04-08-09

Blue Note

Dinsdag 4 augustus.

Daarnet telefoon gekregen van Barack Obama.

Hij vroeg naar mijn vrouw.  Bleek dat hij belde om haar een gelukkige verjaardag te wensen.  Barack, wij mogen Backie zeggen, kan de verjaardag van mijn vrouw goed onthouden, omdat ze allebei op dezelfde dag jarig zijn.  Ze zijn nota bene ook nog eens van hetzelfde geboortejaar. 1961.

 

*****

 

Zaterdag 1 augustus heb ik dan toch maar het lot getart en ben naar Booischot afgezakt, voor deelname aan een loopwedstrijd over 13km480m.  Deze wedstrijd maakt deel uit van het KWB-criterium.

Ik weet het, het getuigt van weinig intelligentie om, nauwelijks hersteld van een lichte verrekking, weer voluit te gaan in een wedstrijd, maar het was sterker dan mezelf.  Ik pleit schuldig, edelachtbare.  Over de ganse lijn.

Booischot ligt in de buurt van Heist-op-den-Berg.  Redelijk ver dus, en mijn GPS  had zin in een tochtje via secundaire wegen.  U kent het wel, de zones 30, 50 en 70 volgen elkaar op in de trein der traagheid.

Wat doet iedereen met de auto op de openbare weg? 

In de weg rijden, me dunkt.  Je kan nergens meer doorrijden.

Ik heb ook een probleem met voorliggers.  Ik kan absoluut niet verdragen dat er iemand voor me rijdt.  En al helemaal niet als die chauffeur ook nog eens reglementair wil rijden. 

Gruwelijk irritant vind ik dat. 

Iemand die 70 rijdt in zone 70, die moet ik voorbij steken. 

MOET IK VOORBIJ. 

Eens voorbij, dan rijd ik ook direct weer reglementair 70.  Laat me vervolgens niet opjagen door achterliggers, neen...

 

*****

 

Plaats van afspraak, de heilige voetbaltempel van KVC Booischot, het Real Madrid van 4de provinciale.

Een loden zon is ook weer van de partij.  Blijkbaar krijgen alle wedstrijden boven de 10 km dit jaar hun beslag onder subtropische omstandigheden.

Toch weer bekenden aan de start. 

Peter F. uit Niel, die dit jaar al twee keer mijn hielen mocht zien, een delegatie uit Rijkevorsel en enkele moedigen uit Gooreind.  In de startzone polst de nummer 3 van vorig jaar omstaanders rond vooropgezette tempo's.  Hij beweert minder goed te zijn dan vorig jaar (toen hij gemiddeld 16km/uur liep).  Nu is hij tevreden met 15 km/uur. 

Hij wordt mijn mikpunt, alleen weet hij dat nog niet. 

Dat zou extreem lastig worden, alleen wist ik dat toen nog niet.

 

Start om 15u40.  We worden verzocht naar de startlijn te gaan. 

Iedereen is nog volop aan het lullen, ik sta zelfs met mijn rug naar de start, wanneer plots het startschot weerklinkt. 

Hilariteit alom, maar de start is een feit, we zijn weg. 

Meteen afscheiding: een drietal gaat er vandoor als een komeet, podium ligt al meteen vast  (als er geen accidenten gebeuren).  Ik nestel me in het zog van Kris A., de nummer 3 van vorig jaar, op de hielen gezeten door Peter en de rest van het deelnemersveld.

Maar zoals altijd overschat ik me.  Ik merk dat het drietal vooraan uiteen valt.  Stiekem hoop ik dat minimum één van de twee voor mij een klap zal krijgen.  Ik trek het tempo op, en loop alleen op de vierde plaats. 

Ik kom iets dichter, maar merk ook dat op het lange stuk de wind frontaal  op de neus zit.  Hier moeten we vier keer de wind trotseren.  Omkijken en ik zie dat Kris A. niet ver zit.  Ik besluit te temporiseren en samen te gaan werken met hem.  Wie weet valt er nog iets van de kar.

Het is heet.

En het parcours is van een ongekende saaiheid.  Rond het voetbalveld, stukje door de dorpskern, lang recht stuk, lus door de verkaveling en terug. 

En dat 4 keer. 

Spons en drank aan start/finish en in de verkaveling en nog een spons-post op het lange rechte stuk, waar je 2 keer passeert per ronde.  Ik neem telkens een spons in de nek mee tot de volgende post.

Ronde 3 en de wedstrijd ligt in een definitieve plooi. 

Eenzame leider, groot gat,  positie 2 en 3 vlak bij elkaar, groot gat, positie 4 en  5 (ik) bij elkaar.  Wij liggen op onze beurt een volledige ronde rond het voetbalveld voor op nummer 6, een oranje hemd.  Dat loopt hij niet meer dicht.

Drankpost halweg ronde 3 en ik moet een gaatje laten.  Drinken en lopen tegelijk, het blijft me moeilijk vallen. 

Eind ronde 3 verzwik ik lichtjes mijn rechtervoet.  Op het vlakke beton trouwens.  Geen idee hoe het mogelijk is. Ritme gebroken, eventjes toch en Kris A. pakt nog wat extra meters voorsprong.

Ronde 4 gecontroleerd gelopen.  Oranje hemd komt niet dichter.

Finish als vijfde in 54 min en 40 sec.  Dat is 4 min en 3 sec per kilometer.  Gezien de warmte is dat niet al te slecht.

Vlak achter me, tot mijn verbazing, niet oranje hemd, maar de eerste vrouw.  Er valt geen greintje vermoeidheid af te lezen van haar gezicht.  De top 5 is kletsnat van het verkoeling zoeken met bekers water en sponzen, zij is kurkdroog.  Sterk!

Een handdoek als presentje, altijd nuttig.

 

Kleedkamer.  Tot mijn verbazing tref ik daar de sponsman aan.  Bleek dat hij deelgenomen had aan een voorafgaande wedstrijd (kortere afstand).  Hij had gemerkt dat twee verkoelingsposten te weinig was en had vrijwillig een sponzenstand op een strategische plaats bemand.  Respect voor deze barmhartige Samaritaan.

 

*****

 

De kleedkamer bestaat uit twee segmenten, verbonden door het doucheblok.  Het andere segment van de kleedkamer wordt bevolkt door de voetballers van KVC Booischot.  Zij spelen op 1 augustus om 18 u een oefenmatch tegen de Netezonen.

Aan de trainer heeft het in elk geval niet gelegen.  Peptalk, tactische voorbeschouwingen, afgewisseld met donderpreken.  Geen enkele psychologische marteltechniek werd geschuwd.  Spelen op het sentiment, dreigen met verbanning naar Siberië, dreigen met levenslang Willy Sommers op  de Ipod, straftraining,  koud water in de douche, Guantanamo.   Ik kon enkele sterspelers van de kern van Booischot recht in de ogen kijken.  De mix van ongeloof, verveling en ingehouden slappe lach was onweerstaanbaar.

Maar de trainer had nog een laatste troefkaart in de mouw: hij dreigde ermee dat, indien de heren voetballers de wedstrijd niet zouden winnen, ze als straf een duurloop van 15 km moesten lopen. 

Nu werd er hoog spel gespeeld.

De gezichten werden grauw, er werden schietgebedjes gepreveld, sommigen barsten uit in snikken, de ruwste verdedigers (type houthakker met specialiteit breken kuitbenen via een vliegende schaar) vielen flauw. 

Als de KBVB ooit een nieuwe selectieheer zoekt voor de Rode Duivels, zoek niet verder, de trainer van KVC Booischot is de man voor de job.

KVC Booischot verloor met 4-5.

 

*****

De avond valt. 

Op een slome manier.

Op ons terras.

Ik zit mijn dag te beschouwen.

 

Kaarslicht fonkelt in witte wijn.

 

Op de achtergrond Miles Davis, Cantaloupe Island. 

Blue Note label.

 

Daarna de soundtrack van Farinelli,

il castrato.

 

De avond wordt nacht, wanneer Wim De Craene zingt:

Weet je nog die nacht, Rozane, dat we samen op de stoep
Dat we lachten omdat huilen zoveel meer pijn doet dan geroep
Dat we de jenever proefden bij die oude, gekke Gust
Al wisten we dat alcohol de pijn laait maar niet blust.

 

 

 

De commentaren zijn gesloten.