09-06-09

Pita en Dafalgan

Pita en Dafalgan

 

Woensdag 10 juni is de grote dag! 

De wedstrijd van het jaar!

Alweer.

Dan staan wij aan de start van de Corrida door mijn thuisstad, de Parel der Kempen, het epicentrum van de Aardbei, het stadje met smaak, wereldcentrum der bakstenen kerktorens, thuishaven van de ghesellen der Aardbei,  Erbizzeme van hoochstraote!, om maar iets te zeggen.

10 Kilometer.

Goed, niet echt ver, eerder een nijdig spurtje.  Merkte hij blasé op.

Hoe zal ik zeggen. 

Na een halve marathon voel je je de eerstvolgende dagen alsof je een keer of drie overreden bent door een tientonner.

Na een wedstrijd over 10 km moet je drie keer diep in- en uitademen en dan is het meeste leed al geleden.

 

De corrida door mijn thuisstad. 

De ambiance maakt het tekort aan kilometers goed.

De start, doortocht en aankomst zijn gesitueerd op de hoofdader door het centrum van mijn thuisstad, de Parel der Kempen, het epi....  zie hoger.

Het is dan kermis en jaarmarkt, en tussen de kramen door kronkelt de stratenloop.  Telkens kom je vanuit de verkavelingen terug op de hoofdstraat en volop in de kermissfeer.

Het getoet en gebel, de dreunende muziek, doldwaze geluidseffecten,...

        It's number one, allez roulez, hopahopa, oelalaaaah,                 chihuahua

En de geur van frieten, pita, smoutebollen en zoetigheid vermengen zich tot iets onuitstaanbaars.  Zeker als je aan het lopen bent.

 

En, het juiste bolletje gekleurd afgelopen zondag?

 

Ik heb bewust gewacht met dit verhaal tot na de verkiezingen, want ik wou de stemming niet beïnvloeden. 

Moest u wat volgt weten, dan hadden de tsjeven niet zo'n riante uitslag gehaald.  Bijlange niet, nog ni bekan!

 

Op de stratenloop door mijn thuisstad, editie 2007, werd de start maar liefst 5 minuten uitgesteld omdat huidig Minister-President Kris Peeters nog niet in het startvak was gearriveerd.

Ja, ik begrijp uw onbegrip. 

Laat u maar volledig gaan.

Die opgekropte agressie moet er uit, ik begrijp u compleet.

Uw woede en ontsteltenis is niet meer dan terecht. 

Het lef!

 

Het is ook altijd hetzelfde met die politici.  Doen dan alsof ze een sport beoefenen om zo campagne te kunnen voeren.  De ene kruipt op een koersfiets, de andere trekt loopschoenen aan.  Laat dat!  Het ziet er niet uit!

Wij staan daar met z'n allen 5 minuten te schilderen in het startvak omdat meneer niet op tijd is. 

En pas op, moest Kris Peeters nu een podiumkandidaat geweest, tot daaraan toen, maar Kris werd door zowat iedereen gedubbeld, dus wat voor zin had het om te wachten? 

Die 5 minuten extra had ook geen verschil meer gemaakt, dacht ik zo.

 

Ik heb die editie niet bijster goed gelopen. 

De eerste ronde ging het nog, 5 km op 20 minuten en een handvol seconden, maar de tweede ronde speelde de hamstringblessure, die ik een tiental dagen voordien opgelopen had tijdens de 20 Km door Brussel, opnieuw serieus op. 

Eindtijd 42 minuten en half. 

Pover.  Erg pover.

 

Ik was dus slecht gezind. 

Ik was op het oorlogspad. 

Nukkig.

Iemand zou moeten bloeden voor mijn slechte tijd. 

En dat ik het niet was, dat mocht duidelijk zijn. 

En vermits vrouw en kind 2 niet in de buurt én iets te assertief zijn, was ik op zoek naar iemand waartegen ik eens duchtig mijn beklag kon doen.

 

En plots staat daar een fris gewassen, in fel oranje T-shirt gestoken, Kris Peeters voor mijn neus.  Toen nog geen minister-president als ik me dat goed herinner, maar toch, als slachtoffer kon het er mee door.  Wat zeg ik, een gedroomd slachtoffer.

Hij drukte me een verkiezingsfoldertje in de hand. 

Dat was een fout. 

Ik gooide het met een achteloos gebaar ostentatief op de keien van de hoofdstraat.

Ik geef toe, ik had uit balorigheid een pint of drie gedronken, op nuchtere maag, om na het lopen te rehydrateren en een en ander had invloed op mijn inschattingsvermogen.

Ik ging helemaal loos.  Tirade heet zoiets, dacht ik.

"Awel, wat dacht meneer wel, dat hij wat meer was dan de gewone man, dat hij zomaar wat kan neerkijken op ons, dat hij  denkt ons  te kunnen laten wachten in het startvak van de Corrida, terwijl onze perfect opgewarmde spieren aan het afkoelen waren.  Wat voor manieren zijn dat ?" 

Ik voel dat mijn vriend Tom mijn aandacht probeert te trekken door op mijn Achilles in te beuken.

Tevergeefs. 

Tom fluistert vanuit zijn mondhoek dat ik beter mijn grote bek kan houden.  

Maar ik kan beenhard zijn, als het moet.  Genadeloos.

"Vijf minuten!  Vijf minuten!"

"Weet meneer wel wat dat is?  Vijf minuten? "

"Neen zeker. Vraag dat maar eens aan uw vriendje Leterme, ja, die van die vijf minuten politieke moed."

Kris Peeters kromp ineen.  Ik was giftig als een slang.  En op dreef.

"Wat denk je nu zelf, Kris, dat ik zoiets vergeet als ik straks in het stemhokje sta?"

Ijzige stilte.

"Het antwoord is neen, Kris, dat vergeet ik niet." 

Een beteuterde Kris Peeters buigt het hoofd.

"Dat Brussel, Halle Vilvoorde niet gesplitst geraakt, dat kan me aan mijn reet roesten.  Dat Reynders niet mee wil in een grote vis van een staatshervorming, dat interesseert me geen blaas!  Goed bestuur begint bij op tijd komen op de Corrida door mijn thuisstad, de Parel der Kempen."

Mijn vriend Tom staat wat schaapachtig verontschuldigingen te stamelen.

Ik, daarentegen, boor nieuwe bronnen energie aan.

"Enfin, goed, ik zal het één keer door de vingers zien, maar zie dat het niet meer voorvalt.  Zullen we dat afspreken?  En als morele schadevergoeding moogde gij mij op een pintje trakteren, de clubkas is toch nog niet leeg, durf ik te hopen."

En zo zijn Kris Peeters en uw dienaar in café De Gelmel beland. 

Tournée générale! 

En nog 5!  Gas geven! 

Doe ze nog eens vol!  Twaalf pintjes alstemblieft en geef die rosse iets van ons!  Hoegaarden, Palm, Corsendonk, Westmalle. 

Het kon niet op.  En het moest op!

 

Vuurwerk?

            Niets gezien, niets gehoord.

Ballenregen van de toren?

            Waren we niet bij.

Optreden openlucht?

            Wel geweest, weten we helemaaaaaal niks meer van!

 

 

Daarna zijn we in de Duvel gevlogen in café 't Verschil. 

Gas geven.  En niet te zuinig ook.  We hebben een gat in de staatskas gezopen, en in ons geheugen.

Het meest memorabele moment van de avond was toen Kris Peeters op de toog stond, met zijn broek op de enkels, met een halfvolle Duvel in de hand boven het roodaangelopen hoofd, woest zingend:

" 's Nachts na tweeën, dan komt het dak hier altijd naar beneden.... ", waarna het verder ging van lalalalala.

Ook op het repertoire:

"We gaan De Gucht zijn broek afdoen, tsjoelala!"

en

"Dewinter jannet, Dewinter jannet".

en

"We want Vervotte for nen striptease on the floor!!"

 

Enfin, u voelt dat het definitief de foute kant opging.  En dan laat ik de meest genante scenes nog achterwege (50 euro per tet, zoiets kan écht niet door de beugel).

 

Tijd voor plan B, het noodplan.

Pita gaan halen. 

Is het u trouwens ook al opgevallen dat Pita alleen maar smaakt als je een stuk in je kraag hebt.  Nuchter is zoiets compleet oneetbaar.

 

Pita gaan halen dus.  Met looksaus. In de pitabar.

En daar vond Kris Peeters het ook nog eens absoluut nodig om niet bepaald fijnbesnaard uit te halen naar de uitbater van de pitabar; ik meen zelfs iets opgevangen te hebben van "In de pocket van Mohammed", maar ik kan me vergissen, uiteindelijk was ik zelf ook niet meer zo fris als een hoentje. 

Politie erbij, maar dat werkte als een rode lap op een stier.  Kepies vlogen in het rond, parlementaire onschendbaarheid, vuil flikken en veel vijven en zessen.

Getrek en geduw, slagen en verwondingen en we mogen uiteindelijk blij zijn dat ik de helft van het plaatselijke politiekorps tot mijn vriendenkring kan rekenen, of het had nog een venijnig staartje kunnen krijgen. 

Soit, het zij zo.

Ja, die pita.  

's Anderendaags grellig veel last van gehad.

 

Maar bij Kris Peeters viel die pita wel érg slecht. 

Ik herinner me vaag nog iets van braakgeluiden in de koffer van een auto met P-nummerplaat. 

Ja, berouw komt na de zonde.

's Avonds grote man, 's morgens Dafalgan.

 

*****

 

Nawoord: U begrijpt dat bovenstaande niet écht gebeurd is.  Toch niet alles.  Kris Peeters was op onze stratenloop, ja hij was te laat, ja de start werd uitgesteld ten behoeve van hem en ja, ik vrees toch wel dat ik hem 's avonds op de avondmarkt heb gezegd dat dat helemaal niet werd geapprecieerd (en Tom stond zich inderdaad kapot te schamen over mijn schaamteloos gedrag).  Ja, drie pinten en het is van dat. 

Beminnelijk man, trouwens.

 

 

 

 

 

 

 

De commentaren zijn gesloten.