24-06-09

De zingende zaag

De zingende zaag

 

Ik heb absoluut geen geduld.

Geef me iets met 1000 onderdelen dat aaneen moet gelijmd worden en binnen de kortste keren heb ik 2000 onderdelen en kleven mijn vingers aan mekaar.

Geduld is een schone zaak.

U denkt een geduldig mens te zijn.  Een Job. 

Ik heb voor u de perfecte test, zeg maar de lakmoesproef, om te testen of u geduldig bent. 

Kind 2 leert zijn les, bijvoorbeeld Frans. 

Ik daag u uit om kind 2 te overhoren. 

Als het u lukt om méér dan 13 seconden kalm te blijven, dan heeft u een frustratietolerantie die grenst aan het absurde. 

Kind 2 kan namelijk de meest kalme mens in 13 seconden omvormen tot een brullende gek, die met groen schuim op de bek kind 2 door het hele huis met de kaft Frans achternazit. 

U heeft dan nog maar één doel voor ogen: een eind te maken aan het armtierige bestaan van kind 2.  Hem de hersenpan inslaan is uw enige doel in het leven.

En ik ben er van overtuigd dat u er mee wegkomt zonder noemenswaardige straf.

Ik hou het een zestal seconden uit.  Soms 4.  Soms 2.

 

*****

 

Ik ben daarnaast ook nog eens absoluut geen technische mens. 

Laat dat duidelijk zijn. 

Geef me iets in handen dat klein is, veel schroefjes heeft of een handleiding in het chinees, en ik begin binnen het kwartier helemaal te flippen. Door het lint, totaal.

Het eindigt meestal met een hamer. 

Waarna onderdelen door het huis vliegen, papiersnippers van wijlen een handleiding dwarrelen feeëriek rondom mijn hoofd naar beneden, Kerstsfeer als het ware.

Ik ben ook veel te zenuwachtig om kleine zaken te hanteren.  Wanneer mijn vrouw op mijn vingers staat te kijken als ik iets kleins ineen moet schroeven, dan loopt ze binnen de minuut de tuin in om te gaan kressen.

Een halve minuut later sta ik naast haar  ...  ook te kressen.

Waarna ik een hamer ga zoeken om dat ding helemaal tot gort te herleiden.  Neen, niet mijn vrouw, dat technische ding.

Ik ben erg goed met een hamer.  Dat dan weer wel.

 

*****

 

Ik loop al enkele jaren. 

Trouwe lezers van deze kronieken weten dat ik dat erg serieus neem.

Belachelijk serieus, zelfs.

Huisgenoten willen me dan, ter gelegenheid van vaderdag of verjaardag wel eens een cadeautje geven dat iets met lopen te maken heeft.  Of het lopen veraangenaamt.

Zo kreeg ik een aantal jaren geleden een MP3-speler.  Om muziek te kunnen beluisteren tijdens de lange, eenzame duurlopen. 

Leek me zelfs een goed idee.

Leek.

Niets is wat het lijkt.

 

*****

 

Muziek van de computer op de MP3-speler laden bleek ook iets wat we pas na veel gemiljaar onder de knie kregen. Ze sturen raketten naar de maan, maar een begrijpbaar computerprogramma bouwen, ho maar!

Batterijen, nooit in huis. 

Of leeg. 

Oplaadbare batterijen zijn nooit opgeladen. 

Of verdwenen.

Kind 2 is altijd met alles weg.  Kind 2 geeft cadeautjes die het eigenlijk zelf wil.  Slaat de cadeautjes nadien doodleuk aan.

 

*****

 

Maar goed, ik op pad met een MP3-speler.

Ik heb de neiging mee te zingen met wat ik op mijn hoofd hoor.  Ik ga daar behoorlijk in op.  Ik laat me meeslepen.  Ik vind persoonlijk ook dat ik dat beter kan dan de originele zanger.  Mijn omgeving denkt daar anders over.  Ze doen maar.

 

Zet Bohemian Rhapsody op mijn oortjes en aanschouw vervolgens wat er dan gebeurt.

Ik zing niet alleen de kopstem en baspartij, maar slaag er ook in gitaarsolo's en drumpartijen mee te zingen. Tegelijkertijd en tot in het absurde.  En omdat ik  dan ook nog eens probeer het volume van de MP3 -speler te overtreffen, kan je gerust stellen dat ik meebrul, niet gestoord door enige vorm van toonvastheid:

I see a little silhouetto of a man,
Scaramouche, scaramouche will you do the fandango
Thunderbolt and lightning-very very frightening me
Galileo, galileo,
Galileo, galileo
Galileo figaro-magnifico
But Im just a poor boy and nobody loves me
He' s just a poor boy from a poor family
Spare him his life from this monstrosity
Easy come easy go,will you let me go
Bismillah! no, we will not let you go, let him go
Bismillah! we will not let you go, let him go
Bismillah! we will not let you go, let me go
Will not let you go, let me go
Will not let you go, let me go
No, no, no, no, no, no, no                                             
Mama mia, mama mia, mama mia, let me go              
Beelzebub has a devil put aside for me, for me, for meeeeeeeeeeeeee

Pas op, hierboven staat de tekst zoals die is (dank u wel, internet), maar ik maak daar mijn eigen fonetische versie van (ik vind trouwens dat die beter klinkt én bekt dan de originele versie.  Mijn omgeving denkt daar anders over.  Ze doen maar).

 

Dus ik brul alle zangpartijen en alle instrumenten mee, en tegelijk.

Dat heeft gevolgen voor mijn omgeving.

Geregeld breken koeien uit de weide, in panische angst, hun melk zuur.  Dolle koeien! 

Stoere waakhonden krimpen in mekaar van angst, kruipen kajietend weg en worden schoothondjes die liefst aangesproken worden met de naam 'Fifi', en graag een roze bodywarmer dragen.

Wolven huilen mee in het bos. 

Bomen vallen spontaan om. 

Oogsten mislukken. 

Ramen barsten. 

Auto's crashen. 

Piloten plegen kamikaze met de glimlach.

 

*****

 

Helaas kan ik, zoals elke echte vent, niet multitasken.

Dus als ik sta mee te brullen met pakweg Queen, dan loop ik niet meer verder. 

U kan dus een man van middelbare leeftijd in sportuitrusting in het midden van een kruispunt zien stilstaan, circa 125 decibel producerend, vals zingend (vergelijk het met het geluid dat een kat maakt wanneer ze wordt platgereden door een vrachtwagen), luchtgitaar spelend, headbangend (weliswaar met een schrijnend tekort aan haar).

Al menigmaal het verkeer mee in een knoop geholpen.

 

*****

 

Als het me dan al eens lukt om te blijven lopen terwijl de muziek in mijn oortjes speelt, dan merk ik dat ik automatisch het tempo aanneem van de beat van het nummer. 

Een traag nummer heeft als gevolg dat ik tegen 5 km per uur verder sukkel tot ik zo ongeveer omval en in een sloot beland.

Een nummer met wisselend tempo zorgt ervoor dat ik over mijn eigen poten struikel en in een sloot beland.

Een snel nummer zorgt ervoor dat ik na een kilometer enthousiast mijn ontbijt sta uit te kotsen van vermoeidheid en alsnog in een sloot beland.

 

*****

 

Maar MP3's, en bij uitbreiding alle technisch gerief, zijn een kort leven beschoren ten huize van kind 2. 

Het talent voor het destructieve bleek erfelijk...

 

Commentaren

Weeral geweldig, al moet ik toegeven dat mijn iPodje me door de moeilijke momenten sleurt ... om dan inderdaad te lopen op het tempo van de hedendaagse "boenke boenke" muziek, waar die jeugdige brol al niet goed voor is ..

Gepost door: Els Van der Kaa | 19-10-09

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.