28-07-09

Air Zimbabwe

Air Zimbabwe

 

Nondemiljaardegodvernondedju, ik kan wel brullen, want het is weer van dat.

Blessure.

Rechterkuit.

Contractuur, verrekte verrekking.

Vorige week dinsdag wedstrijd gelopen, woensdag lange duurloop, zaterdag ook, en maandag voelen we op het einde van de duurloop een doffe pijn binnenkant rechterkuit.

Eerst negeer je dat nog.  Is er niet !

Dan word je opstandig.  Kan  toch niet !

En dan de aanvaarding zeker.  Het is van dat !

Ik ben dus geïrriteerd.  Op elke vraag die mijn omgeving me stelt, is het antwoord steevast NEEN.  En dat antwoord komt al halfweg de vraag.  NEEN, dus.

Ik heb een probleem? 

Iedereen heeft een probleem!

Geen probleem.

 

En ik weet het, het is maar een gewone verrekking.  Een paar dagen rust, wat uitmasseren en zaterdag lopen we weer.  Maar toch, het is falen. En falen, beste vrienden is geen optie.  Toch niet bij het lopen, voor de rest faal ik met alle plezier voor zowat alles.  Dat is in het verleden al meermaals gebleken.

Mijn rechterkuit heeft niet dezelfde drive als het baasje. 

Vreemd stuk been.

En het is een 4-tal centimeter die me aan de kant houdt. 

Wraakroepend.

Ja, ik besef het, ik ben hier een enorme zaag aan het spannen, maar zoals gezegd; iedereen mag meegenieten. 

En ik ga nog harder zagen.

Vannacht wakker geworden rond half vier.  Het eerste wat ik doe is naar mijn kuit grijpen, om te controleren of de contractuur niet op een of andere mirakuleuze manier genezen was.

Niks Lourdes dus.

Miljaar. 

En het gekke is dat ik me prompt ook geen loper meer voel.  Er valt een training weg uit het schema (ten minste, ik hoop dat het bij één training blijft), en de twijfel steekt alweer de kop op.  Kan ik het nog wel?  Wat verlies ik?

Fraai kantje van de sport.  Neen, meneer, het is geen verslaving.  Neen.  Op elke vraag.  NEEN.

 

*****

 

Vroeger was ik nog iets moedwilliger.

Had ik een lichte blessure, dan kon ik dat HELEMAAL niet verdragen en ging ik, geblesseerd als ik was, toch lopen.  En nog een stuk harder dan normaal.  Puur om het helemaal om zeep te krijgen. 

Verrekking ? 

OK, gaan we het zo spelen...

Lopen tot het een scheurtje werd.  Voilà, dat zal mijn lichaam leren zich tegen het baasje te verzetten.

Konden we pas écht misnoegd in de zetel zitten bokken.

 

Nadien toch moeten inzien dat dit niet écht de juiste manier was.  Lichaam trok zich niks aan van de strafexpedities die het baasje oplegde. 

 

De laatste jaren hebben we met succes zowat elke pees vanaf de bovenbenen tot de toppen van de tenen al wel eens in overbelasting gejaagd; ik kan u verzekeren dat een mens daar nederig van wordt.

 

En nu heb ik me nolens volens neergelegd bij het verdict.

Ik ben verslagen.

GSM en wonderman Tom B., medicijnman pur sang, opbellen.

De telefoon wordt opgenomen door een mij onbekende stem.  Een stem als een lentebries, een fris klaterend riviertje.  Fraai allemaal, maar het is niet de bas van Tom B.

Tom B. is met vakantie. 

OP VERLOF!

Nu is mijn humeur helemaal om zeep.

 

Jaja, het zal wel, een kinesist heeft ook recht op vakantie. 

Maar waarom nu? 

Is daar een goede reden voor? 

Er zijn toch periodes genoeg te vinden dat ik niet geblesseerd ben (hoewel).  Kan hij dan niet gaan?

En nog wel tijdens het hoogseizoen op verlof gaan.  Dat is pokkeduur.  Het kan weer niet op, zeker?  Crisis, mijn gat.

Dju, ik ben net vergeten te vragen, waar Tom B. op vakantie is.  Stel dat hij op camping Keienven in Gooreind staat, dan kan hij toch even naar huis komen om het loopwonder te komen helpen met de broodnodige revalidatie.

Ik zou dat voor hem doen, echt waar.

Een beetje overleg zou ook al niet kwaad kunnen. 

Dat hij mij eerst belt en zegt:

"Mark, ik ga van dan tot dan op vakantie, wees voorzichtig."

En vooral dat hij er dan aan toevoegt:

"Maar als er iets is, bel maar, dan kom ik onmiddellijk teruggevlogen van die luizige vakantie op Cyprus (of waar hij ook maar uithangt) om u ter hulp te snellen, mijn beste loopwonder Mark."

Maar neen, dat is weer teveel gevraagd.

Ik hoop echt dat het keihard regent waar hij nu op vakantie zit.  Dat hij het nutteloze van die onderneming nu eens eindelijk gaat beseffen.  Dat hij nu eindelijk gaat inzien dat kinesist van het loopwonder niet zomaar een akkefietje is, maar eerder een grootse missie, zijn enige doel in het leven.  Een mens moet uiteindelijk toch het onderscheid kunnen maken tussen wat écht telt en de triviale dingen, zoals vakantie voor kinesisten.

Vakantie voor kinesisten, zwaar overschat vind ik dat. 

Weet u hoeveel mensen er ziek worden op vakantie?  Dat is zo gevaarlijk.  Voor je het weet heb je een salmonella en een spuitende turista.  Of een hernia van dat slechte bed. 

Ik mag er niet aan denken dat mijn kinesist ziek zou worden tijdens mijn blessure.  Tussen twee blessures in mag hij doen wat hij wil, dan kan het me eerlijk gezegd geen bal schelen. 

Maar nu? 

Serieus blijven, hé. 

Een kat een kat noemen, hé.

Ha ja!

HIJ ZAL TOCH NIET MET EEN VLIEGTUIG WEG ZIJN? 

Met een Tupolev van Air Zimbabwe, of zo.  God sta ons bij.  Mijn kuit doet ineens een stuk harder pijn.  Fantoompijn.

 

*****

 

Toch nog maar eens terug gebeld.

Een vertrouwde stem deze keer.  Wouter.  De rechterhand van Tom B. Figuurlijk dan.  De echte rechterhand van Tom B. hangt aan zijn rechterarm.

En vermits Tom B. onterecht op vakantie is gegaan (zonder mijn schriftelijke toestemming overigens), muiterij als het ware, verzuipt Wouter in het werk.

Dat begrijp ik.  Een beetje.

Maar daar kan ik geen rekening mee houden. Het leven kent zo al genoeg beproevingen.  Iedereen moet roeien met de riemen die men heeft, vrouwen en kinderen eerst.  Redde wie zich redde kan.

Ik moet en zal geholpen worden. 

Vandaag.

Nu.

Ik heb een afspraak om 20u45.

Daar kan ik nog net mee leven.

Zaterdag loop ik normaal gesproken een wedstrijd. 

Een kleine 14 km. 

Met of zonder rechterkuit.

En het antwoord is trouwens NEEN.

 

 

 

 

 

 

De commentaren zijn gesloten.