13-07-09

Ciao Bella

Ciao Bella

 

11 juli 2009.  Vlaanderen feest!

Guldensporen.  1302.  Waar de koene Vlamingen het kruim van het Franse leger versloegen in de zompige akkers van Kortrijk. 

Vlaanderen de Leeuw! 

Hoera en veel vijven en zessen !

De heren van Brabant, waartoe onze streken behoorden, waren van de partij op de Guldensporenslag.  Helaas streden we aan Franse zijde.  En hebben we dus verloren. 

Dat staat niet goed op ons CV.  En daarom hebben we dat wapenfeit in de plooien van de geschiedenis doen verdwijnen. 

Feestdag dan maar.

Op zoek naar Gulden Sporen, of ontsporing tout court, in Loenhout. 

Neervenkermis.

Neerven, een gehucht van Loenhout, deelgemeente van Wuustwezel. 

Jogging over 9 km.

 

 *****

 

Ik was bang.  Jongens toch, wat was ik bang !

Loenhout is namelijk de gemeente van ORDE - TUCHT en VERANTWOORDELIJKHEID.

Laat dat nu toevallig eigenschappen zijn die ik niet bezit.

U zou moeten weten hoe lang het geduurd heeft vooraleer ik aan deze zin ben begonnen. 

Ik wou tikken: ik word dan weer wel geroemd om volgende zaken .....

...... en dan zou er een schier eindeloze lijst fantastische eigenschappen volgen, maar ik kon niets bedenken zonder zwaar te liegen. 

Straf is dat !

Wijlen mijn vader wist het al perfect te duiden. 

"Jongen", zei hij, "je hebt veel talenten, maar spijtig genoeg kun je met geen enkel van die talenten uwe kost verdienen."

Een ziener, mijn vader.

Opvoeding vroeger is kindermishandeling nu.

 

*****

 

Neervenkermis. 

Inzet van het bouwverlof, dus dat wordt in de tent alert bukken voor laag overvliegende pinten.  Let the beast vooral go...

Nu moet er in het verleden op de jogging ter gelegenheid van Neervenkermis iets monsterlijks fout zijn gelopen.  Ik weet niet wat, ik ga dat nog proberen uit te vogelen (ik heb inmiddels gans het internet afgeprint om dat eens goed op mijn gemak te kunnen lezen, maar tot nog toe heb ik nog niets gevonden). 

Maar het moet van een enorme magnitude geweest zijn, dat de nood ontstond een reglement op te stellen om uitwassen van die orde in de toekomst uit te sluiten.  Een reglement dat aan duidelijkheid niets te wensen overlaat.

Je kan uiteindelijk niet voorzichtig genoeg zijn.

 

*****

 

Er staan begrijpelijke dingen in het reglement.

Punt 3 bis bijvoorbeeld: het is verboden benzine af te tappen van de geparkeerde wagens ten einde Molotov-cocktails te fabriceren om tijdens het afsluitende bal de boel wat op te vrolijken. Behalve als de barbecue niet wil aangaan

Voilà, daar kan ik me iets bij voorstellen.  Logisch.

Of deze (punt 5 quater): Het is verboden te wateren tegen de tentzeilen en togen tussen 22u30 en 22u47. Daarna enkel toegestaan in zone B. 

Duidelijk in alle eenvoud.  Prima leefbaar. Niks op aan te merken.

Punt 4 tertio: gelieve niet nodeloos te slalommen tijdens de jogging (in geval van overmacht, vanaf promille 12, dient een doktersattest voorgelegd te worden). 

Omslachtig, dat wel, maar correct.

 

Ze zijn duidelijk niet over het ijs van één nacht gegaan.

Maar dat zijn hoogstens vingeroefeningen, het serieuze werk volgt in latere punten, meer bepaald de ijzingwekkende punten 9 en 10.

 

ORDE - TUCHT en VERANTWOORDELIJKHEID,  punt 9 en 10 in het reglement.

Lees en beef.  Ik citeer letterlijk. 

Tussen de lijnen staat de originele tekst  (copy en paste heet zoiets, dacht ik).

 

_________________________________________________________

9. Orde - Tucht                                                                                                                                 
-  Al de deelnemers, zowel kinderen als groten, dienen zich strikt te houden                                       
   aan de richtlijnen gegeven door de inrichters. 

_________________________________________________________

 

Mja, hier kan ik me deels toch in vinden: ik ben klein van postuur, maar zeker geen kind.  Ik word hier bijgevolg beschouwd als 'een grote'. 

Eén van de groten.

Dit ligt me wonderwel.  De groten der aarde, dat ik dat nog mag meemaken.  Ik pink zowaar  een traan weg.

 

Ik, een grote.  Snik.

Maar wie zijn de inrichters?  Aan hun schrijfstijl te merken, mensen die houden van discipline zonder franjes.

 

_________________________________________________________

-  Zij zullen zich sportief gedragen en kunnen uitgesloten worden ingeval van                                 
   niet naleven van het reglement of van de gegeven richtlijnen.   

_________________________________________________________

 

Wij dienen ons te houden aan de gegeven richtlijnen. 

Nu worden we wel erg nieuwsgierig. 

Wat kan dat allemaal zijn? 

Worden wij de speelbal van tomeloze fantasie van de inrichters ?  Van hot naar her gestuurd.  Op straffe van uitsluiting.  Marionetten, dat zijn wij.

Sportief gedragen, reglement naleven, richtlijnen inrichters opvolgen.  Ik word nu al moe.  Ik heb het gevoel dat ik constant over mijn schouder ga kijken of er geen inrichter staat te kijken met gefronste wenkbrauwen of een vermanend vingertje, inbreuken noterend in een schriftje.

 

_________________________________________________________

-  De beslissingen van de inrichters zijn en blijven onherroepelijk.

_________________________________________________________

 

Daarnaast zijn de beslissingen maar liefst onherroepelijk en blijven dat ook. 

Is de definitie van een onherroepelijke beslissing nu juist niet dat die onherroepelijk is?  Waarom ons dan zorgen maken over de blijvendheid van die beslissing ? 

Stel dat ik mijn vinger af snij.  Qua onherroepelijke beslissing kan dat tellen.  Blijft die onherroepelijk?  Dacht ik wel... 

Ja, ik kan me daar suf in denken, in zulke zaken...

....ach neen, nu snap ik het.  Het is een hint naar de identiteit van de inrichters.  Bijna was ik er ingetrapt.

Nu zijn  we er. 

De inrichters: de paus. 

Dan kan niet anders. 

Wie is er onfeilbaar?  Nu en tot in de eeuwigheid, amen. 

De paus toch zeker.

En ik heb het al zo moeilijk met definitieve dingen of onherroepelijke dingen.

   

  

Maar wat te denken van punt 10 ?  Nu komt de filosofische aap uit de mouw !

 

_________________________________________________________

10. Verantwoordelijkheid.                                                                                                     
-  Elke deelnemer is verantwoordelijk voor zijn daden.                                                                                                             
-  De inrichters zijn niet verantwoordelijk voor gebeurlijke ongevallen.  

_________________________________________________________       

 

Elke deelnemer is verantwoordelijk voor zijn daden. 

Beseft u dat wel?

ELKE DEELNEMER IS VERANTWOORDELIJK VOOR ZIJN DADEN.

En nog seksistisch ook.  Ik zie nergens zijn/haar. 

Nee, wij weer.

Elke deelnemer is verantwoordelijk voor zijn daden.

Zo had ik het nog nooit bekeken.

Ik word ook sito presto overmand door stress. 

Ik ben heel mijn leven nog nooit verantwoordelijk geweest voor iets, laat staan voor mijn daden. 

Als we daar mee gaan beginnen, nu nog, op mijn leeftijd, ik bedoel, dat kan ik mentaal niet aan.

En om het ons nog eens goed in te wrijven, schudden de inrichters wél alle verantwoordelijkheid van de rug.

 

Ik voel het, ik ga mijn voet verzwikken, puur van de stress.

 

*****

 

In een bui van overmoed had ik mij voorgenomen per fiets naar Loenhout te rijden; uiteindelijk was het hoogstens een kilometer of 9. 

Ik gaf mijn ros de gulden sporen.

9 kilometer is een lachertje.

Maar het was windop.

En de brug over de E-19 is een kuitenbijtertje.

En toen begon het ook nog te regenen.

Motregen.

Dan slagregen.

Slagregen die, gedreven door de wind, me zeiknat maakte.  En omdat ik niet wou forceren op de fiets, heb ik lang mogen genieten van deze douche. 

Een betere douche zou ik niet meer krijgen, zo zou later blijken.

Aan de inschrijfbalie heerste een gezellige chaos.  De plaatselijke logica zorgde voor inschrijfformulieren die per drie op een blad gebundeld waren, zodat je moest wachten op de vorige deelnemer om ook in te schrijven.  Dat had waarschijnlijk nut, maar daarvoor waren wij niet lang genoeg naar school geweest (of toch wel lang genoeg, maar niet goed genoeg opgelet, dat kan ook).

Ik vroeg waar een mens zich kan omkleden. 

Men verwees me naar een schuur, waar een groot, veelbelovend bord, aankondigde: WASPLAATS.

Laat me zeggen dat ik me al in zéér bescheiden kleedruimtes heb omgekleed. Ooit heb ik de twijfelachtige eer gehad een douche te mogen nemen in de kleedkamers van FC The Willies, waar de douchevloer in feite de afvoerpijp was, zodat je enkelhoog in het waswater van de andere atleten stond, terwijl de ratten verveeld in een hoek zaten te geeuwen en hun nagels te vijlen...

Dit was toch nog van een andere orde. 

Stoelen en tafels in een stal. 

Vlak achter me, levend vee, koeien meer bepaald. 

Bukken op eigen risico.  Ik bedoel hiermee dat een koe een lange tong heeft. 

Vult u zelf maar aan. 

Bella kijkt wel érg verliefd naar mij, met haar grote donkere ogen, haar lange wimpers en vochtige lippen.  Bericht aan mijn vrouw: Bella is dus een koe.

En een geurtje... adembenemend (Bella is ook daarvoor mede verantwoordelijk).

Ik vind dat iets hebben.  Nu heb ik het niet over Bella, laat dat duidelijk zijn.

En het was een gezellig weerzien met oude bekenden: Frank T. en Hilde H., Benny G., in feite de ganse bende van AVN, Marc B. en Guy V. van 't Omslagpunt, Rob L., een dosis Fatters (Fast action Team) en Run like Hellers, Eddy K.  

Gestoffeerd deelnemersveld.

Schoenen toch opnieuw ingewisseld. 

Dit zou normaal de vuurdoop worden voor mijn hagelnieuwe en maagdelijk propere Brooks, serie 9, maar er dienden zich een paar modderige stroken aan, ik kon het echt niet over mijn hart krijgen. 

Oude schoenen terug opgewaardeerd tot wedstrijdschoenen.

 

*****

 

Aftellen naar de start, klaar voor 3 ronden.

Wilde start, de Franse cavalerie zit me op de hielen, onder leiding van Robert II van Artois (neen, niet van de Stella).

Eerste kilometer meteen al een gat geslagen op Marc B.  Dat zorgt voor mentale rust. 

Doorkomst na 3 km op 11 min 12 sec. 

Vlotjes. 

Dat is voor een deel te danken aan snelle gangmakers van de 3 of 6 km.  Windop kruip ik achter brede ruggen.

Tweede ronde blijf ik mooi in het ritme. 

Aan de drankpost onderweg worden bekers aangereikt door jonge kinderen.  De techniek van op het juiste moment de beker los te laten zijn ze nog niet machtig.  Ik mis een beker, of liever, krijg de beker niet uit de ijzeren greep van de jongeling losgewrikt. 

Geen drinken noch verkoeling, maar godzijdank is het niet warm. 

Prima loopcondities, dat merk ik ook aan het mindere verval in tempo.  Na 6 km staat de chrono op 22 min 48 sec.  Iets tragere 2de ronde.

Laatste ronde zit in in het spoor van Paul Van R., begenadigd loper van 't Omslagpunt.  Ken ik vooral van foto's van wedstrijdverslagen.  Kom ik normaal nooit in de buurt van, maar hij heeft vrijdag een wielerwedstrijd meegereden en is daarbij zwaar ten val gekomen.  Pleisterwerk en verband, waarschijnlijk ook nog spierpijnen van inspanning en valpartij. 

Hij kijkt elke haakse bocht om. 

Plezant dat ik druk kan zetten op een plaatselijke topper.

In de laatste honderden meters verlies ik mijn borstnummer.  En dan neem ik een domme beslissing waardoor ik een handvol seconden verlies.  Ik stop, loop terug, raap mijn nummer op en spurt naar een 6de plaats in een tijd van 34 min 20 sec.  3m49 sec per kilometer. 

In mijn wildste dromen (neen Bella, niet die droom), had ik gehoopt op 34min 30 sec binnen te komen. 

Uitlopen met bloedbroeders.  Ik voel dat ik toch behoorlijk diep ben gegaan.

 

*****

 

Terug naar het vee, de wasplaats. 

Terug naar mijn boezemvriendin, Bella.

Er staan emmers en er is een kraan.  De kraan sputtert en proest een soort lichtbruin vocht (en het was helaas geen Palm).  Na wat aftappen wordt het water doorzichtig. 

Frisjes.

Iemand geeft me een emmer met een bodem warm water.  Daarmee links en rechts een veeg modder verwijderd. 

Kattewasje.  Wanneer ik, quasi in mijn blootje, omkijk, trakteert Bella me op een vette knipoog ...

Emmer doorgegeven aan Marc B. 

We wassen onszelf met elkaars zweet.  Dat vindt Bella allemaal zeer opwindend.

Naar de tent, waar straks een jeugdbal voor geluidsoverlast zal zorgen. 

De Palm had de kleur van het waswater. 

Smaakte toch net iets anders. 

Prijsuitreiking. 

Ik win zowaar harde valuta.

Een briefomslag met daarin 9 euro.  Zijnde 1 euro per kilometer.  1 frank per 25 meter, dat is dus mijn marktwaarde. 

Tot afscheid nog even Bella gaan aaien, ze kijkt een beetje triest. 

Bella zou toch eens dringend haar achterste moeten wassen, maar dat geheel terzijde...

Volgend jaar zelfde plaats, zelfde tijd?

Ciao Bella !

 

                      

 

                                                                                

Commentaren

Hilde H. won ook 9,00 euro. Als allerlaatste binnengekomen met een tijd van 45.27 min. maar toch 2de vrouw. Ge moet uw wedstrijden weten uit te kiezen, hé.

Gepost door: Hild Hillen | 17-07-09

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.