22-06-09

Schralen tsjip

Schralen tsjip

 

Hier kende ik mijn eerste lief
mijn eerste droom
eerste verdriet
hier kerfde ik haar naam nog
in jouw bomen
hier had ik vrienden
liep ik school
en raakte ook nog op de dool
hier voelde ik me vaak verloren

 

Herken je het?

"Brussel"  van Johan Verminnen.

Maar gaat vooral over nostalgie, meen ik te weten.

 

*****

 

Zaterdag 20 juni, Top Run Wuustwezel.  10 km en een honderdtal meters.  Voor zo'n beperkte afstand gaan we zeker de Peugeot niet te ver laten rijden, maar Wuustwezel is vlakbij én geboortegrond, dus sta mij toe uw gids te zijn op mijn  'trip on memory lane'.

 

Mag ik u voorstellen: Wuustwezel.

Ruraal dorp in de Kempen.  Het dorp wordt in twee gesneden door de Bredabaan, links is er niks te zien, rechts evenveel.

Landbouw en weekendongevallen, zo zou ik Wuustwezel kernachtig omschrijven.

 

*****

Napoleon sliep er ooit (maar als Napoleon overal zou geslapen hebben waar men het beweert, dan heeft de keizer niet veel andere zaken gedaan; de geschiedenis denkt daar anders over).

*****

Sterke Peer!

peer2

 

Dikke Peer als u het mij vraagt.

Trok een kar vol kasseien voort!  De Hercuul van de Kempen!  De John Massis van zijn tijd.  Wat een heerlijke snor.

Jaarlijks wordt de Sterke Peer triathlon georganiseerd in Wuustwezel.

 

*****

 

Marc Herremans!

U welbekend, hij blijft de Iron Man, voor altijd!

 

*****

 

Schralen Tsjip en de Mussenschrik !

Van de onvergetelijke hit: 'Godverdomme'.

"Godverdomme, ik voel m'n eigen rot, heel de wereld schijt op mijne kop, er bestaat geen rechtvaardigheid niet meer, en waar zit Onze Lieve Heer!"

 

m_85f406fde7cfb5317696579eb03d58c6

 

Geef toe: bevattelijke tekst, goed rijmschema, sociale bewogenheid, huichelachtige heilige huisjes slopend, kempense tongval én met ballen (ik groet bij deze ook Dirk Van Der Jonckheyd, hij waakt over ons, ergens...).

U denkt dat ik dit uit mijn duim zuig ?

www.schralentsjip.com en overtuig uzelf (mijn duim is trouwens véél te klein voor dat soort zuigerij).

 

*****

 

Edwig van Hooydonck!

De tranen over de Ronde Van Vlaanderen,  het verdriet van België, de rosse van 't Gooreind.  Gooreind is een deelgemeente van Wuustwezel.  Die van Wezel kunnen die van Gooreind niet luchten en omgekeerd.  Behalve als er derden bij betrokken zijn, dan trekken we weer aan hetzelfde zeel.

 

*****

 

Kevin Strijbos !

Motorengeronk.

 

*****

 

Ik zocht nog iets in de culturele sector, maar dat valt, op Aloïs Blommaert na, wat magertjes uit.  Waarom verbaast dit  me niet...

 

*****

 

Hier sta ik weer.  Hier liggen mijn wortels...

 

...Hier had ik vrienden, liep ik school...

 

Ik passeer zelfs de lagere school.  Ik voel me terug een jaar of 10. Met een te grote boekentas.

Bij de strenge meester Van Gils.  Hij die met ijzeren hand regeerde over zijn klaslokaal.  Het lijdend voorwerp werd er letterlijk in geklopt.

Nagelbijten?

Tik met de houten regel!

Muziekles met melodica. ...'t Ros Beyaert doet zijn ronde...

Wanneer de Vlamingen wonnen in 1302, dan juichten wij in de geschiedenisles (ach, De Wever, hoeveel kinderstemmetjes zijn er verloren gegaan sindsdien...).

De tafels werden er in geramd, maar wij kunnen ten minste rekenen zonder zakjapanner.

Ach, de tijd, waar is ze gebleven...

 

*****

 

En bouwwoede alom.  Alles is volgebouwd.  Zijn wij echt met zo velen?

...een braakland
in ruïne ken ik jou niet
ach je bent wreed veranderd
al ben je als een lelijk huis
toch voel ik me hier veilig thuis...

 

*****

 

Ik kom Achter d'hoven.  Een pleintje in het centrum aan feestzaal St-Godelieve.  De zaterdagse fuiven met discobar Steamfull Crash of later Power Convention.  Saturday Night van Herman Brood, Locomotive Breath van Jethro Tull.

...Hier kende ik mijn eerste lief
mijn eerste droom
eerste verdriet
hier kerfde ik haar naam nog
in jouw bomen...

 

Kerfde ik haar naam nog in jouw bomen, dat nu ook weer niet.  Ik kreeg geen zakmes van mijn ouders, weer een jeugdtrauma.

 

Wuustwezel dat is Disco De Kempen, disco The Love, zaal Wesalia (bij Stroop), het Posthuis, de Zodiac, de Jeuzel.  Weekendongevallen, weet u nog?

Was, moet ik zeggen, want hoeveel van deze kroegen of fuifzalen bestaan er nog?  Een stuk of twee, denk ik.

 

*****

 

Ik schrijf me in voor de loopwedstrijd.  Een gezellig marktje op het plein Achter d'hoven.

Omkleden in het voormalig sportcomplex van KFC Wuustwezel (ooit 2de nationale beste sportliefhebbers, zij het een erg korte doortocht), nu in verval (het stadion én de ploeg).  Wuustwezel speelt terug op het Kattegat, zo hoort het!

Opwarmen in gezelschap van bloedbroeders van het Wezels Omslagpunt: Dré B., Marc B., Rik B.  Uit een vorig verslag weet u dat deze heren de nederlaag mochten proeven tijdens de corrida van Hoogstraten.

Ik voel dat ze mijn bloed kunnen drinken.  Eerst verdienen...

 

*****

 

Chaotische start!

 

IMG_4750

 

 

Na een dikke honderdvijftig meter, haakse bocht links, bloedlink links is dat, want de kop van de wedstrijd gaat als bezeten tekeer.

Honderd meter verder weer links, de weg over met verkeergeleiders als  onverwachte obstakels, dan de lange dreef in.  Het stof gaat liggen en de rust keert weer in het peloton, relatieve rust, welteverstaan.

Ik nestel me in het zog van Marc B., en zie Rik en Dré een tiental meters voor me uit lopen.  Ik kan sneller, maar het moet niet.  Controleren.

Rik en Dré lopen iets verder weg; dit mag ik niet laten gebeuren.  Ik ga naar de kop van het groepje en Marc B. sluipt mee in mijn spoor.  De wind zit hier pal op kop.  Ik loop tot bij Rik B., maar Dre is al weer verder weg geschoven.

Dat is vervelend, maar ik durf toch niet doorlopen tot bij Dré, bang om mij nu al op te blazen.

Mijn horloge geeft alarm!  Hartslag 236!

Nu valt u waarschijnlijk van uw stoel van de schrik, maar geen paniek.  Dit signaal kan niet van mijn hart zijn, want ik draag mijn borstriem niet.  Ik heb een signaal opgepikt van iemand anders zijn hartslagmeter, en mijn horloge interpreteert  die info fout.  Iedereen in het groepje hoort mijn hartslagmeter in het rood gaan.  Ik moet handelen.

Hoewel we serieus aan het doorlopen zijn, hang ik de clown uit:

Ik zeg: "Oei, hartslag 133!"

U moet weten dat iedereen vermoedelijk met hartslagen rond de 150-175 aan het lopen is (3min30s per kilometer, dat is dus vlammen).

Zure gezichten rondom mij.

Niemand zegt iets, want spaart de adem!

Ik zeg vervolgens: "Ach neen, verkeerd gekeken, 233!

Ik vind dat humor, de rest weeral niet.

Anderzijds is het ook wat blufpoker.  Kilometers aan het lopen tegen dat tempo en dan nog doodleuk kunnen lullen.

U begrijpt dat het goed ging.  Toen nog wel.

We draven het militair domein op, naast de put van de E19 (watervlakte ontstaan door uitgraven zand voor ophoging berm E19).

Dit is klote om te lopen.  De putten in de zandwegen heeft men gevuld met steenslag, maar dan erg grote, robuuste stenen.  Goed kijken waar je de voeten zet.

Marc B. waait er af.

Ik blijf over met Rik, een jongeman die Niels blijkt te heten (uit de aanmoedigingen op te maken) en een kerel van triatlonteam Run Like Hell.  Doet ie ook.

 

Dré loopt nog voor ons uit.  Toch een beer van een vent.

We schuiven meter per meter dichter bij den Dré.  Uit zijn lichaamstaal kunnen we opmaken dat hij het lastig heeft (kijkt teveel om).  Maar om het gat te dichten moeten wij ook diep in het arsenaal krachten tasten.

We komen bij en gaan hem meteen voorbij. Erop en erover.

 

Ronde twee, meteen ook de laatste ronde.

IMG_4798

 

De dreef door, rechtsaf, wind weer maar eens pal op de neus.

De jonge Niels, vierde in ons groepje, laat een klein gaatje vallen.  Ik loop vlak voor hem en reageer onmiddellijk.  Ik ga naar de kop en daardoor wordt het gaatje meteen een gat.  Het werkt ook psychologisch.  Hij voelt dat het iets minder goed gaat en ziet dat we weg zijn.  En daarnaast krijgt hij ook nog eens onmiddellijk de wind vol van voren.  Een cartouche verschoten, maar het was een nuttige.

Toen waren we nog met 3 kleine negers.

Elke waterbevoorrading moet ik een klein gaatje laten vallen.  Drinken en lopen combineren valt me moeilijk, multitasken lukt me niet.  Telkens dat gaatje dichtlopen kost ook weer energie.

Zanddreven en terug over de steentjes.  Rik B. merkt dat ik daar telkens moeite heb om de aansluiting te behouden, en drukt dan telkens het gaspedaal in.  De laatste 2 kilometer kan ik het gaatje niet meer dichten.

De vogels zijn gevlogen.  En nog een vogeltje remonteert me de laatste honderden meters, Niels heeft een tweede adem gevonden en nog een explosieve sprint in de benen.

....en raakte ook nog op de dool
hier voelde ik me vaak verloren...

Finish in 39 min en 9 seconden, positie 12 op een hondertal deelnemers.  Ik liep nooit sneller op een 10 km wedstrijd, met die wind en zo'n variabele ondergrond als extra factoren.

Aan de aankomstlijn de traditionele taferelen, haantjesgedrag, stretchen, water drinken, de veldslag bespreken.  Ik voel me Napoleon (en ben zo moe dat ik best ergens zou willen slapen...).  Ik zou trouwens ook wel een napoleonbol lusten.

Douchen en nadien flaneren over het marktje.  De avond valt en het wordt kouder (schaapscheerderskou volgens Frank Deboosere).

...en loop je straatjes op en neer
ze zijn jouw duizend armen
hoe vaak liep ik hier toen
niks om handen niks te doen
gewoon mijn tijd wat te verdromen...

 

 

16:34 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: lopen |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.