06-08-09

Hoegaarden en paardenworsten

Hoegaarden en paardenworsten

 

Ik verwijs u graag naar het einde van de vorige bijdrage, waar Wim De Craene zong:

Dat we de jenever proefden bij die oude, gekke Gust
Al wisten we dat alcohol de pijn laait maar niet blust.

Dat klopt. 

Denk ik. 

Ik probeer deze loodzware week te reconstrueren. Zodanig dat u kan inschatten wat wij allemaal moeten doorstaan.

Mag ik hartpatiënten en zwangere vrouwen vragen zich te onthouden van dit verhaal wegens te schokkend. Mensen met een zwakke spijsvertering raad ik aan de motilium of immodium binnen handbereik te houden.

 

*****

 

Dinsdag 4 augustus was mijn vrouw jarig. 

Wij vieren dat altijd in beperkte familiale kring. 

Dat is ten minste altijd de bedoeling, maar op een of andere manier zit tegen valavond het ganse huis en terras vol met gasten, waarvan wij de helft niet eens (willen) kennen. 

Instuif.

Je moet als gastheer ook altijd uitkijken wie je naast wie laat plaatsnemen.

Zo vonden wij het raadzaam Caroline Gennez niet naast Frank Vandenbroucke te laten zitten, er was een soort kilte merkbaar tussen die twee, God weet waarom.  Ik kon het hem niet vragen, God bedoel ik dan, want Hij kon die avond niet komen.

En eerlijk gezegd probeerde ik Frank Vandenbroucke ook te mijden, de ganse avond over het onderwijs dikke bomen doorzagen, neen bedankt.

En wie hadden we nog: Freya. 

Die kon haar ogen niet van mijn benen houden.  Pas op, ik snap dat, ik heb kuiten waar vrouwen spontaan naar fluiten.  Soms kan ik zelf tot tranen toe bewogen zitten kijken naar mijn kuiten, zo onaards mooi gespierd.  

Loopkuiten, niets is mooier. 

Maar het was toch een beetje raar, op de verjaardag van mijn vrouw, dat Freya constant over mijn benen wou wrijven. 

Wie nog?

Leterme natuurlijk, en Kris Peeters en Bart De Wever. 

Bart is echt een gezellige mens.  Je moet wel een zakje chips extra inslaan, maar hij kan toch een gezelschap animeren, dat moet je hem nageven.  Heel de tijd ging het van: "Trek eens aan mijn vinger." 

U kent dat wel, vrees ik.

En kardinaal Danneels bleef maar aan De Wever zijn vinger trekken...  Danneels heeft toch een raar kantje: Duvel drinken als kardinaal kan tellen qua statement.

 

Tot vier keer toe hebben we Koen Wauters moeten vragen of hij asjeblief wou ophouden met zingen, uiteindelijk hebben we noodgedwongen gekozen voor de Asterix-oplossing, waarbij we Koen als Kakafonix hebben gekneveld en achter het tuinhuis hebben gezet.

En toen was Bart Peeters er nog niet.  En moest  Axl Peleman ook nog komen.

Sarkozy en Bruni, wreed schoon wijf.  Ze had iets doorschijnend aan. De foto's zijn helaas onderbelicht, maar als screensaver kan het nog net.

De Gucht konden we uiteraard niet naast Dedecker zetten, maar ik moet zeggen dat zelfs 25 meter afstand tussen de heren niet voldoende was. Dedecker kan ver gooien met borrelnootjes, niet normaal. Vooral omdat hij het ganse bakje tegelijk gooide, met bakje en al.

Het was een erg zwoele avond.  Dus het gezelschap ploegde zich vastberaden door de wijn- en biervoorraad.  Hectoliters...

En dan krijg je van die rare momenten. 

Barack Obama (wij mogen Backie zeggen), kwam in het laat ook nog langs. 

Dikke sjans dat die mens geen Vlaams verstaat.  Nadat De Gucht hem als Mobutu had begroet (Karel had zijn bril voor dichtbij in de auto laten liggen), had Dewinter ook nog wel een paar opmerkingen in petto die ik hier uit kiesheid liever onvermeld laat.

Als de wijn is in de man, dan was er nog iets met een kan, maar ik kan me nu even niet voor de geest halen wat.

Rond half twee 's nachts hebben we Koen Wauters dan toch maar een gitaar gegeven.  Toegegeven, dat was een foute inschatting.

Er brak een zangstonde uit. 

Een mij onbekende persoon, Joseph Alois Ratzinger, ging daarbij helemaal uit de bocht. Waar kwam die megafoon trouwens vandaan?

Van Tsjoelala en tralala. 

Ik begreep plotseling waar de uitdrukking 'bier na wijn geeft venijn' op sloeg.  Ratzinger (kent iemand die mens?), zingt zo vals als een kat, die levend gevild wordt.  En tot overmaat van ramp bleek hij ook nog een Duitser te zijn. 

Daar kon onze burgemeester dan weer niet mee lachen.

U weet het misschien niet, het heeft nochtans de pers gehaald.  De toren van de St-Catharina kerk in mijn thuisstad staat scheef.  Niet zo erg als die van Pisa, maar de toren begint toch zwaar te hellen.  De Duitsers hebben die toren gedynamiteerd op het einde van WO II. 

Iets wat onze burgemeester nog niet verteerd heeft. 

In de jaren vijftig werd de toren terug opgebouwd, maar de verankering en de gebruikte materialen deugden niet.

Wel ik moet zeggen dat onze zangstonde gezorgd heeft voor een resem nieuwe grote scheuren in de toren (dat wist Monumentenzorg deze ochtend toch aangetekend te melden). 

Kris Peeters lost dat wel op.

 

De buren hadden we niet uitgenodigd.  We hadden aan Maria gevraagd haar hoorapparaat af te zetten, zodat we politioneel optreden voor lawaai-overlast konden vermijden.  Ik heb vanmorgen wel een uur op haar deur staan rammen om haar aandacht te trekken en haar te kunnen melden dat haar hoorapparaat weer op mocht.

DAT HET HOORAPPARAAT WEER OP MAG!

DAT HET OP MAG !!

OP !!

JA !!!!  OP !!!!

 

Maar terug naar de nacht van 4 op 5 augustus.  Mijn vrouw haalde de taart boven.  Na een zangmoment volgen dan de obligate, afgezaagde mopjes. 

Bart De Wever krijgt een groot stuk taart met slagroom en vraagt aan Dedecker:

"Jean-Marie, ruik eens, ik denk dat die crème fraiche zuur is."

Dedecker trapt in de val en ruikt.  Op dat moment duwt De Wever het stuk taart tegen de neus van Jean-Marie Dedecker. 

Lachen!

En het onvermijdelijke gebeurde.  Twee seconden later vlogen de stukken taart heen en weer.  Taartoorlog!  Ratzinger gaf zich totaal.

En nu mag iedereen beweren dat Frank Vandenbroucke een serieuze mens is, maar dat viel lelijk tegen.

Nadat hij eerst een stuk taart in de decolleté van Caroline had gemikt, in basketbaltermen noemen ze het een dunk dacht ik,  heeft hij nadien het ganse  gezelschap afkoeling gegeven met de tuinslang. 

En diverse dames hadden een wit topje gekozen, u begrijpt waar ik naartoe wil. 

En Bruni en ondergoed blijft  klaarblijkelijk een moeilijke combinatie...

 

*****

 

De avond (maar vooral de alcohol) had inmiddels de meeste aanwezigen geveld.  Mijn vrouw en ik legden dekentjes over ingeslapenen.  Schattig als de kindjes slapen...

 

****

 

Maar toen werd het onvermijdelijk 5 augustus en hadden wij geen dure eed gezworen om met het ganse gezelschap van de vorige avond naar de Lokerse Feesten te gaan?  Een dronkemanseed?

Ja, dus.

Een milde kater van de festiviteiten werd te lijf gegaan met een lange duurloop.   Een keiharde, maar efficiënte remedie.   Lopers zijn keihard.

Zo zijn wij.  Ik toch.

Want hoewel alle aanwezigen op het feestje plechtig hadden beloofd mee te gaan lopen, was alleen Kris Peeters van de partij.  En we kunnen streng zijn als het moet, want zij die niet mee gingen lopen, mochten niet mee naar de Lokerse Feesten.

Kris Peeters zag er wat pips uit.  Hij had zijn loopschoenen verkeerd aan, de linkse schoen aan de rechtervoet en omgekeerd.

Bij het bukken ten einde zijn veters te kunnen knopen, is hij dan ook nog eens vol op zijn gezicht gevallen. 

Resultaat: een gebroken bril. 

En Kris Peeters ziet geen bal zonder bril.

Ik zweer het u, Kris is nog een keer of vier frontaal op een boom geknald tijdens de lange duurloop. 

Dat was ook weer lachen. 

Voor mij toch.

 

Anderhalf uur later.  Douche.  Het gezelschap, de ene al wat groener rond de neus dan de andere, druppelde langzaam binnen.  En nog een geluk dat we een badkamer of vijf hebben in mijn modeste stulp, zodat de dames ruim de tijd konden spenderen om te proberen redden wat niet meer te redden viel.

 

*****

 

Naar Lokeren.  De Lokerse feesten.

Daar stond A Brand, Starsailor en Ozark Henry op het programma.

Parkeren?

Is een makkie.  Op amper 5 kilometer van de festivalweide. 

Lawaai?

Bijna geen  lawaai te horen.  Vanaf 2 kilometer is het hoogstens 164 decibel.  Valt goed mee.  Is te vergelijken met een laagvliegende Boeing 747.

De troepen worden geschouwd: mijn vrouw en ik, mijn schoonzus en Eric, en de laatste der Mohikanen, Kris Peeters, brilloos. 

We sturen Kris Peeters achter drankbonnen en die komt me daar terug met een zak jetons.  Zonder zijn bril had hij een biljet van 500 euro verkeerdelijk aanzien voor eentje van 50 en daardoor had hij genoeg jetons voor een paar vaten drank en een halve zeecontainer paardenworsten.

Maar wij laten ons door zo'n kleine tegenslag niet van ons stuk brengen.  Wij niet.

Terwijl 'Four to the floor' van Starsailor over de hoofden raasde, begonnen wij moedig Hoegaarden te combineren met paardenworsten.  Een mengsel dat vooral de dag nadien explosief blijkt te zijn.

Ozark Henry begon aan zijn gesmaakte set. Sweet Instigator nog aan toe.

Waren we Kris Peeters weeral kwijt.  Je stuurt de mens achter drank en hij slaagt er telkens in te verdwalen.  En wij maar dorst lijden. Het onrecht is de wereld bijlange nog niet uit.

Even later zit Kris mee te doen met een spelletje dat JimTV zonodig tot vermaak van 't algemeen had opgesteld.  Het was een soort schapenrace, u kent dat wel van de kamelenrace op de kermis, waarbij u balletjes in gaten  moet mikken ten einde de kamelen voort te bewegen.  Nu moesten de deelnemers met suggestieve heupbewegingen aan de achterzijde van een schaap de schapen voortbewegen.

Kris Peeters is een sportman, dat is algemeen geweten.  Hij won dit spelletje met ruime voorsprong.  En won meteen ook een ferme hernia.  Dat ook nog.

De laatste keer dat we hem hebben gezien, was toen hij wanhopig op zoek naar het toilet was.  Hoegaarden en paardenworst blijft een explosieve combinatie.  Kris werd geveld door een draagkarton voor zes pils dat door een festivalganger frisbeegewijs het publiek in werd gekeild. 

Kwam behoorlijk hard aan, moesten we vaststellen.

Gelukkig had ik de drankjetons al geconfisceerd.

Verder herinneren we ons weinig van de nacht.

Maar het zal wel plezant geweest zijn.

Daar twijfel ik niet aan.

Toch moet ik vandaag proefondervindelijk vaststellen, alle immodium ten spijt, dat Hoegaarden en paardenworst een explosieve combinatie blijft.

 

________________________________

 

Nawoord: Elke gelijkenis met bestaande personen of persoonsnamen is een gevolg van onwaarschijnlijk toeval.

 

 

 

 

De commentaren zijn gesloten.