29-06-09

Close encounters

Close encounters.

 

Weekend zonder wedstrijd. 

De (voet)boog kan niet altijd gespannen staan.

 

Zaterdag lange duurloop. HEET !

Natuurlijk werden de loopschoenen om 14u30 aangegord, om zo op het heetst van de dag te gaan sterven als een beer in de taiga. 

De lucht zinderde van de hitte boven de droge Kempense zandgronden. 

Weinig zuurstof, lastig ademhalen. 

Het zweet gutste van mijn lijf.

Opgehitste hitsige insecten kwamen er zich massaal aan laven.  Slurpen !

De horzels en dazerikken waren erg agressief en vielen me echt in duikvlucht aan, als volleerde kamikazes.   Pearl Harbor.

Hartslag aan de hoge kant, zuurstoftransport verliep klaarblijkelijk wat moeilijker.

Thuis aangekomen, druppelend van het zweet.  Ik buk me om de schoenveters los te maken en het zweet loopt in de ogen.  Prikt ! 

Zweten. En het stopt niet. 

Douchen heeft geen enkele zin, want daarna barst je opnieuw in zweten uit.  Je moet innerlijk afkoelen, opdrogen, daarna pas douchen.  En drinken, water, ijskoud water, maar de dorst blijft.

 

*****

 

Maandag.

Wat een verschil deze morgen, zowaar een koele ochtend. 

Mist.

Opnieuw duurloop. 

De mist pakt mijn stadje in.  Nergens een glimp te zien van Katrien, de St-Catharinakerk, baken in Kempense baksteen in mijn bakermat.

Na enkele honderden meters voelt mijn ganse lijf koud en klammig aan.

De mist valt. 

Bomen schudden een druppelgordijn. Festijn.

Zalig is dit.

Kierewietende vogels.  In mist klinken de geluiden anders, wolliger, of maak ik mezelf dat wijs? 

Het kerkhof van de landlopers in de mist !  Ode aan de eenzaamheid, de vergankelijkheid.  De tijd, de grote scherprechter, verglijdt.

Mist gevangen in spinnenwebben.

 

*****

 

De eerste 12 kilometers loop ik vooral door lange statige dreven of bossen. 

Voorbij het Bootjesven. 

Een stukje natuurgebied, kronkelend smal weggetje, over een omgevallen boom. 

Dan verlaat ik het bos, over het wildrooster, en  kom vol tussen de velden. Wiegende weiden.  Wuivend graan.  Met de juiste lichtinval kleurt het graan blauw.

Weidse vergezichten, brem en heide, een paar vennen, wat losse vegetatie. 

Meanderende zandwegen. Kabbelend.

Kievit. 

Kiekendief.

De mist wordt langzaam verdrongen door de doorbrekende zon.  Aan de zoom van het bos blijven nog wat witte wijven hangen.

Mul zand.

De warmte van de laatste dagen heeft  het zand op de zandwegen tot poeder verpulverd.  Ploegen en stoeberen.

 

*****

 

Stoeberen is een woord uit ons lokaal dialect.  Maar ik vind dat het perfect weergeeft wat ik wil zeggen: het zand stuift op, het zand stoebert.  En het opgeworpen zand wordt stoeber genoemd.  Eigenlijk wordt het nog anders uitgesproken schtoeber.  Met een sch-klank dus.

 

*****

Na de velden weer terug het bos in.

 

*****

 

Rare ontmoeting op die plaats deze morgen.  Plots sta ik oog in oog met Musti, u weet wel het alter ego van Rachel Frederix. 

Musti, hier in de vorm van een ballon, zo eentje in een soort zilverpapier.  Ten hemel gestegen en hier neergedaald. 

Hoeveel kindertranen zitten achter deze ballon ?

Ten hemel schreien.

Iets verder weer een rare ontmoeting. 

Sluikstorten. 

Ik zie in de struiken iets groots liggen.  Een blauwe bak met daarboven een traliewerk.  Het was een kooi, waarin hamsters tot waanzin worden gedreven.  De tredmolen van het leven. 

Ik stop en bekijk de kooi wat aandachtiger.

Een dwergkonijntje. 

Gedumpt met kooi, voedselbakje en al. 

Gedumpt op een zandweg door het bos. 

Reisplannen waren waarschijnlijk niet verzoenbaar met het huisdier. 

Hoeveel kindertranen zitten achter deze kooi?

De mallemolen.

Dood konijntje. 

Het lief klein konijntje had meer dan één vliegje op de neus.

 

*****

 

Ik kruis tweemaal een asfalten verbindingsweg.  Een paar maanden geleden vond ik op zo'n oversteek een dode uil.  De kop was verbrijzeld.  Waarschijnlijk aangereden in volle vlucht.  Indrukwekkende klauwen heeft zo'n beest. 

Uilen zie ik vrij dikwijls.  Dan vliegen ze traag en statig voor mij uit in de dreven.  Majestueus.

Een paar jaar geleden zag ik in een dreef plots op een hoge stapel hout een uil zitten.  Ik vertraag en wijk uit naar de andere kant van de weg.  De uil, ik schat een 45 cm hoog, blijft hooghartig zitten op de houtstapel.  Kijkt me aan, heft zijn linkervleugel langzaam een beetje op.  Maar vliegt niet weg.

 

Herten zie ik héél zelden.  Op al die jaren maar een keer of vier.  Ze zijn behoorlijk schichtig en schieten pijlsnel weg.  Eén keer kwam ik een haakse bocht uit en stond ik op nauwelijks 10 meter van twee jonge herten.  Hun schrikbeweging was zo heftig dat ik zelf op mijn beurt schrok.  Zo kunnen wegspurten moet heerlijk zijn.

 

Eekhoorns per kilo.  Konijnen ook.

 

Mijn vriend Jan, die zowaar een lopende ornitologische encyclopedie is, kan alle vogels benoemen.  Mijn kennis beperkt zicht tot groot, klein, zwart of niet-zwart. 

Jan heeft ooit een vos gezien in die bossen.  Ik nog nooit, hoewel ik twijfel.  Ooit zag ik in de verte een dier de weg oversteken met toch wel een prominente staart, maar ik steek er mijn hand niet voor in het vuur. 

Voor niets trouwens. 

Doet pijn, namelijk.

 

*****

 

Nawoord: Enkele jaren geleden was ik nog getuige van een onverwachte ontmoeting. 

In de straten op het parcours  van een plaatselijke jogging stonden tijdelijke verkeersborden (in een zwarte plastic rechthoekige voet) met parkeerverbod. 

De start werd gegeven en plots zie ik, vanuit mijn ooghoek, links van mij een loper frontaal vol op zo'n bord knallen.  Met het geluid van een gong. 

 

Booooiiinng !

Dat noemen ze pas een close encounter.

 

 

 

 

24-06-09

De zingende zaag

De zingende zaag

 

Ik heb absoluut geen geduld.

Geef me iets met 1000 onderdelen dat aaneen moet gelijmd worden en binnen de kortste keren heb ik 2000 onderdelen en kleven mijn vingers aan mekaar.

Geduld is een schone zaak.

U denkt een geduldig mens te zijn.  Een Job. 

Ik heb voor u de perfecte test, zeg maar de lakmoesproef, om te testen of u geduldig bent. 

Kind 2 leert zijn les, bijvoorbeeld Frans. 

Ik daag u uit om kind 2 te overhoren. 

Als het u lukt om méér dan 13 seconden kalm te blijven, dan heeft u een frustratietolerantie die grenst aan het absurde. 

Kind 2 kan namelijk de meest kalme mens in 13 seconden omvormen tot een brullende gek, die met groen schuim op de bek kind 2 door het hele huis met de kaft Frans achternazit. 

U heeft dan nog maar één doel voor ogen: een eind te maken aan het armtierige bestaan van kind 2.  Hem de hersenpan inslaan is uw enige doel in het leven.

En ik ben er van overtuigd dat u er mee wegkomt zonder noemenswaardige straf.

Ik hou het een zestal seconden uit.  Soms 4.  Soms 2.

 

*****

 

Ik ben daarnaast ook nog eens absoluut geen technische mens. 

Laat dat duidelijk zijn. 

Geef me iets in handen dat klein is, veel schroefjes heeft of een handleiding in het chinees, en ik begin binnen het kwartier helemaal te flippen. Door het lint, totaal.

Het eindigt meestal met een hamer. 

Waarna onderdelen door het huis vliegen, papiersnippers van wijlen een handleiding dwarrelen feeëriek rondom mijn hoofd naar beneden, Kerstsfeer als het ware.

Ik ben ook veel te zenuwachtig om kleine zaken te hanteren.  Wanneer mijn vrouw op mijn vingers staat te kijken als ik iets kleins ineen moet schroeven, dan loopt ze binnen de minuut de tuin in om te gaan kressen.

Een halve minuut later sta ik naast haar  ...  ook te kressen.

Waarna ik een hamer ga zoeken om dat ding helemaal tot gort te herleiden.  Neen, niet mijn vrouw, dat technische ding.

Ik ben erg goed met een hamer.  Dat dan weer wel.

 

*****

 

Ik loop al enkele jaren. 

Trouwe lezers van deze kronieken weten dat ik dat erg serieus neem.

Belachelijk serieus, zelfs.

Huisgenoten willen me dan, ter gelegenheid van vaderdag of verjaardag wel eens een cadeautje geven dat iets met lopen te maken heeft.  Of het lopen veraangenaamt.

Zo kreeg ik een aantal jaren geleden een MP3-speler.  Om muziek te kunnen beluisteren tijdens de lange, eenzame duurlopen. 

Leek me zelfs een goed idee.

Leek.

Niets is wat het lijkt.

 

*****

 

Muziek van de computer op de MP3-speler laden bleek ook iets wat we pas na veel gemiljaar onder de knie kregen. Ze sturen raketten naar de maan, maar een begrijpbaar computerprogramma bouwen, ho maar!

Batterijen, nooit in huis. 

Of leeg. 

Oplaadbare batterijen zijn nooit opgeladen. 

Of verdwenen.

Kind 2 is altijd met alles weg.  Kind 2 geeft cadeautjes die het eigenlijk zelf wil.  Slaat de cadeautjes nadien doodleuk aan.

 

*****

 

Maar goed, ik op pad met een MP3-speler.

Ik heb de neiging mee te zingen met wat ik op mijn hoofd hoor.  Ik ga daar behoorlijk in op.  Ik laat me meeslepen.  Ik vind persoonlijk ook dat ik dat beter kan dan de originele zanger.  Mijn omgeving denkt daar anders over.  Ze doen maar.

 

Zet Bohemian Rhapsody op mijn oortjes en aanschouw vervolgens wat er dan gebeurt.

Ik zing niet alleen de kopstem en baspartij, maar slaag er ook in gitaarsolo's en drumpartijen mee te zingen. Tegelijkertijd en tot in het absurde.  En omdat ik  dan ook nog eens probeer het volume van de MP3 -speler te overtreffen, kan je gerust stellen dat ik meebrul, niet gestoord door enige vorm van toonvastheid:

I see a little silhouetto of a man,
Scaramouche, scaramouche will you do the fandango
Thunderbolt and lightning-very very frightening me
Galileo, galileo,
Galileo, galileo
Galileo figaro-magnifico
But Im just a poor boy and nobody loves me
He' s just a poor boy from a poor family
Spare him his life from this monstrosity
Easy come easy go,will you let me go
Bismillah! no, we will not let you go, let him go
Bismillah! we will not let you go, let him go
Bismillah! we will not let you go, let me go
Will not let you go, let me go
Will not let you go, let me go
No, no, no, no, no, no, no                                             
Mama mia, mama mia, mama mia, let me go              
Beelzebub has a devil put aside for me, for me, for meeeeeeeeeeeeee

Pas op, hierboven staat de tekst zoals die is (dank u wel, internet), maar ik maak daar mijn eigen fonetische versie van (ik vind trouwens dat die beter klinkt én bekt dan de originele versie.  Mijn omgeving denkt daar anders over.  Ze doen maar).

 

Dus ik brul alle zangpartijen en alle instrumenten mee, en tegelijk.

Dat heeft gevolgen voor mijn omgeving.

Geregeld breken koeien uit de weide, in panische angst, hun melk zuur.  Dolle koeien! 

Stoere waakhonden krimpen in mekaar van angst, kruipen kajietend weg en worden schoothondjes die liefst aangesproken worden met de naam 'Fifi', en graag een roze bodywarmer dragen.

Wolven huilen mee in het bos. 

Bomen vallen spontaan om. 

Oogsten mislukken. 

Ramen barsten. 

Auto's crashen. 

Piloten plegen kamikaze met de glimlach.

 

*****

 

Helaas kan ik, zoals elke echte vent, niet multitasken.

Dus als ik sta mee te brullen met pakweg Queen, dan loop ik niet meer verder. 

U kan dus een man van middelbare leeftijd in sportuitrusting in het midden van een kruispunt zien stilstaan, circa 125 decibel producerend, vals zingend (vergelijk het met het geluid dat een kat maakt wanneer ze wordt platgereden door een vrachtwagen), luchtgitaar spelend, headbangend (weliswaar met een schrijnend tekort aan haar).

Al menigmaal het verkeer mee in een knoop geholpen.

 

*****

 

Als het me dan al eens lukt om te blijven lopen terwijl de muziek in mijn oortjes speelt, dan merk ik dat ik automatisch het tempo aanneem van de beat van het nummer. 

Een traag nummer heeft als gevolg dat ik tegen 5 km per uur verder sukkel tot ik zo ongeveer omval en in een sloot beland.

Een nummer met wisselend tempo zorgt ervoor dat ik over mijn eigen poten struikel en in een sloot beland.

Een snel nummer zorgt ervoor dat ik na een kilometer enthousiast mijn ontbijt sta uit te kotsen van vermoeidheid en alsnog in een sloot beland.

 

*****

 

Maar MP3's, en bij uitbreiding alle technisch gerief, zijn een kort leven beschoren ten huize van kind 2. 

Het talent voor het destructieve bleek erfelijk...

 

22-06-09

Schralen tsjip

Schralen tsjip

 

Hier kende ik mijn eerste lief
mijn eerste droom
eerste verdriet
hier kerfde ik haar naam nog
in jouw bomen
hier had ik vrienden
liep ik school
en raakte ook nog op de dool
hier voelde ik me vaak verloren

 

Herken je het?

"Brussel"  van Johan Verminnen.

Maar gaat vooral over nostalgie, meen ik te weten.

 

*****

 

Zaterdag 20 juni, Top Run Wuustwezel.  10 km en een honderdtal meters.  Voor zo'n beperkte afstand gaan we zeker de Peugeot niet te ver laten rijden, maar Wuustwezel is vlakbij én geboortegrond, dus sta mij toe uw gids te zijn op mijn  'trip on memory lane'.

 

Mag ik u voorstellen: Wuustwezel.

Ruraal dorp in de Kempen.  Het dorp wordt in twee gesneden door de Bredabaan, links is er niks te zien, rechts evenveel.

Landbouw en weekendongevallen, zo zou ik Wuustwezel kernachtig omschrijven.

 

*****

Napoleon sliep er ooit (maar als Napoleon overal zou geslapen hebben waar men het beweert, dan heeft de keizer niet veel andere zaken gedaan; de geschiedenis denkt daar anders over).

*****

Sterke Peer!

peer2

 

Dikke Peer als u het mij vraagt.

Trok een kar vol kasseien voort!  De Hercuul van de Kempen!  De John Massis van zijn tijd.  Wat een heerlijke snor.

Jaarlijks wordt de Sterke Peer triathlon georganiseerd in Wuustwezel.

 

*****

 

Marc Herremans!

U welbekend, hij blijft de Iron Man, voor altijd!

 

*****

 

Schralen Tsjip en de Mussenschrik !

Van de onvergetelijke hit: 'Godverdomme'.

"Godverdomme, ik voel m'n eigen rot, heel de wereld schijt op mijne kop, er bestaat geen rechtvaardigheid niet meer, en waar zit Onze Lieve Heer!"

 

m_85f406fde7cfb5317696579eb03d58c6

 

Geef toe: bevattelijke tekst, goed rijmschema, sociale bewogenheid, huichelachtige heilige huisjes slopend, kempense tongval én met ballen (ik groet bij deze ook Dirk Van Der Jonckheyd, hij waakt over ons, ergens...).

U denkt dat ik dit uit mijn duim zuig ?

www.schralentsjip.com en overtuig uzelf (mijn duim is trouwens véél te klein voor dat soort zuigerij).

 

*****

 

Edwig van Hooydonck!

De tranen over de Ronde Van Vlaanderen,  het verdriet van België, de rosse van 't Gooreind.  Gooreind is een deelgemeente van Wuustwezel.  Die van Wezel kunnen die van Gooreind niet luchten en omgekeerd.  Behalve als er derden bij betrokken zijn, dan trekken we weer aan hetzelfde zeel.

 

*****

 

Kevin Strijbos !

Motorengeronk.

 

*****

 

Ik zocht nog iets in de culturele sector, maar dat valt, op Aloïs Blommaert na, wat magertjes uit.  Waarom verbaast dit  me niet...

 

*****

 

Hier sta ik weer.  Hier liggen mijn wortels...

 

...Hier had ik vrienden, liep ik school...

 

Ik passeer zelfs de lagere school.  Ik voel me terug een jaar of 10. Met een te grote boekentas.

Bij de strenge meester Van Gils.  Hij die met ijzeren hand regeerde over zijn klaslokaal.  Het lijdend voorwerp werd er letterlijk in geklopt.

Nagelbijten?

Tik met de houten regel!

Muziekles met melodica. ...'t Ros Beyaert doet zijn ronde...

Wanneer de Vlamingen wonnen in 1302, dan juichten wij in de geschiedenisles (ach, De Wever, hoeveel kinderstemmetjes zijn er verloren gegaan sindsdien...).

De tafels werden er in geramd, maar wij kunnen ten minste rekenen zonder zakjapanner.

Ach, de tijd, waar is ze gebleven...

 

*****

 

En bouwwoede alom.  Alles is volgebouwd.  Zijn wij echt met zo velen?

...een braakland
in ruïne ken ik jou niet
ach je bent wreed veranderd
al ben je als een lelijk huis
toch voel ik me hier veilig thuis...

 

*****

 

Ik kom Achter d'hoven.  Een pleintje in het centrum aan feestzaal St-Godelieve.  De zaterdagse fuiven met discobar Steamfull Crash of later Power Convention.  Saturday Night van Herman Brood, Locomotive Breath van Jethro Tull.

...Hier kende ik mijn eerste lief
mijn eerste droom
eerste verdriet
hier kerfde ik haar naam nog
in jouw bomen...

 

Kerfde ik haar naam nog in jouw bomen, dat nu ook weer niet.  Ik kreeg geen zakmes van mijn ouders, weer een jeugdtrauma.

 

Wuustwezel dat is Disco De Kempen, disco The Love, zaal Wesalia (bij Stroop), het Posthuis, de Zodiac, de Jeuzel.  Weekendongevallen, weet u nog?

Was, moet ik zeggen, want hoeveel van deze kroegen of fuifzalen bestaan er nog?  Een stuk of twee, denk ik.

 

*****

 

Ik schrijf me in voor de loopwedstrijd.  Een gezellig marktje op het plein Achter d'hoven.

Omkleden in het voormalig sportcomplex van KFC Wuustwezel (ooit 2de nationale beste sportliefhebbers, zij het een erg korte doortocht), nu in verval (het stadion én de ploeg).  Wuustwezel speelt terug op het Kattegat, zo hoort het!

Opwarmen in gezelschap van bloedbroeders van het Wezels Omslagpunt: Dré B., Marc B., Rik B.  Uit een vorig verslag weet u dat deze heren de nederlaag mochten proeven tijdens de corrida van Hoogstraten.

Ik voel dat ze mijn bloed kunnen drinken.  Eerst verdienen...

 

*****

 

Chaotische start!

 

IMG_4750

 

 

Na een dikke honderdvijftig meter, haakse bocht links, bloedlink links is dat, want de kop van de wedstrijd gaat als bezeten tekeer.

Honderd meter verder weer links, de weg over met verkeergeleiders als  onverwachte obstakels, dan de lange dreef in.  Het stof gaat liggen en de rust keert weer in het peloton, relatieve rust, welteverstaan.

Ik nestel me in het zog van Marc B., en zie Rik en Dré een tiental meters voor me uit lopen.  Ik kan sneller, maar het moet niet.  Controleren.

Rik en Dré lopen iets verder weg; dit mag ik niet laten gebeuren.  Ik ga naar de kop van het groepje en Marc B. sluipt mee in mijn spoor.  De wind zit hier pal op kop.  Ik loop tot bij Rik B., maar Dre is al weer verder weg geschoven.

Dat is vervelend, maar ik durf toch niet doorlopen tot bij Dré, bang om mij nu al op te blazen.

Mijn horloge geeft alarm!  Hartslag 236!

Nu valt u waarschijnlijk van uw stoel van de schrik, maar geen paniek.  Dit signaal kan niet van mijn hart zijn, want ik draag mijn borstriem niet.  Ik heb een signaal opgepikt van iemand anders zijn hartslagmeter, en mijn horloge interpreteert  die info fout.  Iedereen in het groepje hoort mijn hartslagmeter in het rood gaan.  Ik moet handelen.

Hoewel we serieus aan het doorlopen zijn, hang ik de clown uit:

Ik zeg: "Oei, hartslag 133!"

U moet weten dat iedereen vermoedelijk met hartslagen rond de 150-175 aan het lopen is (3min30s per kilometer, dat is dus vlammen).

Zure gezichten rondom mij.

Niemand zegt iets, want spaart de adem!

Ik zeg vervolgens: "Ach neen, verkeerd gekeken, 233!

Ik vind dat humor, de rest weeral niet.

Anderzijds is het ook wat blufpoker.  Kilometers aan het lopen tegen dat tempo en dan nog doodleuk kunnen lullen.

U begrijpt dat het goed ging.  Toen nog wel.

We draven het militair domein op, naast de put van de E19 (watervlakte ontstaan door uitgraven zand voor ophoging berm E19).

Dit is klote om te lopen.  De putten in de zandwegen heeft men gevuld met steenslag, maar dan erg grote, robuuste stenen.  Goed kijken waar je de voeten zet.

Marc B. waait er af.

Ik blijf over met Rik, een jongeman die Niels blijkt te heten (uit de aanmoedigingen op te maken) en een kerel van triatlonteam Run Like Hell.  Doet ie ook.

 

Dré loopt nog voor ons uit.  Toch een beer van een vent.

We schuiven meter per meter dichter bij den Dré.  Uit zijn lichaamstaal kunnen we opmaken dat hij het lastig heeft (kijkt teveel om).  Maar om het gat te dichten moeten wij ook diep in het arsenaal krachten tasten.

We komen bij en gaan hem meteen voorbij. Erop en erover.

 

Ronde twee, meteen ook de laatste ronde.

IMG_4798

 

De dreef door, rechtsaf, wind weer maar eens pal op de neus.

De jonge Niels, vierde in ons groepje, laat een klein gaatje vallen.  Ik loop vlak voor hem en reageer onmiddellijk.  Ik ga naar de kop en daardoor wordt het gaatje meteen een gat.  Het werkt ook psychologisch.  Hij voelt dat het iets minder goed gaat en ziet dat we weg zijn.  En daarnaast krijgt hij ook nog eens onmiddellijk de wind vol van voren.  Een cartouche verschoten, maar het was een nuttige.

Toen waren we nog met 3 kleine negers.

Elke waterbevoorrading moet ik een klein gaatje laten vallen.  Drinken en lopen combineren valt me moeilijk, multitasken lukt me niet.  Telkens dat gaatje dichtlopen kost ook weer energie.

Zanddreven en terug over de steentjes.  Rik B. merkt dat ik daar telkens moeite heb om de aansluiting te behouden, en drukt dan telkens het gaspedaal in.  De laatste 2 kilometer kan ik het gaatje niet meer dichten.

De vogels zijn gevlogen.  En nog een vogeltje remonteert me de laatste honderden meters, Niels heeft een tweede adem gevonden en nog een explosieve sprint in de benen.

....en raakte ook nog op de dool
hier voelde ik me vaak verloren...

Finish in 39 min en 9 seconden, positie 12 op een hondertal deelnemers.  Ik liep nooit sneller op een 10 km wedstrijd, met die wind en zo'n variabele ondergrond als extra factoren.

Aan de aankomstlijn de traditionele taferelen, haantjesgedrag, stretchen, water drinken, de veldslag bespreken.  Ik voel me Napoleon (en ben zo moe dat ik best ergens zou willen slapen...).  Ik zou trouwens ook wel een napoleonbol lusten.

Douchen en nadien flaneren over het marktje.  De avond valt en het wordt kouder (schaapscheerderskou volgens Frank Deboosere).

...en loop je straatjes op en neer
ze zijn jouw duizend armen
hoe vaak liep ik hier toen
niks om handen niks te doen
gewoon mijn tijd wat te verdromen...

 

 

16:34 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: lopen |  Facebook |

17-06-09

Rataplan

Rataplan

 

Een hond als looppartner. 

Dat vind ik knap.

Samen uit, samen thuis.

Je laat de hond uit en de hond laat jou uit. 

Ik moet het qua looppartner stellen met mijn vriend Tom. 

Niet echt hetzelfde. 

Tom heeft ook wel eens een natte neus, maar dan is hij waarschijnlijk verkouden.

Weet u trouwens wat de overeenkomst is tussen een gezonde hond en een bijziende gynaecoloog?

Neen?

Ze hebben allebei een natte neus...

 

Niveau, asjeblief...

 

*****

 

Lopen met een hond.  Met een kater ooit al wel eens gedaan, maar met een hond nog nooit. 

 

Vanmorgen op mijn lange duurloop kwam ik weer een loper met hond tegen.  Die harmonie tussen mens en hond, mooi is dat.  Wel geen plastic zakje gezien. 

En je ziet dat dat beest echt geniet van het lopen. 

En de hond ook.

 

Dan denk ik wel eens: zou ik een hond kopen om met mij te gaan lopen?

 

Maar ik weet al hoe dat gaat.

Mijn hond zal wellicht een onwaarschijnlijk lui beest zijn.  Die, wanneer je voorstelt te gaan lopen, zijn middelvinger naar je opsteekt.  Om vervolgens de TV aan te zetten en een pakje paprika chips open te trekken.  En dan vraagt of er nog pintjes koud liggen.

 

Ofwel zal mijn hond, als ik met hem ga lopen, zowat iedereen aanvallen, mij inbegrepen. 

Ik ken dat, ik moet het allemaal niet weten.

 

Of stel dat die hond halfweg de duurloop niet meer verder wil.  Sta je daar met 20 kg hond te schilderen.  En dan begint het te regenen.  Zul je net zien.

 

Of mogelijk zal mijn hond na een paar weken training mij er genadeloos af lopen, me compleet afbeulen en mij constant uitlachen omdat ik zo traag ben. 

 

Of dat ik tijdens het lopen, in een onoplettend moment over die hond val.  Blessure!  Dan wurg ik die hond daar ter plekke, dat geef ik u op een papierke.  Man wurgt hond.

 

Of dat die hond plots de rimboe inschiet achter waarschijnlijk een met uitsterven bedreigde diersoort en dat ik vervolgens door de bosopzichter een proces-verbaal aangesmeerd krijg voor het illegaal stropen van bedreigde dieren.  50 euro!

 

Of dat die hond als een speer de bosjes invliegt om daar  dolenthousiast in de blote, harige reet van een of andere kleerkast te bijten die net de liefde aan het bedrijven is met zijn liefje.  En die kan daar natuurlijk niet mee lachen.  De kleerkast bedoel ik.

 

Neen, laat al maar.

Ik heb er nu al de buik van vol.

KLOTEHOND!

En nooit willen luisteren!

Pootje geven? 

Ik dacht het niet. 

Voelt meneer zich veel te goed voor.

Moest ik een hond hebben, dan kreeg hij nu een stamp!

Voilà.

 

Nu door dat vrijend koppeltje van daarnet denk ik plots aan een ander verhaal:

Een vriend van mij was op weg naar huis van de kroeg toen hij plots een geparkeerde wagen zag die ritmisch aan het bewegen was.  De raampjes waren ook wat aangedampt.  U weet wel wat ik bedoel.

Hij denkt: ik zal dat vrijend koppeltje eens laten schrikken, en sluipt op de wagen af om op het zijraampje te kunnen kloppen.

Net op het moment dat hij door het raampje kijkt....

....vliegt er een monsterlijk grote hond tegen de andere kant van het raampje, blaffend als een gek.

 

Achterwaartse salto gemaakt.

Met mislukte landing.

 

 

 

 

15-06-09

Waterloo

Waterloo

 

Kraak, piep.

Zo klinkt het ongeveer als ik van de trap kom.

En het ligt niet aan de trap.

Zaterdag het laatste deel van het drieluik BHM, Brussel-Hoogstraten-Minderhout afgewerkt.  En mijn vriend Tom, u inmiddels welbekend, was weer van de partij !  De achillesblessure behoort definitief tot het verleden (of toch voor eventjes).  Onze magische kinesist Tom B. had gezegd dat mijn vriend Tom vanaf begin vorige week al eens rustig mocht beginnen opbouwen, te beginnen met één kilometer.  Dat is 1000 meter, 100.000 centimeter.

Goed, ik ben normaal geen klikspaan, maar mijn loopmakker heeft daarop maar liefst aan twee loopwedstrijden deelgenomen, 10 km en 10 km 500 m. 

Stoute jongen!  En dat onze wonderbaarlijke medicijnman dat via deze blog moet vernemen!  Volgende keer kletsen!  Op de blote poep!

We gingen samen naar de wedstrijd in Minderhout peddelen.  Daarvoor moest een uur afgesproken worden.  We zouden onze stalen rossen bestijgen om 15u45!

Rond 15u50 bel ik Tom al een eerste keer. 

Hij is te laat. 

Hoe kan dat nu?

Dat is nog nooit gebeurd. 

Voice-mail.  Typisch.

Maar mirakel, rond 16u verschijnt ten tonele: één Tom, één.

 

****

 

Ik moet eerlijk zeggen, ik had mijn twijfels over deze dag. 

Woensdag wonderbaarlijk gepresteerd op de Corrida door Hoogstraten, waar ik hamersgewijs de tegenstand had verpulverd.  Daar heb ik donderdag en vrijdag toch wel een prijsje voor betaald.  Pijnlijke kuiten en een rug die mij duidelijk maakt dat de jaren beginnen te wegen.

En dan de Deboosere-component. 

De zomer 2009 was plotseling weer daar. 

Hoera! Het was warm. Duf en weinig zuurstof. 

Een scenario vergelijkbaar met de 20 Km door Brussel lijkt in de maak.

Al deze factoren in acht genomen, zou een zinnig mens besluiten niet deel te nemen aan de wedstrijd en thuis te blijven. 

Ik ben geen zinnig mens.

En hoe zouden de duizenden fans reageren op mijn afmelden?  Die ongetwijfeld met spandoeken, toeters en bellen zouden afzakken naar Minderhout.  Als atleet heb je verantwoordelijkheden, je kan die duizendkoppige massa niet teleurstellen. 

Tevens was er de uitgelezen kans om weer andere atleten aan een mentaal dipje te helpen door ze weer maar eens met de neus op de feiten te duwen dat ze me niet kunnen volgen. 

Naar Minderhout dus, in gestrekte draf.  Laat de klaroenen schallen!

 

Inschrijfbalie.  Twijfel.  Welke afstand nemen?

De 5km, de 10 km, de 15 km of het nummer der gladiatoren, de halve marathon.  Terwijl ik stond te twijfelen boven mijn, op de afstand na, volledig ingevulde inschrijfformulier, werd de knoop door mijn vriend Tom doorgehakt.

Met een sierlijke zwaai van zijn Bic kruiste hij de halve marathon aan op mijn formulier.  Zo zou geschieden....

Ik haat het trouwens om als een soort veredeld voorprogramma op te treden op een wedstrijd.

Hijzelf duidde de 10 km aan, lafaard!

Nadien zou blijken dat heel wat atleten, die ik op de Corrida een lesje in bescheidenheid had geleerd, uitgeweken waren naar kortere afstanden. 

WATJES!  Leef verder in mijn schaduw.

Gelukkig waren er nog altijd Frank T. en Axel A. om te kloppen te Minderhout.  Beide heren hadden het aangedurfd om voor mij te eindigen op mijn wedstrijd, de 20 Km door Brussel. 

Dat schreeuwde om wraak. 

Frank T. had woensdag niet gelopen, dus dat zou wel eens een harde noot kunnen worden om te kraken.

Ook Peter F. was uit het verre Niel afgezakt naar Minderhout.  Peter mag van zijn medicijnman niet lopen, wegens inspuitingen in een bepaalde pees in de heupzone, dus loopt hij vandaag de halve marathon. 

De loperslogica blijft gerespecteerd; alles moet kapot!

Is het u ook al opgevallen dat gek zijn een voordeel is in het lopen?

 

*****

 

Startpistool en weg waren we.

Ik in het spoor van Axel A.  Frank T. start rustig. Peter F. volgt nog in het begin.

De psychologische oorlogsvoering begint al bij het kilometerpunt 1, 3min45 trouwens, waar ik Axel zeg dat het véél te snel is.  Wat het ook is.

Net na km 2 moet hij al lossen. 

 

Ja seg, zo is er niets meer aan. 

Een beetje tegenstribbelen, is dat teveel gevraagd?  Als ik jullie wil aftroeven, mag het een klein beetje grandeur hebben?  Ik bedoel, als je al meteen begint te plooien, neen godver, je mag pas de handdoek in de ring gooien na een verbeten tweestrijd, waarbij ik, dat spreekt voor zich, als triomfator het strijdtoneel verlaat.  Maar neen, al direct beginnen afhaken, mij mijn gloriemoment afpakken.  Zo gaan we er niet komen. 

Maar ja, ik kan moeilijk stoppen omdat de rest niet mee wil, ik heb geen keuze, doorlopen dus.

De eerste ronde is een schoonheidswandeling, ik kom mooi op schema door op de 5 km in 19m20s, vééééél te snel, maar we voelen ons goed.

Het is zeer warm, ik grijp naar alles wat nat is.  Sponzen, bekertjes water, tuinslangen, dame blanche, Leffe blond,...

Ronde 2 nog altijd op schema, tien kilometer zitten we nog net onder de 40 minuten. 

Nog altijd vééééél te snel.  Ik passeer een woning waar  men in de voortuin net de ijsjes serveert, in van die grote glazen coupes.

Horror!

In ronde 3 val ik alleen.  Mijn loopgezel van het moment, laat me in de steek.  En dan begint de lange lijdensweg.  Derde ronde is zwemmen.  Hitte, dorst, brandende voetzolen, kuiten doen pijn.  En het is nog ver, nog héél ver.

Doortocht finish laatste ronde, ik ben op km 15,760, tijd: 1u6m.  Dat wil zeggen dat de instorting redelijk groot is. 

Maar onder 1u30 kan nog.  Dat zou heel mooi zijn, gezien de hitte en de slijtage van woensdag laatstleden.

En het wordt niet mooi.  De laatste ronde is niet zwemmen, maar watertrappelen. Een spons in de nek en de tanden opeen klemmen. Aan niets meer denken. Straat in, straat uit.  Omkijken wie er aan komt.  Frank? Neen.  Axel?  Neen. Peter?  Neen, of toch in de verte.  Ik sleep me verder.

Opgeven?  Waterloo?

La garde meurt, mais ne se rend pas!

Terwijl iedereen van de kortere afstanden al Leffe zit te hijsen op het terras (toch slim van hen om voor een korte afstand te kiezen, merci Tom), loop ik over kokend beton en smeltend asfalt te zwalpen naar 1u31m en nog wat frustrerende seconden.  Een 15de plaats op een 90-tal deelnemers.

Maar de heren die ik wou kloppen, werden geklopt.  Of zij waren slimmer en deden het rustig aan.

Maar vooral, geen schade gelopen.  Een paar blaren niet te na gesproken.

Het drieluik is slopend geweest. 

Karakter gekweekt.

Harde sport.

 

*****

 

's Avonds wil ik, vrouw en kind 2 een ijsje van de mobiele crèmekar  eten.  Ijsboerke, Ijsmanneke of Ijsventje, het kon ons niets schelen, de eerste de beste kar zouden we arresteren om 3 ijsjes op te vorderen.  Met 3 bollen!

Het wordt dringend tijd dat ze bij ons in de straat een flitspaal zetten, want die crèmekarren trekken efkes aan hun bel aan mijn voordeur om vervolgens tegen 160 per uur weg te spuiten.

Drie keer een spurt getrokken, waarbij ongeveer alle pezen afscheurden, maar nooit op tijd.  In de verte zag ik meestal nog een crèmekar zich op de verkeersdrempel lanceren om een slordige 50 meter verder te landen, onderwijl de geluidsmuur doorbrekend.  Klootzakken! SMERIGE KLOOTZAKKEN!

 

12-06-09

If I had a hammer

BHV

Brussel Halle Vilvoorde.  Kent u wel van de onverwijlde splitsing.

Tot zover onze politieke insteek voor deze bijdrage.

In loperskringen bestaat er ook iets als BHV, maar dan BHM.

Brussel, Hoogstraten, Minderhout.

Het heilige drieluik.

Drie wedstrijden die altijd tegen mekaar aanschurken op de loopkalender.

Dit jaar valt B op 31 mei, H op 10 juni en M op 13 juni.  Tegen Hoogstraten ben je  helemaal gerecupereerd van Brussel, maar tussen Hoogstraten (10 km) en Minderhout (halve marathon) zitten amper 78 uren. 

Te doen, maar wel focus behouden.  Gezond blijven is de dwingende boodschap.

Als je woensdag de corrida van Hoogstraten hebt gelopen en je kan tevens de discipline opbrengen om niet als een zwijn deel te nemen aan de festiviteiten, maar tijdig en braafjes naar huis, vrouw en bedstee terug te keren, dan is de Kapellekensloop in Minderhout de volgende scalp aan de loopgordel.

Mijn wedervaren op de 20 Km door Brussel kon u eerder al smaken, inmiddels werd de Stratenloop van Hoogstraten beslecht en staat de halve marathon van Minderhout ook alweer vol ongeduld te trappelen.

 

Hoogstraten, de corrida!


U zou de glimlach op mijn gelaat moeten kunnen zien.  Die glimlach lijkt wel in mijn tronie gestanst. 

Glorieus!  Meesterlijk! En zoekt u zelf nog maar een paar synoniemen.

10 km in 37 min 12 seconden.  Dat is tegen 16,12 km/uur.

Ok, dan nu even het ongebreidelde enthousiasme temperen; er is twijfel over de correctheid van de afstand.  Er wordt gefluisterd dat het vernieuwde parcours maar 9660 meter telt (dan is het nog altijd tegen 15,58 km/uur!).

AWEL, HET KAN ME GEEN KLOTEN SCHELEN!!!! 

NIKS OOK NIET!!!

 

Enscenering. 

U weet dat het jaarmarkt en kermis is tijdens de onvolprezen corrida.

Gezellige drukte, kleurrijk kader.  Maar de weergoden trekken zich niks aan van de verzuchtingen van de neringdoeners en gooien de hemelsluizen wijd open.

Een uitgeregende corrida, u mag gerust gewag maken van 'drache nationale'.  Regenbuien, pijpestelen en oude wijven, afgewisseld met stortregen, gemiezer en motregen.

Ideaal loopweer; koud, veel zuurstof. Zo hebben we het graag.

Een lappendeken van paraplu's.  Toch nog een behoorlijke en vooral moedige opkomst van supporterslegioenen allerhande.

Mijn positie in de startzone was ronduit slecht; op het laatste moment daagden er nog hele volksstammen lopers vooraan in de startbox op.  En dat niet iedereen het hoge starttempo aankon werd meteen pijnlijk duidelijk; ik ben een aantal keren quasi gestruikeld over joggers die het kalmpjes aan deden.  Gevolg, een eerder trage aanvangskilometer (3min 58) en 10 % van de wedstrijd is al foetsie.

Eens vrij baan schoot het tempo los door het dak; tweede kilometer in 3min 30sec.  Ik raap vermoeide helden per dozijn op.

Sturm und drang, heet zoiets.  Ik voel me goed.

Plots voor mij, één van mijn zwarte beesten, Guido E.  Normaliter loop ik die er in ronde 1 af, om mij die overmoed in ronde 2 te beklagen wanneer hij me weer komt oprapen. 

Ik loop Guido er af. Maar ik vrees dat ik hem straks terug zal zien.

Voor mij, zwart beest nr 2 Marc B., sympathieke loper uit Wuustwezel, mijn geboortegrond. 

Er op en erover. Grijns!

Dan Tom V. en Roland S. voorbijstomen (ze zijn weer maar eens te snel vertrokken), Kristof R. (dag met het handje) en wat ziet mijn lodderig oog vervolgens?

50 meter voor mij, Dré B., iemand die ik nog niet eens in mijn dromen zou kunnen kloppen. 

Inhalen en achterlaten. Grijns!

Rik B., Toon K., kerels die ik nooit eerder klopte, bijhalen en ter plaatse laten.

Ik vlieg!  Laag, maar toch.

 

Hoe dikwijls heb ik dit wrede lot zelf moeten ondergaan?

Ingehaald worden, proberen mee te gaan, en vervolgens ongenadig moeten lossen. Meter per meter.  Seconde per seconde.

Pijn doet dat. 

En nu doe ik iedereen pijn. 

Ik loop kilometers aan 3m45s. 

Zottekesspel!

 

5 kilometer na 18 min 22 seconden.

Véél te snel.  Hoogmoed komt voor de val!

Ronde 2 en dan volgt normaal gesproken de totale instorting.  Ik sta in loopkringen bekend voor mijn onbesuisd snelle start om daarna roemrijk ten onder te gaan na een legendarische klop van de hamer. 

Maar vandaag geen klop van de hamer. 

Deze jongen tikt zelf met het hamertje. 

Tik!  Tik!  En dan nog eens TIK!

Kom hier, dat ik u met het hamerke tik!

Sta stil, zeg ik!

Mijn lijflied: If I had a hammer, I hammer in the morning.

 

Ik kan het tempo hoog houden en de tweede ronde afleggen in 18 min en 50 seconden.  Amper 28 seconden trager dan ronde 1 (hoewel er in ronde 1 een kleine aanloopstrook extra viel af te leggen). 

Toch veel achterom gekeken in ongeloof.  Ze komen niet terug!

 

Finish als 49ste. Bobijntje af, dat wel.

Niet meewarig doen over een 49ste positie, de corrida kent altijd een ijzersterke bezetting (de geldprijzen zullen daar niet vreemd aan zijn). 

Beste positie ooit, tijd ook uiteraard.  Als ik het extrapoleer naar 10 km, dan moeten we 1m 20sec bijtellen, en komen we op 38 min 32 sec.  Daar had ik vooraf voor willen tekenen.  Vorig record 39 min 12 sec.

Vlak na de finishlijn prominent wijdbeens in beeld blijven staan, zodat de verslagenen aan de voeten van de veldheer kunnen neervallen. 

Ik voel me minstens Willem de Veroveraar.  Neen, Atilla De Hun!

Knielen zullen ze! 

Ik aai over bezwete hoofden, veeg in erbarmen een sporadische traan weg, troost de wanhopigen, een zalvend woord hier, een helend gebaar daar. Gejammer en geweeklaag overal rondom mij.  Ik heers souverein...

Hier liggen hun lijken als zaden in het zand, hoop op den oogst,  O Vlaanderland!

 

Eindconclusie en we gaan vooral niet te bescheiden zijn: ronduit fantastisch, ik heb koppen gesneld dat het niet mooi meer was, de maat genomen van zowat iedereen. 

De perfecte race, eindelijk de juiste indeling, maar ik vermoed ook wel een topdag in hypercompensatie na de 20 Km door Brussel.

Morgen wacht de laatste opdracht van het heilige drieluik.  Ik twijfel tussen de 15km750 of de halve marathon.  De temperatuur voorspelt niet veel goeds en ik vrees dat ik de inspanning van woensdag nog niet helemaal zal verteerd hebben. 

Héél slim zou zijn een gewone training in te lassen.

Slim zou zijn om de 15km750 te lopen, maar ik ken mezelf, ik loop wellicht mijn volgend Waterloo tegemoet op de halve marathon. 

En er staat bij diverse lopers een rekening open, besef ik.

Maar tot zaterdag blijf ik vrolijk neuriën:

If I had a hammer, I hammer in the morning...

 

 

 

09-06-09

Pita en Dafalgan

Pita en Dafalgan

 

Woensdag 10 juni is de grote dag! 

De wedstrijd van het jaar!

Alweer.

Dan staan wij aan de start van de Corrida door mijn thuisstad, de Parel der Kempen, het epicentrum van de Aardbei, het stadje met smaak, wereldcentrum der bakstenen kerktorens, thuishaven van de ghesellen der Aardbei,  Erbizzeme van hoochstraote!, om maar iets te zeggen.

10 Kilometer.

Goed, niet echt ver, eerder een nijdig spurtje.  Merkte hij blasé op.

Hoe zal ik zeggen. 

Na een halve marathon voel je je de eerstvolgende dagen alsof je een keer of drie overreden bent door een tientonner.

Na een wedstrijd over 10 km moet je drie keer diep in- en uitademen en dan is het meeste leed al geleden.

 

De corrida door mijn thuisstad. 

De ambiance maakt het tekort aan kilometers goed.

De start, doortocht en aankomst zijn gesitueerd op de hoofdader door het centrum van mijn thuisstad, de Parel der Kempen, het epi....  zie hoger.

Het is dan kermis en jaarmarkt, en tussen de kramen door kronkelt de stratenloop.  Telkens kom je vanuit de verkavelingen terug op de hoofdstraat en volop in de kermissfeer.

Het getoet en gebel, de dreunende muziek, doldwaze geluidseffecten,...

        It's number one, allez roulez, hopahopa, oelalaaaah,                 chihuahua

En de geur van frieten, pita, smoutebollen en zoetigheid vermengen zich tot iets onuitstaanbaars.  Zeker als je aan het lopen bent.

 

En, het juiste bolletje gekleurd afgelopen zondag?

 

Ik heb bewust gewacht met dit verhaal tot na de verkiezingen, want ik wou de stemming niet beïnvloeden. 

Moest u wat volgt weten, dan hadden de tsjeven niet zo'n riante uitslag gehaald.  Bijlange niet, nog ni bekan!

 

Op de stratenloop door mijn thuisstad, editie 2007, werd de start maar liefst 5 minuten uitgesteld omdat huidig Minister-President Kris Peeters nog niet in het startvak was gearriveerd.

Ja, ik begrijp uw onbegrip. 

Laat u maar volledig gaan.

Die opgekropte agressie moet er uit, ik begrijp u compleet.

Uw woede en ontsteltenis is niet meer dan terecht. 

Het lef!

 

Het is ook altijd hetzelfde met die politici.  Doen dan alsof ze een sport beoefenen om zo campagne te kunnen voeren.  De ene kruipt op een koersfiets, de andere trekt loopschoenen aan.  Laat dat!  Het ziet er niet uit!

Wij staan daar met z'n allen 5 minuten te schilderen in het startvak omdat meneer niet op tijd is. 

En pas op, moest Kris Peeters nu een podiumkandidaat geweest, tot daaraan toen, maar Kris werd door zowat iedereen gedubbeld, dus wat voor zin had het om te wachten? 

Die 5 minuten extra had ook geen verschil meer gemaakt, dacht ik zo.

 

Ik heb die editie niet bijster goed gelopen. 

De eerste ronde ging het nog, 5 km op 20 minuten en een handvol seconden, maar de tweede ronde speelde de hamstringblessure, die ik een tiental dagen voordien opgelopen had tijdens de 20 Km door Brussel, opnieuw serieus op. 

Eindtijd 42 minuten en half. 

Pover.  Erg pover.

 

Ik was dus slecht gezind. 

Ik was op het oorlogspad. 

Nukkig.

Iemand zou moeten bloeden voor mijn slechte tijd. 

En dat ik het niet was, dat mocht duidelijk zijn. 

En vermits vrouw en kind 2 niet in de buurt én iets te assertief zijn, was ik op zoek naar iemand waartegen ik eens duchtig mijn beklag kon doen.

 

En plots staat daar een fris gewassen, in fel oranje T-shirt gestoken, Kris Peeters voor mijn neus.  Toen nog geen minister-president als ik me dat goed herinner, maar toch, als slachtoffer kon het er mee door.  Wat zeg ik, een gedroomd slachtoffer.

Hij drukte me een verkiezingsfoldertje in de hand. 

Dat was een fout. 

Ik gooide het met een achteloos gebaar ostentatief op de keien van de hoofdstraat.

Ik geef toe, ik had uit balorigheid een pint of drie gedronken, op nuchtere maag, om na het lopen te rehydrateren en een en ander had invloed op mijn inschattingsvermogen.

Ik ging helemaal loos.  Tirade heet zoiets, dacht ik.

"Awel, wat dacht meneer wel, dat hij wat meer was dan de gewone man, dat hij zomaar wat kan neerkijken op ons, dat hij  denkt ons  te kunnen laten wachten in het startvak van de Corrida, terwijl onze perfect opgewarmde spieren aan het afkoelen waren.  Wat voor manieren zijn dat ?" 

Ik voel dat mijn vriend Tom mijn aandacht probeert te trekken door op mijn Achilles in te beuken.

Tevergeefs. 

Tom fluistert vanuit zijn mondhoek dat ik beter mijn grote bek kan houden.  

Maar ik kan beenhard zijn, als het moet.  Genadeloos.

"Vijf minuten!  Vijf minuten!"

"Weet meneer wel wat dat is?  Vijf minuten? "

"Neen zeker. Vraag dat maar eens aan uw vriendje Leterme, ja, die van die vijf minuten politieke moed."

Kris Peeters kromp ineen.  Ik was giftig als een slang.  En op dreef.

"Wat denk je nu zelf, Kris, dat ik zoiets vergeet als ik straks in het stemhokje sta?"

Ijzige stilte.

"Het antwoord is neen, Kris, dat vergeet ik niet." 

Een beteuterde Kris Peeters buigt het hoofd.

"Dat Brussel, Halle Vilvoorde niet gesplitst geraakt, dat kan me aan mijn reet roesten.  Dat Reynders niet mee wil in een grote vis van een staatshervorming, dat interesseert me geen blaas!  Goed bestuur begint bij op tijd komen op de Corrida door mijn thuisstad, de Parel der Kempen."

Mijn vriend Tom staat wat schaapachtig verontschuldigingen te stamelen.

Ik, daarentegen, boor nieuwe bronnen energie aan.

"Enfin, goed, ik zal het één keer door de vingers zien, maar zie dat het niet meer voorvalt.  Zullen we dat afspreken?  En als morele schadevergoeding moogde gij mij op een pintje trakteren, de clubkas is toch nog niet leeg, durf ik te hopen."

En zo zijn Kris Peeters en uw dienaar in café De Gelmel beland. 

Tournée générale! 

En nog 5!  Gas geven! 

Doe ze nog eens vol!  Twaalf pintjes alstemblieft en geef die rosse iets van ons!  Hoegaarden, Palm, Corsendonk, Westmalle. 

Het kon niet op.  En het moest op!

 

Vuurwerk?

            Niets gezien, niets gehoord.

Ballenregen van de toren?

            Waren we niet bij.

Optreden openlucht?

            Wel geweest, weten we helemaaaaaal niks meer van!

 

 

Daarna zijn we in de Duvel gevlogen in café 't Verschil. 

Gas geven.  En niet te zuinig ook.  We hebben een gat in de staatskas gezopen, en in ons geheugen.

Het meest memorabele moment van de avond was toen Kris Peeters op de toog stond, met zijn broek op de enkels, met een halfvolle Duvel in de hand boven het roodaangelopen hoofd, woest zingend:

" 's Nachts na tweeën, dan komt het dak hier altijd naar beneden.... ", waarna het verder ging van lalalalala.

Ook op het repertoire:

"We gaan De Gucht zijn broek afdoen, tsjoelala!"

en

"Dewinter jannet, Dewinter jannet".

en

"We want Vervotte for nen striptease on the floor!!"

 

Enfin, u voelt dat het definitief de foute kant opging.  En dan laat ik de meest genante scenes nog achterwege (50 euro per tet, zoiets kan écht niet door de beugel).

 

Tijd voor plan B, het noodplan.

Pita gaan halen. 

Is het u trouwens ook al opgevallen dat Pita alleen maar smaakt als je een stuk in je kraag hebt.  Nuchter is zoiets compleet oneetbaar.

 

Pita gaan halen dus.  Met looksaus. In de pitabar.

En daar vond Kris Peeters het ook nog eens absoluut nodig om niet bepaald fijnbesnaard uit te halen naar de uitbater van de pitabar; ik meen zelfs iets opgevangen te hebben van "In de pocket van Mohammed", maar ik kan me vergissen, uiteindelijk was ik zelf ook niet meer zo fris als een hoentje. 

Politie erbij, maar dat werkte als een rode lap op een stier.  Kepies vlogen in het rond, parlementaire onschendbaarheid, vuil flikken en veel vijven en zessen.

Getrek en geduw, slagen en verwondingen en we mogen uiteindelijk blij zijn dat ik de helft van het plaatselijke politiekorps tot mijn vriendenkring kan rekenen, of het had nog een venijnig staartje kunnen krijgen. 

Soit, het zij zo.

Ja, die pita.  

's Anderendaags grellig veel last van gehad.

 

Maar bij Kris Peeters viel die pita wel érg slecht. 

Ik herinner me vaag nog iets van braakgeluiden in de koffer van een auto met P-nummerplaat. 

Ja, berouw komt na de zonde.

's Avonds grote man, 's morgens Dafalgan.

 

*****

 

Nawoord: U begrijpt dat bovenstaande niet écht gebeurd is.  Toch niet alles.  Kris Peeters was op onze stratenloop, ja hij was te laat, ja de start werd uitgesteld ten behoeve van hem en ja, ik vrees toch wel dat ik hem 's avonds op de avondmarkt heb gezegd dat dat helemaal niet werd geapprecieerd (en Tom stond zich inderdaad kapot te schamen over mijn schaamteloos gedrag).  Ja, drie pinten en het is van dat. 

Beminnelijk man, trouwens.

 

 

 

 

 

 

 

02-06-09

Memoires van een oude krijger

Memoires van een oude krijger

 

Dinsdag 2 juni 2009.

 

Dag twee na de 20 Km door Brussel 2009.

 

Schaderapport: pijnlijke borstspieren (ademhaling), pijnlijke kuit- en bilspieren, nagel middelste teen linkervoet zal blauw worden, rechtervoet enkele blaren van een schurende kous.  Al bij al valt het erg goed mee.  Geen peesproblemen, geen spierscheuren of contracturen.  Maar wel moe, heel moe.  Twee nachten comateus geslapen.  Recuperatie loopt met de jaren moeizamer.  Je wordt ouder papa.

Mentale toestand: tja, decompressie.  Versuft en mijn harde schijf heeft een tabula rasa ondergaan.

Gisteren waren mijn zintuigen overgevoelig aan prikkels.  Bij de bakker kreeg ik de zenuwen van het gekraak van de papieren zakken en dan was er natuurlijk het obligate hyperkinetische jengelende kind (ik had bijna zélf de corrigerende tik gegeven).

Ik heb ook moeite om op gang te geraken. 

Ik rol de bal wat voor me uit. 

Dit verslag kent een drietal voorgangers in kladversie, de ene nog beroerder dan de andere.  En tikfouten!  U zou ze eens moeten kunnen optekltjn (= optellen).

Lopen zegt me ook weinig op dit moment. 

Hoewel we morgen de eerste training gaan afhaspelen, want volgende week woensdag, dames en heren lezers, is er de wedstrijd van het jaar, de moeder der loopwedstrijden, onze afspraak met de geschiedenis, de corrida in mijn thuisstad.  Een wedstrijd over 10 km, waarbij ik tweemaal passeer aan mijn eigen voordeur.  Mijn vrouw en kind 2 zullen uiteraard weer alles in het werk stellen om een of andere streek uit te halen.  Geruchten over een spandoek doen de ronde. 

Mogelijke boodschappen op de spandoek zijn:

  • Hé, ouwe kale, kan da ni wa rapper?
  • Er zijn nog 3 bejaarden achter u!
  • Breng straks 14 smoutebollen mee.
  • Als het aanvoelt zoals het er uitziet, dan zou ik stoppen.
  • Tijd voor een andere hobby
  • Blessure in de maak
  • Ist bijna gedaan met die onnozelheid?

Als u volgende week iets leest over een familiedrama, dan weet u meteen met welke verzachtende omstandigheden de rechter rekening zal moeten houden.

 

*****

 

Maar keren wij dan nu terug naar die wonderbaarlijke zondag 31 mei 2009, de 30ste editie van de 20 Km door Brussel, mijn 16de opeenvolgende deelname aan deze wedstrijd.  Mijn wedstrijd.

 

8u30: Ik klop de klok (voor het laatst deze dag).  Na een onrustige nacht, volgen het ochtendritueel en ontbijt.

9u: Vrouw vertrekt (Nordic Walking), Kind 2 verdwijnt achter zijn technologie (is bijlange nog niet Milowgewijs Ayo, tired of technology).  Ik verdwijn op regelmatige basis richting toilet.

10u30: Middagmaal.  Pasta Bolognese.

11u20: Met de fiets naar het rendez-vous punt voor de bus naar Brussel.  Ik moet me intomen om niet in één langgerekte Mc Ewensprint naar daar te vlammen. 

Doet me trouwens denken aan het moment dat mijn vrouw moest bevallen van kind 1.  Ze kent mijn zenuwachtige natuur en sloeg pas perswee-alarm wanneer het écht menens was.  Ik spring in de auto en merk na een behoorlijk snelle kilometer dat ik vrouw en buik thuis vergeten ben.  U-turn.  Vrouw en buik in auto.  Ik vertrek met spuitende turbo's.  Mijn vrouw zegt doodgemoedereerd: "Als je elke bocht op 2 wielen gaat blijven nemen, dan beval ik hier ter plekke, ofwel sterven we hier met z'n drieën."

Met de geboorte van kind 2 begon de gewenning al op te treden.  Ik meen toen gezegd te hebben:" Bel maar als kind 2 er is."

Kinderen opvoeden is geen sinecure;  Op kind 1 ga je zo beschermend te werk, terwijl kind 2 meer aan zijn lot wordt overgelaten.  Onder het motto van: het voedt zichzelf wel op.  Dat klopt inderdaad: het groeit op voor galg en rad.

11u24: ik kom ter plaatse.  Er is al één ander stresskieken.  De rest van de lopers druppelt langzaam binnen.  En onze sportievelingen maken alle verwachtingen waar, ze komen allemaal met de auto (de ecologische voetafdruk hoort nog altijd thuis op het gaspedaal).

 

20kmbrussel2009 002

11u40: Appèl.  De troepen worden gekeurd.

11u45: Bus vertrekt, het ruime sop tegemoet.  Nu is er geen terugkeer mogelijk.  Aan de horizon ligt Brussel.  Onze grenzen liggen klaar om verlegd, geëvenaard of benaderd te worden.  Of de totale afgang...

20kmbrussel2009 004

 

 

13u: De makkelijkste klim van de dag; met de bus op de Tervurenlaan.  De geur  van angstzweet is penetrant!

13u15: Bus op parking, ik als een pijl uit een boog richting tent ophalen borstnummer/chip. 

20kmbrussel2009 015

 

 

 

20kmbrussel2009 024

 

Uw ervaren gids in troebele tijden.

Aanschouw de Esplanade van het Jubelpark.  Zing, Godenkinderen, zing!

We komen thuis! 

Dit is heilige grond. 

Hier ligt eeuwige roem op ons te wachten.  En een reep Mars.

 

 

20kmbrussel2009 030

 

 

De startboxen liggen er nog verlaten bij.  Stilte voor de storm.

 

20kmbrussel2009 035

 

Rechts de toiletten, rechtdoor richting kleedkamer.

 

20kmbrussel2009 036

 

Ingang kleedkamer, zonder borstnummer kom je er niet in.

 

 

20kmbrussel2009 038

 

 

Ons vliegmasjien.  Het is een Saab.  Vrienden van mij hebben ooit een Saab gehad, een cabrio.  Deze is dicht van boven. 

Waarom zitten we elk jaar hier?

Omdat dit vliegtuig een punt heeft die op strategische hoogte staat (circa 1m70).  Elk jaar lopen er wel een paar idioten met de kop tegen. 

Dat vinden wij grappig.  Ach, leedvermaak blijft de mooiste vorm van vermaak. 

Ja, we zijn klein kinderen, ja.

 

 

20kmbrussel2009 044

 

 

Man met een plan.  Panische angstblik.

 

 

20kmbrussel2009 039

 

De chip.  En de schoen.  Ik heb er nog zo een.  Een schoen, bedoel ik.

 

Daarna geen foto's meer tot na de helse tocht.  Het was al een behoorlijke zenuwenoorlog, om dan nog altijd met een fototoestel in de weer te zijn, dat was teveel gevraagd.

 

***********

 

Open brief aan Albert 2, Koning der Belgen.

 

Sire,

ik heb op zondag 31 mei uw hoofdstad bezocht. 

U weet het misschien niet, maar die dag was het de 30ste editie van de 20 Km door Brussel.  Dat is een loopwedstrijd.  Lopen, Sire, is zo snel mogelijk van punt A naar punt B bewegen, door middel van uw voeten voor mekaar te zetten.

Dat valt tegen Sire, na verloop van tijd. 

Neem dat van mij, een ervaringsdeskundige, aan.

De start was in het Jubelpark, het Parc du Cinquentenaire (ik meen te weten dat u eerder franstalig bent), een megalomaan project van een van uw voorvaderen, Sire, Leopold II.  De aankomst is ook daar.  Moest u aanleg voor cynisme hebben, Sire, dan zou u kunnen zeggen dat we beter daar waar gebleven.  Daar valt achteraf zeker iets voor te zeggen.

Het elitekorps van uw strijdkrachten, Sire, de para's, hebben er de nationale driekleur uitgerold.  In elke boog van van de triomfboog (1904) één kleur.  Gelukkig bestaat onze vlag uit drie kleuren, Sire, anders hadden we nog een boog moeten bijbouwen.

De muziekkeuze was erg voorspelbaar, Sire.

We are the champions van het Britse combo Queen, daarna Stijn Meuris met "Ik hou van U", dan het thema van het Slavenkoor (hoe toepasselijk voor de slaven van de weg)  van Verdi uit Nabucco, u als Bourgondiër wellicht beter bekend in de versie van Freddy Breck (Uberall auf der Welt), de Bolero van Ravel, en tenslotte uw liedje, de Brabançonne.

Het startschot werd gegeven door één van uw zonen.  Als ik aanleg voor cynisme zou hebben, zou ik zeggen de minst getalenteerde, maar dan weet u waarschijnlijk niet eens wie ik bedoel, waarna de massa, waaronder ik, Sire, het Jubelpark uitstormde.  We werden op de eerste schreden van onze helse tocht begeleid door het Europese Volkslied (het thema van de 9de van Beethoven). 

Neen Sire, niet tatatadaaaa.  Maar de Ode An die Freude. Alle Menschen werden Brüder, maar persoonlijk vond ik dat er nogal veel Brüder in de weg liepen vlak nadat het startschot viel.  Beschouw het als detailkritiek.

Deze versie van de 9de van Beethoven zette er meteen de beuk in, geen flauw voorstukje, Sire, het was er lap op, maar dan ook lap erop. Met lap erop, bedoel ik dan ook LAP erop.  Het was de eerste keer dat ik met kippevel het Jubelpark uitliep.

Ik ben aan uw woonst voorbij gekomen, Sire, het Koninklijk Paleis.  Ik heb u wel gezien hoor, u stond een beetje voorover gebogen, verborgen te kijken aan het 3de venster van links op het 2de verdiep.  U wuifde naar mij, zoals afgesproken.  Dat geeft de burger toch wat moed, Sire.  Ik vond het ook jammer dat er weer maar eens een loper tegen uw hek heeft gepist, Sire.  De mens, het blijft een raar beestje.

Uw onderdanen hadden het even moeilijk als mijn onderdanen...

 

***********


14u20: Ik hou het niet meer uit.  Ik besef dat ik geen aangenaam gezelschap ben voor Eddy K, die bij mij in de kleedkamer aanwezig is. 

Ik moet en zal in mijn startbox staan.  Behoorlijk veel  gedrum in de aanloopzone.

20kmbrussel2009 018

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Indeling der startboxen

20kmbrussel2009 019

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wat is het plan?

Ten eerste gaan we proberen niet te sterven tijdens de opdracht (u lacht?). 

Ten tweede gaan we proberen uit te lopen, vervolgens geen blessures, dan  streeftijd onder 1u30, tenslotte een aanval op mijn beste tijd (1u26m32s). 

We proberen de rode balonnen 1u20m zo lang mogelijk te volgen (idealiter tot 10 km).

 

14u30: Zenuwachtig lullen met omstaanders, we komen inmiddels in een soort van mentale trance .  We kijken en luisteren naar de afwikkeling van de startprocedure.  Para's ontrollen de driekleur (één kleur per boog van de triomfboog).  De voorspelbare hits van vroeger en nu.  Slavenkoor van Verdi, en Stijn Meuris, een gewaagde combinatie, maar héél begeesterend. 

Bolero. Het touw dat onze startbox scheidt van de eerste box wordt weggenomen.  Nu wordt het menens.  De hartslag schiet al door het dak.  We staan opeengestapeld als sardientjes in tomatensaus.

Dan gaat het allemaal als in een roes, de Brabançonne en...

KABOEM

...het startschot.  We schieten weg langs de weinige gaten en gaatjes die vallen. 

Achter mij Beethoven, neen, hij liep niet mee,  daar is hij veel te doof voor, maar zijn muziek weerklonk achter mij.  De negende symfonie. 

Briljant! 

Kippenvel! 

En keihard!

Ik loop de eerste honderden meters op reserve tot aan de tijdsregistratiemat uitgang Jubelpark, waar ik een 2de chrono start. 

Nu is de start.  Gaan! GAAN!  Lopen bedoel ik.

En we gaan! 

Achter mij nog één rode ballon, honderd meter voor mij de rest van de rode balonnen.  Ik probeer de kloof te dichten op de temporunners van Spa. 

1u20min, optimisme troef, overschatting, wat bezielt me?

Het is warm. 

Het asfalt ademt warmte. 

Stralingswarmte.

Het asfalt smelt.

We passeren het Koninklijk Paleis. 

Wuiven naar Sire. 

Linksaf en bergop richting eerste drankpost Spa. 

Dorst!  Water over het hoofd, armen, rug. 

We hebben weer maar eens het bordje van Km1 en Km2 gemist.  Ze zijn maar een paar vierkante meter groot...

Linksaf.

Tunnels Louizalaan hakken er in.  Bergop voel ik dat de benen niet goed mee willen.

De 5 km in 20 min 8 sec. 

Schema perfect, hoewel ik graag iets sneller had gelopen.  Geen reserve opgebouwd, maar het is warm. 

Schrijnende ademhaling.  Het ademen valt moelijk.

Tot Terkameren is het veel klimmen.

Ik weet dus dat ik een goede dag moet hebben om 10 km in dit weer rond 40 min door te komen. 

Het lukt dus niet. 

Ik laat de rode balonnen gaan en kom op 41m30 sec aan de 10 km.  Maar dat is nog altijd prima op schema.  Bergop is wel loodzwaar.  Ik voel dat ik zeker geen topdag heb.  Mogelijk heb ik hier al mijn beste pijlen verschoten. 

Vastklampen en met de moed der wanhoop blijven gaan, kilometer per kilometer.  Eén probleem per keer aanpakken.

Elke drankpost minimum 2 bussen Spa.  1 voor drank, 1 voor verkoeling.  Het water loopt tot in de schoenen.  Het is moordend.

Km 12 bergaf.  Dit ligt me beter.  Het tempo zit er weer in. Maar het doet pijn.  Ik zie verschillende lopers uitvallen.  Manken, vloeken, ik ken het...

Mijn voetzolen branden. 

Rechts schuurt de natte kous tergend  tegen de zijkant voet. 

Bij een drankpost glipt de bus tussen mijn vingers door.  Ik mis de kracht om ze vast te grijpen.

Km 15 op 1u3m12s. 

Ik heb dus nog 23 minuten om de laatste 5 km af te leggen wil ik het record verbeteren.  Dat is niet simpel, want dit komt nog.

20kmbrussel2009 013

Km 16 in 1u7min28s. 

Tervurenlaan.

En dan komt de Tervurenlaan en ik parkeer. 

Het is over en uit. 

Ik word duizelig. 

Een suikerklop.

Ik blokkeer.

Het is een verschrikkelijk gevoel. 

Je ziet enorm af, zweet als een gek, en bent daarbij ook nog eens duizelig. 

Mijn zwarte beest. 

De reputatie van de Tervurenlaan blijft overeind.  Ik nog nauwelijks. 

Dit is zwemmen, zwijmelen.

Water, nu.

Ik zet door.

Ik moet door.

Onder 1u30 kan nog altijd, het zit er in.  De magische barrière van 1u30m.

Ze vallen als vliegen. 

Ik zie tussen km 17 en km 19 een viertal lopers langs de kant van de weg liggen, terwijl ze medische zorgen krijgen.  Werkt niet bemoedigend, moet ik zeggen.

Boven, terug bergaf, ik herpak me. Laatste loodjes.

Ik kom terug in een soort ritme, maar de duizelingen blijven aanhouden. 

Dit is niet gezond meer.

Eindelijk.

Jubelpark. 

Over de mat.

1u28m55s.

Zo diep ben ik nooit geweest.

Medaille.

Spa.

Mars.

Liggen op de grond.

Een vrouw merkt op:  "Meneer, u laat uw water lopen."

Ik dacht eerst dat ik de controle over mijn kringspieren verloren had, maar het bleek mijn fles Spa te zijn die naast me aan het leeglopen was.

Ik hamster nog 4 repen Mars, een paar flessen Spa en haal mijn diploma op

20kmbrussel2009 054

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik sukkel terug naar de kleedkamer.  Ben uitgeblust.

Zo ziet een doodvermoeide held er uit.  Ik ben dan ook nog met mijn stomme kop tegen die pin van dat vliegmasjien gelopen.  Ja, lach maar...

20kmbrussel2009 050

 

Omkleden, en op zoek naar eten.  Brusselse wafel, appel, een ijsje met twee bollen (vanille-chocolade), cola en cola light.  Mijn maag kan er niet mee lachen.  Ik word mottig.

20kmbrussel2009 056

 

Inmiddels al wat bekomen, nu ons moeizaam een weg banen door de massa, buswaarts.

Het parcours kruisen valt niet mee. 

De lopers komen nog steeds in dichte drommen richting Jubelpark.

De bus heeft meer dan 50 minuten nodig gehad om van het parcours weg te geraken; dit jaar in drie lussen telkens terug naar Montgomery.  Je zou toch denken dat het ooit eens zou lukken om met de bus rechtstreeks naar huis te rijden.  Niet dus!

 

Wat te denken van het eindresultaat?

Zoals gezegd, positie 1354, mijn 2de beste ooit. Dat stemt tevreden. 

Tijd is de 7de beste ooit.

Het zegt  vooral veel over de omstandigheden. Als je met je 7de beste tijd je 2de beste positie behaalt, wil dat zeggen dat de wedstrijdomstandigheden zwaar waren.

Andere weersomstandigheden hadden wellicht een iets betere tijd opgeleverd, het suikertekort zal ook wel wat tijd gekost hebben.

En daar kunnen we mee leven.  Wat zeuren we?  Dit is een triomf.  Absolute triomf.

 

Afspraak op 30 mei 2010, dan staan we weer aan de start van de 20 Km door Brussel en zijn we weer maar eens vergeten hoe hard deze wedstrijd is.

 

***********

Open brief aan Siska Schoeters, Studio Brussel

Siska, proficiat, je hebt het uitgelopen. 

Maar zeg nu zelf. 

Drie u en een kwartier.

Als je ooit met mijn vrouw gaat shoppen in Wijnegem Shopping Center, dan vrees ik dat je er ongenadig wordt uitgewandeld. 

Toch respect voor je deelname...

 

***********

 

Waarde lezer,

sinds 28 april delen wij hier lief en leed.

Hier stopt ons avontuur. 

U was een merkwaardig fijn publiek.

Select, dat spreekt.

 

17:53 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: 20 km door brussel |  Facebook |