31-07-09

God save the Queen

God save the Queen

 

Dinsdag kom ik met de fiets thuis.

Behandeling kinesist, weet u nog?

Hoor ik me daar een patat van een knal.

Een doffe knal.

Ik schrok me kapot en viel bijna van de fiets.

Een knal, gevolgd door een gele flits, een soort gele schicht.  Een voorwerp vliegt met een rotgang de tuin uit en breekt naar schatting door de geluidsmuur. 

Mach 2, denk ik.

Op ooghoogte.

WOW!

 

Ik dacht: voilà, het is zover, de aliens zijn geland.  In mijne hof, nota bene!

Zucht.

Dat kon ik nu echt niet gebruiken.

Ik heb al een contractuur op mijn rechterkuit, nu nog vervelende aliens in den hof.

En straks staat de VTM hier.

En ik weet nu al wat mijn vrouw dan gaat zeggen, namelijk dat ze niets fatsoenlijks heeft voor aan te doen, net nu ze op televisie gaat komen.

Pfffffffffffffff.

 

Kind 2 kwam, gewapend met een tennisraket, uit de tuin gestapt.

"Pa, heb jij een tennisballetje voorbij zien komen?"

Kind 2 met een tennisraket.

Kind 2 met iets, wat met sport te maken heeft, in de hand?!?!?

Een koortsthermometer, snel!

Temperatuur ok.

 

Hier moet iets achter zitten.

Wat heeft hij afgebroken?

Totale crash internet?

Muis de geest gegeven?

Hebben alle spelers op World of Warcraft eindelijk ingezien dat er tegen Kind 2, onze kleine despoot, geen kruid gewassen is?

 

Maar dan komt de (waardeloze) opvoeder in mij boven.  Volgens Kind 2 moet dat zijn: de zagevent.

"Stel dat ik die bal in mijn oog had gekregen, wat dan, Kind 2?" begin ik.

"Seg pa, je hebt 2 ogen, gebruik dan efkes dat andere oog", was de repliek van Kind 2.

 

Kind 2 was tegen de muur aan het tennissen, waar zich maar liefst 4 breekbare ramen en 2 airco-componenten bevonden, die dan ook zonet aan zware schade ontsnapt waren.

In gedachten overliep ik de uitzonderingsclausules van mijn familiale verzekeringspolis.

Ik durf er wat op te verwedden dat Kind 2 een uitzondering is in de polis.

 

En wat te denken van randschade?

Stel dat één van de ongeleide gele projectielen van Kind 2 de spoiler van een of andere protserige wagen van de plaatselijke Johnny afknalt?

God, bespaar ons vooral dat.

 

*****

 

Kind 2 naar binnen gestuurd, waar hij verongelijkt een appel prepareert voor consumptie.

Dat resulteert in een keuken die aan herschilderen toe is.

Een mes, de schillen, het gevierendeelde klokhuis, het blijft allemaal liggen.

Fruitvliegen en Kind 2, één front.

Opvoeder komt in me boven.

 

*****

 

Maar waar is Kind 2?

 

Kind 2 opsporen doorheen het huis is niet moeilijk.  Dat is, als u niet doof bent, ten minste.

U volgt het spoor van opengebleven deuren, zinloos brandende lampen (kyoto?) en gaat vervolgens naar de plaats waar het meeste lawaai is.

 

Dat lawaai varieert van de soundtrack van het ondergang van de beschaving (computergeluiden), over ofwel iets van Clouseau ('Afscheid van een vriend' - heeft die Koen nog wel vrienden?), tot tijdens schoolperiodes: 'I don't like Mondays' van The Boomtown Rats. 

 

We hebben met Kind 2 qua muziek ook een moeilijke fascistisch/militaristische periode gekend.  Er schalden toen constant nationale hymnen door het huis op geluidsniveau drilboor.  Het Russische volkslied ken ik van voor naar achter, Deutschland über alles, ook dat, God Save the Queen, roept u maar.

 

Ik gooi de deur open van de computerkamer, zeg maar het hol van de leeuw.

Kind 2 resideert in een laboratorium van gesofisticeerde computers, waarbij het communicatiecentrum van de NASA klein bier is.  Ik hoop dat Iran niet meeleest, maar ik denk dat Kind 2 over de nodige software beschikt om een complete nucleaire oorlog te ontketenen.

Kind 2 zit er, omringd door zijn dampende technologie, een bijdrage te leveren aan deze multimedia-tijden.  Hij combineert het afspelen van crap op You-tube, met online oorlogszuchtige spelletjes spelen en chatten met al even bleekgroene leeftijdsgenoten (getuige de webcam). 

 

Geef me vijf minuten zijn gecombineerde takenpakket, en ik word razend.

Je kan me afvoeren in een dwangbuis.

Moest Kind 2 dit soort inzet betonen voor schoolse taken, dan doceerde hij nu al een jaar of 12 als buitengewoon hoogleraar aan de KUL. 

 

Kind 2 aanspreken wanneer hij doende is met zijn technologie is geen sinecure.  Dat doe je enkel op eigen risico (zo staat te lezen onder punt 12 van onze familiale verzekeringspolis).

 

Ik spreek Kind 2 voorzichtig aan.

Kind 2 blaast als een kat.

 

Ik maak me onverrichterzake uit de voeten.

 

*****

 

U zou eens moeten weten hoe moeilijk het voor mij is om deze blog te schrijven.

De downloadlimiet van Belgacom is ten huize van Kind 2 meestal na luttele uren opgesoupeerd.  Waarna internet zo verschrikkelijk traag wordt, dat de dames op wufte websites hun ding eerder schokkerig doen.  Zo is er geen bal meer aan.

Skynet blogs is de helft van de tijd offline.

De andere helft van de tijd moet ik uitzichtloze gevechten leveren met Kind 2 om een computer te kunnen bemachtigen.  Kind 2 heeft een monopolie op de computer boven en beneden waakt mijn vrouw over onze (excuus, haar) computer als een leeuwin over haar pasgeboren welp.

 

Mijn vrouw heeft namelijk een nieuw doel gevonden in haar leven (nadat ze ontmoedigd gestopt is mij op te voeden).

Ze wil de ganse wereld geld aftroggelen via eBay.

Lukt nog ook.

 

Ik herlees bovenstaande zinnen en moet mij onmiddellijk corrigeren.

Mijn vrouw heeft twee doelen gevonden in haar leven.

Het eerste kent u al, het tweede doel is dat ze begonnen is met de opvoeding van Frank Deboosere.

Ze heeft namelijk de website www.buienradar.nl ontdekt en houdt nu uiterst secuur het weer bij en vergelijkt dat met wat Deboosere allemaal uitkraamt.  Ze doet dat dermate grondig, met een apothekersweegschaaltje als het ware.  Ik voorspel u, met een grotere accuraatheid dan Frank Deboosere, dat Frank glorieus het onderspit zal moeten delven in de vergelijkende test met mijn vrouw.

 

*****

 

Waar was ik?

 

Dinsdag kom ik met de fiets thuis.

Behandeling kinesist, weet u nog?

 

Wouter heeft de verrekking in mijn kuit eens goed de levieten gelezen.

Met de traditionele machientjes.  Die piep zeggen.

 

Maar ook met de nieuwe machine.  Een knoert van een machine.  Met buizen en slangen.  Lijkt weggelopen uit Aliens.

Met opzetstukjes. 

Een soort stofzuiger.  

Iets dat zuigt en trilt tegelijk (kan u wel uw vunzige gedachten voor uzelf houden, alstublieft?).

Deze machine wordt ook gebruikt om cellulitis te lijf te gaan.

Je moet daarvoor een soort kous aantrekken over de kuit, en dan probeert hij je met huid en haar in dat machien te zuigen.

Pijnlijk.  En raar tegelijk.

Een paar behandelingen geleden (u weet dat ik ongeveer altijd geblesseerd ben), heeft Wouter mij een keer zo'n behandeling gegeven, maar dan zonder de beschermende kous.

Het leek alsof ik levend gevild werd.

 

En tenslotte heeft hij mijn kuit goed los gemasseerd.

Pijnlijk.

Dezelfde avond was de pijn harder dan daarvoor, maar dat is niet abnormaal, weet ik uit ervaring.

 

Deze ochtend voelde ik al veel beterschap, maar ik denk niet dat ik morgen ga deelnemen aan de wedstrijd.

Ik twijfel zelfs of ik morgen een trainingsloop zal afhaspelen.

Mogelijk wacht ik hiermee zelfs tot maandag.

 

De drang om te lopen is wel bijna niet meer te harden, maar de angst voor herval in de oude blessure, mogelijk zelfs in zwaardere vorm, haalt nog altijd de bovenhand.

Voorlopig toch.

Erg voorlopig.

Zou ik morgen?

 

De commentaren zijn gesloten.