan nergens naartoe vluchten.

Vluchten kan niet meer, 'k zou niet weten waar naartoe.  Wie zong dit ook weer?

En automatisch begin je te versnellen. 

Maar vandaag was ik alleen in het bos.  Nauwelijks insecten.

Nu was het de complete vrede.

Alles was zen.

 

En ter afronding van deze sublieme loopbeleving, is vanmorgen eindelijk één van de laatste grote mysteries van de 21ste eeuw opgelost geraakt.  Dit mysterie hield de mensheid al een half jaar in de ban.  Grotere geesten hadden er zich vruchteloos over gebogen.

 

*****

 

U kent ze wel.

De grote mysteries van de mensheid.

 

De maya's, een bloeiende beschaving, kenden het wiel niet.

Hebben professoren zich jaren druk over gemaakt.  Ik niet.  Ik wist meteen hoe dat kwam.  Heeft u het landschap daar al eens bekeken? Je zou wel zot zijn, moest je tegen die bergen beginnen fietsen.  Neen, de maya's waren wel slimmer, zij gebruikten de téléferique.  Simpel, opgelost.

Loch Ness? 

Nessie, een monster?  Laat me niet lachen.  Dat was hoogstens een garnaal met een dieetprobleem.

Lady Di een complot? 

Bijlange niet.  Als je tegen 160 per uur tegen een betonnen brugpijler knalt, dan mag je blij zijn dat je in een bakbeest van een Mercedes zit.  Zo was er nog een minieme overlevingskans.  Ik heb trouwens horen zeggen dat het ongeval een gevolg was van het feit dat de chauffeur omkeek, nadat er iemand op de achterbank een enorme scheet had gelaten.  Van horen zeggen, hé, pas op.

Albert 1 en Marche-les-Dames? 

Grootnonkel Stan via moederskant was op 17 februari 1934 toevallig aan het klimmen in Marche-les-Dames.  Hij zag een ander touw hangen en heeft per vergissing dat touw ook losgemaakt, waarna er een merkwaardig gegil volgde.  De rest is geschiedenis.  Geen complot, neen, nonkel Stan.

De piramides van Egypte? 

Hoe konden ze zulke bouwwerken maken zonder kranen en takels?  Sukkelaars die dat niet weten.  Ze kapten een piramide uit in de grond.  Wanneer die klaar was, draaiden ze die simpelweg om.  Niks kraan, geen getakel.  Simple comme bonjour.

De Bermudadriehoek. 

Dat was origineel een vierkant.  Lees je ook niets meer over. 

Ufo's. 

Larie en apekool.  In de lucht geslingerde diepe borden in combinatie met een camera.

De verschrikkelijke sneeuwman, de Yeti. 

Een zielige poging van de toeristische dienst van de Himalaya om Lourdes als bedevaartsoord naar de kroon te steken.

En Freek de Jonge mag beweren wat hij wil, er is geen leven na de dood.

De rechtvaardige rechters? 

Staat bij onze pepe in het konijnekot.  Kom maar halen.

De moord op Kennedy? 

Nog zoiets.  Zitten ze jarenlang Lee Harvey Oswald zwart te maken.  Maar bekijk de beelden van de film van Zapruder eens opnieuw, en let nu vooral op Jackie Kennedy.  Ze zit te rommelen in het handschoenkastje van de auto, waarschijnlijk op zoek naar mascara of lippenstift, u weet hoe dat gaat. Plots stoot ze op een geladen pistool in het handschoenkastje, standaardprocedure in presidentiële wagens.  Ze rommelt nog wat verder en plots een luide knal.  Tja, het komt in de beste families voor.

 

*****

 

Maar één mysterie bleef halsstarrig overeind.  Het enige grote onopgeloste mysterie van de mensheid. Het mysterie der mysteries...

...namelijk: Waar is mijn pet?

WAAR IS MIJN PET ?

 

Ik neem u mee naar januari 2009.

Ik vertrek voor een lange duurloop.  Ik twijfel tussen een pet of geen pet ter verwarming van mijn schedel.  Mijn schedel, waar vroeger een wuivende helmbos stond en waar nu een kapsel, type coupe Kiwi, resideert.

De buitentemperatuur zit in de twijfelzone.

Na enkele kilometers merk ik dat het warmer is dan verwacht en besluit mijn pet te verstoppen, zodat ik ze op de terugweg kan recupereren.  Ik ben nogal gehecht aan die pet.  Grijs, met achteraan een bordeauxkleurig bandje.  Reclame vooraan van Stone & Style, een leverancier van betonklinkers.  Eenvoudig, stoer en efficiënt.

Ik maal mijn kilometers en verheug me op mijn weerzien met mijn pet.

Pet weg.

Pet verdwenen.

Janken. 

Een stuk van mij is verdwenen.  Mijn pet is weg.  Mijn compagnon op zovele duurlopen.  Mijn bloedbroeder in zovele oorlogen.  De pet met de zoutrand van het zweet. Samen trotseerden wij weer en wind.  En nu...

Verschwunden.

En ik had ze perfect verstopt.  Niemand kon die pet toevallig vinden, dat was uitgesloten.  Aan de achterkant van een betonnen paal, geklemd achter zo'n ijzeren spanband. 

Vele advertenties in plaatselijke krantjes leverden niets op.   Pet focus zelfs ingeschakeld.  Hielp geen bal. 

De wonde werd een litteken.  Ik berustte me in mijn petloos lot.

Langzaamaan begon het besef tot me door te dringen dat mijn pet wel eens door buitenaardse wezens zou kunnen meegenomen zijn.  Dat van die ufo's van daarnet neem ik bij deze terug. 

Ufo's bestaan wel. 

Ze hebben zelfs mijn pet gejat.  De deugnieten !

En geef toe.  Ze konden het slechter treffen.  Als ze dan toch DNA wensen van de menselijke soort, dan liefst toch van iemand met enig niveau. Iemand die het beste en het slechtste van de mensheid met stijl weet te combineren.

Een loper dus.

Ik dus.

Moi.

Straks gaan ze cloonen. 

Lijkt me wel wat.

 

*****

 

Vanmorgen de duurloop.  Alles was zoals beschreven in het begin van deze kroniek.  Ik kom voorbij de plaats waar ik ooit mijn pet verstopte.  Dat is nu voor mij toch een soort bedevaartsoord, waar ik even melancholisch stilsta bij de mysterieuze tenhemelopneming van mijn pet.

Iets verder staat een boerderij.

De boer is doende zijn houten balken te carbolinen (of iets anders milieubelastend).

Met mijn pet op.

MET MIJN PET OP!!!!

Ufo's bestaan niet.

Stomme aliens.

Weten belangrijke dingen niet op prijs te stellen.

 

*****

 

Het enige mysterie dat nu nog overeind blijft is: Waarom plaatsen de Rode Duivels zich nooit voor een belangrijk tornooi?

 

 

 

 

 

 

De commentaren zijn gesloten.