15-06-09

Waterloo

Waterloo

 

Kraak, piep.

Zo klinkt het ongeveer als ik van de trap kom.

En het ligt niet aan de trap.

Zaterdag het laatste deel van het drieluik BHM, Brussel-Hoogstraten-Minderhout afgewerkt.  En mijn vriend Tom, u inmiddels welbekend, was weer van de partij !  De achillesblessure behoort definitief tot het verleden (of toch voor eventjes).  Onze magische kinesist Tom B. had gezegd dat mijn vriend Tom vanaf begin vorige week al eens rustig mocht beginnen opbouwen, te beginnen met één kilometer.  Dat is 1000 meter, 100.000 centimeter.

Goed, ik ben normaal geen klikspaan, maar mijn loopmakker heeft daarop maar liefst aan twee loopwedstrijden deelgenomen, 10 km en 10 km 500 m. 

Stoute jongen!  En dat onze wonderbaarlijke medicijnman dat via deze blog moet vernemen!  Volgende keer kletsen!  Op de blote poep!

We gingen samen naar de wedstrijd in Minderhout peddelen.  Daarvoor moest een uur afgesproken worden.  We zouden onze stalen rossen bestijgen om 15u45!

Rond 15u50 bel ik Tom al een eerste keer. 

Hij is te laat. 

Hoe kan dat nu?

Dat is nog nooit gebeurd. 

Voice-mail.  Typisch.

Maar mirakel, rond 16u verschijnt ten tonele: één Tom, één.

 

****

 

Ik moet eerlijk zeggen, ik had mijn twijfels over deze dag. 

Woensdag wonderbaarlijk gepresteerd op de Corrida door Hoogstraten, waar ik hamersgewijs de tegenstand had verpulverd.  Daar heb ik donderdag en vrijdag toch wel een prijsje voor betaald.  Pijnlijke kuiten en een rug die mij duidelijk maakt dat de jaren beginnen te wegen.

En dan de Deboosere-component. 

De zomer 2009 was plotseling weer daar. 

Hoera! Het was warm. Duf en weinig zuurstof. 

Een scenario vergelijkbaar met de 20 Km door Brussel lijkt in de maak.

Al deze factoren in acht genomen, zou een zinnig mens besluiten niet deel te nemen aan de wedstrijd en thuis te blijven. 

Ik ben geen zinnig mens.

En hoe zouden de duizenden fans reageren op mijn afmelden?  Die ongetwijfeld met spandoeken, toeters en bellen zouden afzakken naar Minderhout.  Als atleet heb je verantwoordelijkheden, je kan die duizendkoppige massa niet teleurstellen. 

Tevens was er de uitgelezen kans om weer andere atleten aan een mentaal dipje te helpen door ze weer maar eens met de neus op de feiten te duwen dat ze me niet kunnen volgen. 

Naar Minderhout dus, in gestrekte draf.  Laat de klaroenen schallen!

 

Inschrijfbalie.  Twijfel.  Welke afstand nemen?

De 5km, de 10 km, de 15 km of het nummer der gladiatoren, de halve marathon.  Terwijl ik stond te twijfelen boven mijn, op de afstand na, volledig ingevulde inschrijfformulier, werd de knoop door mijn vriend Tom doorgehakt.

Met een sierlijke zwaai van zijn Bic kruiste hij de halve marathon aan op mijn formulier.  Zo zou geschieden....

Ik haat het trouwens om als een soort veredeld voorprogramma op te treden op een wedstrijd.

Hijzelf duidde de 10 km aan, lafaard!

Nadien zou blijken dat heel wat atleten, die ik op de Corrida een lesje in bescheidenheid had geleerd, uitgeweken waren naar kortere afstanden. 

WATJES!  Leef verder in mijn schaduw.

Gelukkig waren er nog altijd Frank T. en Axel A. om te kloppen te Minderhout.  Beide heren hadden het aangedurfd om voor mij te eindigen op mijn wedstrijd, de 20 Km door Brussel. 

Dat schreeuwde om wraak. 

Frank T. had woensdag niet gelopen, dus dat zou wel eens een harde noot kunnen worden om te kraken.

Ook Peter F. was uit het verre Niel afgezakt naar Minderhout.  Peter mag van zijn medicijnman niet lopen, wegens inspuitingen in een bepaalde pees in de heupzone, dus loopt hij vandaag de halve marathon. 

De loperslogica blijft gerespecteerd; alles moet kapot!

Is het u ook al opgevallen dat gek zijn een voordeel is in het lopen?

 

*****

 

Startpistool en weg waren we.

Ik in het spoor van Axel A.  Frank T. start rustig. Peter F. volgt nog in het begin.

De psychologische oorlogsvoering begint al bij het kilometerpunt 1, 3min45 trouwens, waar ik Axel zeg dat het véél te snel is.  Wat het ook is.

Net na km 2 moet hij al lossen. 

 

Ja seg, zo is er niets meer aan. 

Een beetje tegenstribbelen, is dat teveel gevraagd?  Als ik jullie wil aftroeven, mag het een klein beetje grandeur hebben?  Ik bedoel, als je al meteen begint te plooien, neen godver, je mag pas de handdoek in de ring gooien na een verbeten tweestrijd, waarbij ik, dat spreekt voor zich, als triomfator het strijdtoneel verlaat.  Maar neen, al direct beginnen afhaken, mij mijn gloriemoment afpakken.  Zo gaan we er niet komen. 

Maar ja, ik kan moeilijk stoppen omdat de rest niet mee wil, ik heb geen keuze, doorlopen dus.

De eerste ronde is een schoonheidswandeling, ik kom mooi op schema door op de 5 km in 19m20s, vééééél te snel, maar we voelen ons goed.

Het is zeer warm, ik grijp naar alles wat nat is.  Sponzen, bekertjes water, tuinslangen, dame blanche, Leffe blond,...

Ronde 2 nog altijd op schema, tien kilometer zitten we nog net onder de 40 minuten. 

Nog altijd vééééél te snel.  Ik passeer een woning waar  men in de voortuin net de ijsjes serveert, in van die grote glazen coupes.

Horror!

In ronde 3 val ik alleen.  Mijn loopgezel van het moment, laat me in de steek.  En dan begint de lange lijdensweg.  Derde ronde is zwemmen.  Hitte, dorst, brandende voetzolen, kuiten doen pijn.  En het is nog ver, nog héél ver.

Doortocht finish laatste ronde, ik ben op km 15,760, tijd: 1u6m.  Dat wil zeggen dat de instorting redelijk groot is. 

Maar onder 1u30 kan nog.  Dat zou heel mooi zijn, gezien de hitte en de slijtage van woensdag laatstleden.

En het wordt niet mooi.  De laatste ronde is niet zwemmen, maar watertrappelen. Een spons in de nek en de tanden opeen klemmen. Aan niets meer denken. Straat in, straat uit.  Omkijken wie er aan komt.  Frank? Neen.  Axel?  Neen. Peter?  Neen, of toch in de verte.  Ik sleep me verder.

Opgeven?  Waterloo?

La garde meurt, mais ne se rend pas!

Terwijl iedereen van de kortere afstanden al Leffe zit te hijsen op het terras (toch slim van hen om voor een korte afstand te kiezen, merci Tom), loop ik over kokend beton en smeltend asfalt te zwalpen naar 1u31m en nog wat frustrerende seconden.  Een 15de plaats op een 90-tal deelnemers.

Maar de heren die ik wou kloppen, werden geklopt.  Of zij waren slimmer en deden het rustig aan.

Maar vooral, geen schade gelopen.  Een paar blaren niet te na gesproken.

Het drieluik is slopend geweest. 

Karakter gekweekt.

Harde sport.

 

*****

 

's Avonds wil ik, vrouw en kind 2 een ijsje van de mobiele crèmekar  eten.  Ijsboerke, Ijsmanneke of Ijsventje, het kon ons niets schelen, de eerste de beste kar zouden we arresteren om 3 ijsjes op te vorderen.  Met 3 bollen!

Het wordt dringend tijd dat ze bij ons in de straat een flitspaal zetten, want die crèmekarren trekken efkes aan hun bel aan mijn voordeur om vervolgens tegen 160 per uur weg te spuiten.

Drie keer een spurt getrokken, waarbij ongeveer alle pezen afscheurden, maar nooit op tijd.  In de verte zag ik meestal nog een crèmekar zich op de verkeersdrempel lanceren om een slordige 50 meter verder te landen, onderwijl de geluidsmuur doorbrekend.  Klootzakken! SMERIGE KLOOTZAKKEN!

 

Commentaren

Tom was er om 15.50u ...

Gepost door: Tom Van Loock | 19-06-09

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.