01-07-09

Crise cardiaque

Crise cardiaque

 

Een aantal jaren geleden hebben we onze zomervakantie doorgebracht in Moliets et Maa in de Landes, Zuid Frankrijk.  De Atlantische Kust...

Omdat ik net daarvoor via voorkennis (merci Karel) mijn Lernhout en Hauspie aandelen nog aan een smerig hoge koers had kunnen verkopen vooraleer de spraaktechnologieluchtbel implodeerde, hadden we  een vakantiehuisje geboekt in het golfresort te Moliets. 

Normaal gezien is dat enkel betaalbaar voor mensen die zich minimum per helicopter verplaatsen.  Op de parking van het resort bleek dat zelfs de kuisvrouw (in feite moet ik zeggen de Manager Housekeeping) zich minstens een BMW van de 12-klasse kon permitteren.

Laat ons zeggen dat onze Peugeot er een statement was.  Desnoods van bescheidenheid.

Het golf resort van Moliets.  Mooi, luxueus, dat wel.  Veel kouwe kak.  En omdat het zo afgrijselijk duur was, waren er ook geen Hollanders, wat pas een onbetaalbare luxe is.  Duitsers dan weer wel, geluk kent altijd beperkingen.

 

*****

 

Ook op vakantie moet ik lopen.  Zelfs al is het 30 graden. Vooral als het 30 graden is.

Nu is het op onze vakanties meestal slecht tot bedroevend slecht weer, behalve wanneer we onderweg zijn naar de vakantiebestemming.  Dan is het doorgaans de heetste dag van het jaar.  Zo werkt dat toch meestal bij ons.

Maar nu was het dik 30 graden. 

Ik ging dus lopen.  

De Landes kreunde onder de hitte, je hoorde de dennenschors knappen.  Zelfs jezelf in sportuitrusting hijsen zorgde ervoor dat het zweet bij beken van je rug liep. 

Mijn gezonnebrilde vrouw suggereerde dat het ongezond was om in dit weer te gaan lopen.

Zoiets moet je juist zeggen. 

Dan zegt de kassa meteen djing djing en verdubbel ik meteen de geplande kilometers.  Een moedwillig baasje, koppig als een steenezel. 

Van het golf resort loop je op een paar minuutjes naar de hoofdbaan richting kust.  Deze weg loopt over een viertal duinrijen, nijdige klimmetjes zijn dat.  Telkens met een afdaling, of wat dacht u?

Ik begeef me, getooid in de uitrusting van de KBAB, de Koninklijke Belgische Atletiek Bond, op pad.  Op vakantie hang ik namelijk graag de Belg uit, of het zwijn, en liefst nog een combinatie van de twee.

 

*****

 

In de beklimming van de eerste duin haal ik een Frans gezinnetje bij, dat per fiets richting kust rijdt.  Tot hun verbazing loop ik sneller dan zij bergop kunnen fietsen.  Zij hebben dan ook volop kroost geladen en zijn voorzien van pak en zak.

In de afdaling vliegen ze me uiteraard voorbij.  Zwaartekracht en wielen.

De volgende duinrug zie ik dat het tempo van de fietsers weer in mekaar stort, dus trek ik mijn tempo fors op en kan ze daardoor halfweg de klim remonteren.  Tot hun verbijstering.  En ik negeer hierbij even mijn hartslag.

De afdaling gaan ze me weer voorbij.  De volgende duinrug is wat verder weg, en op het relatief vlakke tussenstuk heb ik niet veel kans om iets goed te maken van het opgelopen verlies van de afdaling.

Maar dan komt de parcoursbouwer me ter hulp. 

Tussen duinrug 2 en 3 heeft hij een verkeerslicht geplaatst, en 'la famille bicyclette' blijft braafjes voor het rood staan.  Ik maak een groot stuk van mijn achterstand goed. Dit is plezant!

Groen en ze vertrekken weer. 

Wanneer ik aan het verkeerslicht kom, is het net weer op rood gesprongen (typisch), maar hier loopt een man met een missie.

Oren plat in de nek, het rode licht straal negerend  ...  en terwijl achter mij de Europese aanrijdingsformulieren worden ingevuld, zet ik de jacht op de fietsers in.

Klim 3 en ik heb ze weer te pakken.

"Mais, c'est pas possible !", zegt mevrouw.

"Maar begot ja, dat is wel possible, madame.  Training, jaren doorgedreven training, miljarden kilometers lopen en beulen in de kempense bossen vergt het om hier als een absoluut dolgedraaide idioot in ondraaglijke temperaturen een belachelijke race aan te gaan met als enig nut ......... niks.  Wat is er heerlijker dan dat?  Riens du tout."

Tenminste, dat zou ik gezegd hebben, ware het niet dat ze inmiddels boven waren en de afdaling ingezet hadden naar de laatste klim, de klim naar de top van de laatste duin. 

Daar lag het einddoel. 

Daar was een parking en van daar af moest je te voet de duin af en het strand op.

En opnieuw spurt ik me helemaal ergens tussen een appelflauwte en een crise cardiaque, maar wie staat er als eerste op de top van de duin, een verbouwereerd gezin achter zich latend?

Moi !

En ja, ik was nog kilometers van het resort, waar mijn vrouw literatuur tot zich zat te nemen aan de koelte van een azuurblauw zwembad,  felkleurige cocktails slurpend, waar kind 1 de eerste stappen zet bij de verkenning van het andere geslacht en kind 2 nog in volle onschuld met schepjes in de weer is. 

En moi ? 

Helemaal 'perte totale', nog kilometers ploegen door het mulle strandzand voor de boeg, terwijl de zon, die koperen ploert, de vellen van mijn rug schroeit...

Vakantie, dat is pas écht genieten...

 

*****

 

Nawoord:

Mijn vriend Tom, op fietsvakantie in de Alpen, prijkt op een redelijke  mooie plaats op de lijst van snelste beklimmingen Alpe d'Huez van het plaatselijke hotel. 

Een niet te verwaarlozen detail daarbij is dat hij de Alpe al lopende heeft bestormd. 

Lopen, dat is een échte sport.  Al de rest is aanstellerij.

 

De commentaren zijn gesloten.