16-07-09

Leo Leeeeejoooo

Leo Leeeeejoooo, iedereen komt als je Leo roept...

 

Passief sporten.

 

De godsganse zondag in de zetel logeren en kamperen op Sporza. 

Lekker !

De zaalsporten is altijd een bittere pil, maar dan komt het hele feest, crosscup, motorcross, soms triatlon.  Kan ik uren voor wegzinken en over me heen laten rollen.

Veldrijden natuurlijk... 

En de opperste glorie is wanneer we al in afwachtende stelling liggen tijdens de 7de dag op Eén en er op BBC ook nog eens een marathon wordt uitgezonden. 

Dan kunnen we zappen.

Zappen.

Als het té spannend wordt tijdens de marathon, dan kunnen we naar Eén zappen voor een portie door mekaar gillende politici.  Met een wanhopige ringmeester De Vadder die vruchteloos probeert uit de armklem van Dedecker te komen.

Mijn directe omgeving snapt niet dat ik naar een TV-reportage van een marathon kan kijken. 

Ze vinden dat saai. 

Ik niet. 

Ik kan genieten van de beweging op het scherm, dat kabbelende...

Ik heb wel eens de neiging in slaap te vallen voor het TV-scherm.  Mijn vrouw, die ogen op haar rug heeft én zelfs ergens opzij, zal dan altijd een klein vermanend kuchje produceren, zodat ik weer bij de les ben...  even toch...

Passief sporten doen we ook graag.

 

Dat hebben we geleerd van de grootmeester der luiheid, Leo.

Tijdens onze studententijd was elke reden goed genoeg om niet met een cursus in de weer te zijn.  We gingen desnoods zelfs interesse voorwenden voor  rare sporten zoals tennis, Roland Garros en Wimbledon.

Dan gingen we naar Leo, die een TV-toestel had en illegaal de kabel aftapte.

15-Love!  En Jupiler natuurlijk.

15 All!      En Ringelings. Of Paprika chips.

 

Leo had een kot in een oud herenhuis, 4de verdieping.  De rest van het pand stond leeg, was verzeild geraakt in een eeuwigdurende verbouwing.

Het aantal diploma's dat daar verloren is gegaan voor de mensheid, valt niet te becijferen.  Elke dag zat het tot de nok vol met studenten die wel wat beters te doen hadden.  En begin juni werd het klimaat beter en verhuisde het hele zootje ongeregeld naar de al even verwilderde tuin, de TV onder de arm.

Maar aan alles komt een eind, want het vaderland had het eigenaardige en  tevens misplaatste idee opgevat dat Leo een bijdrage aan het militaire apparaat kon leveren. 

Wij wisten wel beter....

 

Leo, de grootmeester der luiheid, besloot een kotfuif te organiseren als ritueel afscheid van zijn onbekommerde studententijd.

Wat een feest ! Spreekt de buurt nu nog van !  Schande dan toch !

Iemand had een muziekinstallatie op de kop kunnen tikken waarmee je gemakkelijk de Antwerpse binnenstad in een straal van 6 km rond Leo's residentie op haar grondvesten kon doen daveren.  Wat, naarmate het drankdebiet vorderde, ook werd bewezen.  Dat sommige stukken van de O.L.Vrouwetoren nu nog steeds wat wankel zijn, kan best wel eens een rechtstreeks gevolg van dat feestje zijn.

Naar het schijnt is het Antwerpse politiekorps een keer of 10 aan de deur geweest, maar hoe zouden wij in godsnaam die bel kunnen gehoord hebben. 

En trouwens, wij zaten op het 4de verdiep, dat zijn 8 trappen maar liefst, u denkt toch niet dat wij ook maar de moed konden opbrengen om 8 trappen over en weer te lopen zonder een gegronde reden, zoals bijvoorbeeld een nijpend gebrek aan Jupiler.  En laten wij ons tegen dit onheil nu eens grondig hebben ingedekt.

Naast het pand van Leo bevond zich een optieker. 

De arme man heeft een bewogen avond achter de rug, wij beseffen dat nu pas.  Vanaf 10 uur 's avonds heeft hij diverse malen geprobeerd om het volume wat te doen temperen, maar 10 uur, laat ons wel wezen, het moest nog allemaal beginnen.  De avond was jong, het was zaterdag, zondag kon voor ons part gestolen worden, dus...

Ik meen mij te herinneren dat de man een drietal keren, in diverse stadia van vermoeidheid en opwinding, ter plekke is afgestapt met de dwingende smeekbede de muziek tot onder het niveau van gehoorbeschadiging te brengen. 

Wij bevonden ons qua jeugd ergens in de overgang van Black Sabbath naar Metallica, dus daar was relatief weinig kans op.

Enfin, rond half zes in de ochtend had de zeurende opticien het opgegeven om ons op andere gedachten te brengen.  Het feestje was ook al redelijk goed opgeschoten, wij allemaal goed aangeschoten, sommige van ons hingen gedrapeerd over leeggoed, dat overal rondslingerde.  Verdiepingen vol. 

Alleen de diehards, waaronder uw verslaggever, wisten van geen opgeven. 

Opgeven, nooit.

Leo besloot op een bepaald punt op de zondagmorgen dat het tijd was om te gaan slapen. 

Hij begon zijn lenzen uit te doen. 

Dat is al geen gemakkelijke klus als je nuchter bent, dronken als een tempelier bleek dat helemaal onmogelijk geworden.

We moesten Leo tegenhouden, want in zijn volgehouden enthousiasme om de lenzen uit te doen, had hij al een paar keer een oogbal uitgerukt.  En de voorraad oogballen was niet oneindig, beseften we.

Plots kreeg ik een geniale inval.  Dat gebeurt.  Zij het zelden.

Naast ons woont toch een opticien, waarom vragen we hem niet ter hulp.  Ik neem aan dat hij fris uitgeslapen en nauwelijks dronken is, dus waarom niet.  En zondag, geen volk in de winkel.  Ideaal !

Na een half uurtje op de huisbel van de buurman opticien te hebben gedrukt, kwam een lichtjes geagiteerde opticien, met verfrommeld gezicht, de deur openen.

Voor zich zag hij de fanfare van honger en dorst.  Nu ja, van dorst was voorlopig geen sprake meer.

Of hij Leo even wou helpen met het uitdoen van zijn lenzen.  Gelieve ook in dezelfde vloeiende beweging de verzamelde bierkegels even te negeren.

Leo in een stoel gehesen.  Lamp op ogen.

De opticien sprak toen de legendarische woorden: "Leo heeft geen lenzen in."

Waarop Leo zegt: "Ja, dasch waar ook, ik doecht ik doen zal uit, want schtraks zijnek te zat veu ze uit te doen." 

Prima denkwerk, héél vooruitziend ook.  Daar konden we enkel respect voor opbrengen.

Waarna Leo zijn laatste bijdrage van de dag leverde door prompt naar schatting anderhalve bak Hoegaarden, een halve fles wodka, 6 trappisten met grenadine, een halve sloot pisang ambon, een emmer Palm, anderhalve hectoliter Jägermeister, gemengd met een frietje oorlog, een cervela en een bereklauw over te geven op het hoogpolige vasttapijt van de opticien.

John Mc Enroe won Wimbledon.

 

 

 

De commentaren zijn gesloten.