02-06-09

Memoires van een oude krijger

Memoires van een oude krijger

 

Dinsdag 2 juni 2009.

 

Dag twee na de 20 Km door Brussel 2009.

 

Schaderapport: pijnlijke borstspieren (ademhaling), pijnlijke kuit- en bilspieren, nagel middelste teen linkervoet zal blauw worden, rechtervoet enkele blaren van een schurende kous.  Al bij al valt het erg goed mee.  Geen peesproblemen, geen spierscheuren of contracturen.  Maar wel moe, heel moe.  Twee nachten comateus geslapen.  Recuperatie loopt met de jaren moeizamer.  Je wordt ouder papa.

Mentale toestand: tja, decompressie.  Versuft en mijn harde schijf heeft een tabula rasa ondergaan.

Gisteren waren mijn zintuigen overgevoelig aan prikkels.  Bij de bakker kreeg ik de zenuwen van het gekraak van de papieren zakken en dan was er natuurlijk het obligate hyperkinetische jengelende kind (ik had bijna zélf de corrigerende tik gegeven).

Ik heb ook moeite om op gang te geraken. 

Ik rol de bal wat voor me uit. 

Dit verslag kent een drietal voorgangers in kladversie, de ene nog beroerder dan de andere.  En tikfouten!  U zou ze eens moeten kunnen optekltjn (= optellen).

Lopen zegt me ook weinig op dit moment. 

Hoewel we morgen de eerste training gaan afhaspelen, want volgende week woensdag, dames en heren lezers, is er de wedstrijd van het jaar, de moeder der loopwedstrijden, onze afspraak met de geschiedenis, de corrida in mijn thuisstad.  Een wedstrijd over 10 km, waarbij ik tweemaal passeer aan mijn eigen voordeur.  Mijn vrouw en kind 2 zullen uiteraard weer alles in het werk stellen om een of andere streek uit te halen.  Geruchten over een spandoek doen de ronde. 

Mogelijke boodschappen op de spandoek zijn:

  • Hé, ouwe kale, kan da ni wa rapper?
  • Er zijn nog 3 bejaarden achter u!
  • Breng straks 14 smoutebollen mee.
  • Als het aanvoelt zoals het er uitziet, dan zou ik stoppen.
  • Tijd voor een andere hobby
  • Blessure in de maak
  • Ist bijna gedaan met die onnozelheid?

Als u volgende week iets leest over een familiedrama, dan weet u meteen met welke verzachtende omstandigheden de rechter rekening zal moeten houden.

 

*****

 

Maar keren wij dan nu terug naar die wonderbaarlijke zondag 31 mei 2009, de 30ste editie van de 20 Km door Brussel, mijn 16de opeenvolgende deelname aan deze wedstrijd.  Mijn wedstrijd.

 

8u30: Ik klop de klok (voor het laatst deze dag).  Na een onrustige nacht, volgen het ochtendritueel en ontbijt.

9u: Vrouw vertrekt (Nordic Walking), Kind 2 verdwijnt achter zijn technologie (is bijlange nog niet Milowgewijs Ayo, tired of technology).  Ik verdwijn op regelmatige basis richting toilet.

10u30: Middagmaal.  Pasta Bolognese.

11u20: Met de fiets naar het rendez-vous punt voor de bus naar Brussel.  Ik moet me intomen om niet in één langgerekte Mc Ewensprint naar daar te vlammen. 

Doet me trouwens denken aan het moment dat mijn vrouw moest bevallen van kind 1.  Ze kent mijn zenuwachtige natuur en sloeg pas perswee-alarm wanneer het écht menens was.  Ik spring in de auto en merk na een behoorlijk snelle kilometer dat ik vrouw en buik thuis vergeten ben.  U-turn.  Vrouw en buik in auto.  Ik vertrek met spuitende turbo's.  Mijn vrouw zegt doodgemoedereerd: "Als je elke bocht op 2 wielen gaat blijven nemen, dan beval ik hier ter plekke, ofwel sterven we hier met z'n drieën."

Met de geboorte van kind 2 begon de gewenning al op te treden.  Ik meen toen gezegd te hebben:" Bel maar als kind 2 er is."

Kinderen opvoeden is geen sinecure;  Op kind 1 ga je zo beschermend te werk, terwijl kind 2 meer aan zijn lot wordt overgelaten.  Onder het motto van: het voedt zichzelf wel op.  Dat klopt inderdaad: het groeit op voor galg en rad.

11u24: ik kom ter plaatse.  Er is al één ander stresskieken.  De rest van de lopers druppelt langzaam binnen.  En onze sportievelingen maken alle verwachtingen waar, ze komen allemaal met de auto (de ecologische voetafdruk hoort nog altijd thuis op het gaspedaal).

 

20kmbrussel2009 002

11u40: Appèl.  De troepen worden gekeurd.

11u45: Bus vertrekt, het ruime sop tegemoet.  Nu is er geen terugkeer mogelijk.  Aan de horizon ligt Brussel.  Onze grenzen liggen klaar om verlegd, geëvenaard of benaderd te worden.  Of de totale afgang...

20kmbrussel2009 004

 

 

13u: De makkelijkste klim van de dag; met de bus op de Tervurenlaan.  De geur  van angstzweet is penetrant!

13u15: Bus op parking, ik als een pijl uit een boog richting tent ophalen borstnummer/chip. 

20kmbrussel2009 015

 

 

 

20kmbrussel2009 024

 

Uw ervaren gids in troebele tijden.

Aanschouw de Esplanade van het Jubelpark.  Zing, Godenkinderen, zing!

We komen thuis! 

Dit is heilige grond. 

Hier ligt eeuwige roem op ons te wachten.  En een reep Mars.

 

 

20kmbrussel2009 030

 

 

De startboxen liggen er nog verlaten bij.  Stilte voor de storm.

 

20kmbrussel2009 035

 

Rechts de toiletten, rechtdoor richting kleedkamer.

 

20kmbrussel2009 036

 

Ingang kleedkamer, zonder borstnummer kom je er niet in.

 

 

20kmbrussel2009 038

 

 

Ons vliegmasjien.  Het is een Saab.  Vrienden van mij hebben ooit een Saab gehad, een cabrio.  Deze is dicht van boven. 

Waarom zitten we elk jaar hier?

Omdat dit vliegtuig een punt heeft die op strategische hoogte staat (circa 1m70).  Elk jaar lopen er wel een paar idioten met de kop tegen. 

Dat vinden wij grappig.  Ach, leedvermaak blijft de mooiste vorm van vermaak. 

Ja, we zijn klein kinderen, ja.

 

 

20kmbrussel2009 044

 

 

Man met een plan.  Panische angstblik.

 

 

20kmbrussel2009 039

 

De chip.  En de schoen.  Ik heb er nog zo een.  Een schoen, bedoel ik.

 

Daarna geen foto's meer tot na de helse tocht.  Het was al een behoorlijke zenuwenoorlog, om dan nog altijd met een fototoestel in de weer te zijn, dat was teveel gevraagd.

 

***********

 

Open brief aan Albert 2, Koning der Belgen.

 

Sire,

ik heb op zondag 31 mei uw hoofdstad bezocht. 

U weet het misschien niet, maar die dag was het de 30ste editie van de 20 Km door Brussel.  Dat is een loopwedstrijd.  Lopen, Sire, is zo snel mogelijk van punt A naar punt B bewegen, door middel van uw voeten voor mekaar te zetten.

Dat valt tegen Sire, na verloop van tijd. 

Neem dat van mij, een ervaringsdeskundige, aan.

De start was in het Jubelpark, het Parc du Cinquentenaire (ik meen te weten dat u eerder franstalig bent), een megalomaan project van een van uw voorvaderen, Sire, Leopold II.  De aankomst is ook daar.  Moest u aanleg voor cynisme hebben, Sire, dan zou u kunnen zeggen dat we beter daar waar gebleven.  Daar valt achteraf zeker iets voor te zeggen.

Het elitekorps van uw strijdkrachten, Sire, de para's, hebben er de nationale driekleur uitgerold.  In elke boog van van de triomfboog (1904) één kleur.  Gelukkig bestaat onze vlag uit drie kleuren, Sire, anders hadden we nog een boog moeten bijbouwen.

De muziekkeuze was erg voorspelbaar, Sire.

We are the champions van het Britse combo Queen, daarna Stijn Meuris met "Ik hou van U", dan het thema van het Slavenkoor (hoe toepasselijk voor de slaven van de weg)  van Verdi uit Nabucco, u als Bourgondiër wellicht beter bekend in de versie van Freddy Breck (Uberall auf der Welt), de Bolero van Ravel, en tenslotte uw liedje, de Brabançonne.

Het startschot werd gegeven door één van uw zonen.  Als ik aanleg voor cynisme zou hebben, zou ik zeggen de minst getalenteerde, maar dan weet u waarschijnlijk niet eens wie ik bedoel, waarna de massa, waaronder ik, Sire, het Jubelpark uitstormde.  We werden op de eerste schreden van onze helse tocht begeleid door het Europese Volkslied (het thema van de 9de van Beethoven). 

Neen Sire, niet tatatadaaaa.  Maar de Ode An die Freude. Alle Menschen werden Brüder, maar persoonlijk vond ik dat er nogal veel Brüder in de weg liepen vlak nadat het startschot viel.  Beschouw het als detailkritiek.

Deze versie van de 9de van Beethoven zette er meteen de beuk in, geen flauw voorstukje, Sire, het was er lap op, maar dan ook lap erop. Met lap erop, bedoel ik dan ook LAP erop.  Het was de eerste keer dat ik met kippevel het Jubelpark uitliep.

Ik ben aan uw woonst voorbij gekomen, Sire, het Koninklijk Paleis.  Ik heb u wel gezien hoor, u stond een beetje voorover gebogen, verborgen te kijken aan het 3de venster van links op het 2de verdiep.  U wuifde naar mij, zoals afgesproken.  Dat geeft de burger toch wat moed, Sire.  Ik vond het ook jammer dat er weer maar eens een loper tegen uw hek heeft gepist, Sire.  De mens, het blijft een raar beestje.

Uw onderdanen hadden het even moeilijk als mijn onderdanen...

 

***********


14u20: Ik hou het niet meer uit.  Ik besef dat ik geen aangenaam gezelschap ben voor Eddy K, die bij mij in de kleedkamer aanwezig is. 

Ik moet en zal in mijn startbox staan.  Behoorlijk veel  gedrum in de aanloopzone.

20kmbrussel2009 018

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Indeling der startboxen

20kmbrussel2009 019

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wat is het plan?

Ten eerste gaan we proberen niet te sterven tijdens de opdracht (u lacht?). 

Ten tweede gaan we proberen uit te lopen, vervolgens geen blessures, dan  streeftijd onder 1u30, tenslotte een aanval op mijn beste tijd (1u26m32s). 

We proberen de rode balonnen 1u20m zo lang mogelijk te volgen (idealiter tot 10 km).

 

14u30: Zenuwachtig lullen met omstaanders, we komen inmiddels in een soort van mentale trance .  We kijken en luisteren naar de afwikkeling van de startprocedure.  Para's ontrollen de driekleur (één kleur per boog van de triomfboog).  De voorspelbare hits van vroeger en nu.  Slavenkoor van Verdi, en Stijn Meuris, een gewaagde combinatie, maar héél begeesterend. 

Bolero. Het touw dat onze startbox scheidt van de eerste box wordt weggenomen.  Nu wordt het menens.  De hartslag schiet al door het dak.  We staan opeengestapeld als sardientjes in tomatensaus.

Dan gaat het allemaal als in een roes, de Brabançonne en...

KABOEM

...het startschot.  We schieten weg langs de weinige gaten en gaatjes die vallen. 

Achter mij Beethoven, neen, hij liep niet mee,  daar is hij veel te doof voor, maar zijn muziek weerklonk achter mij.  De negende symfonie. 

Briljant! 

Kippenvel! 

En keihard!

Ik loop de eerste honderden meters op reserve tot aan de tijdsregistratiemat uitgang Jubelpark, waar ik een 2de chrono start. 

Nu is de start.  Gaan! GAAN!  Lopen bedoel ik.

En we gaan! 

Achter mij nog één rode ballon, honderd meter voor mij de rest van de rode balonnen.  Ik probeer de kloof te dichten op de temporunners van Spa. 

1u20min, optimisme troef, overschatting, wat bezielt me?

Het is warm. 

Het asfalt ademt warmte. 

Stralingswarmte.

Het asfalt smelt.

We passeren het Koninklijk Paleis. 

Wuiven naar Sire. 

Linksaf en bergop richting eerste drankpost Spa. 

Dorst!  Water over het hoofd, armen, rug. 

We hebben weer maar eens het bordje van Km1 en Km2 gemist.  Ze zijn maar een paar vierkante meter groot...

Linksaf.

Tunnels Louizalaan hakken er in.  Bergop voel ik dat de benen niet goed mee willen.

De 5 km in 20 min 8 sec. 

Schema perfect, hoewel ik graag iets sneller had gelopen.  Geen reserve opgebouwd, maar het is warm. 

Schrijnende ademhaling.  Het ademen valt moelijk.

Tot Terkameren is het veel klimmen.

Ik weet dus dat ik een goede dag moet hebben om 10 km in dit weer rond 40 min door te komen. 

Het lukt dus niet. 

Ik laat de rode balonnen gaan en kom op 41m30 sec aan de 10 km.  Maar dat is nog altijd prima op schema.  Bergop is wel loodzwaar.  Ik voel dat ik zeker geen topdag heb.  Mogelijk heb ik hier al mijn beste pijlen verschoten. 

Vastklampen en met de moed der wanhoop blijven gaan, kilometer per kilometer.  Eén probleem per keer aanpakken.

Elke drankpost minimum 2 bussen Spa.  1 voor drank, 1 voor verkoeling.  Het water loopt tot in de schoenen.  Het is moordend.

Km 12 bergaf.  Dit ligt me beter.  Het tempo zit er weer in. Maar het doet pijn.  Ik zie verschillende lopers uitvallen.  Manken, vloeken, ik ken het...

Mijn voetzolen branden. 

Rechts schuurt de natte kous tergend  tegen de zijkant voet. 

Bij een drankpost glipt de bus tussen mijn vingers door.  Ik mis de kracht om ze vast te grijpen.

Km 15 op 1u3m12s. 

Ik heb dus nog 23 minuten om de laatste 5 km af te leggen wil ik het record verbeteren.  Dat is niet simpel, want dit komt nog.

20kmbrussel2009 013

Km 16 in 1u7min28s. 

Tervurenlaan.

En dan komt de Tervurenlaan en ik parkeer. 

Het is over en uit. 

Ik word duizelig. 

Een suikerklop.

Ik blokkeer.

Het is een verschrikkelijk gevoel. 

Je ziet enorm af, zweet als een gek, en bent daarbij ook nog eens duizelig. 

Mijn zwarte beest. 

De reputatie van de Tervurenlaan blijft overeind.  Ik nog nauwelijks. 

Dit is zwemmen, zwijmelen.

Water, nu.

Ik zet door.

Ik moet door.

Onder 1u30 kan nog altijd, het zit er in.  De magische barrière van 1u30m.

Ze vallen als vliegen. 

Ik zie tussen km 17 en km 19 een viertal lopers langs de kant van de weg liggen, terwijl ze medische zorgen krijgen.  Werkt niet bemoedigend, moet ik zeggen.

Boven, terug bergaf, ik herpak me. Laatste loodjes.

Ik kom terug in een soort ritme, maar de duizelingen blijven aanhouden. 

Dit is niet gezond meer.

Eindelijk.

Jubelpark. 

Over de mat.

1u28m55s.

Zo diep ben ik nooit geweest.

Medaille.

Spa.

Mars.

Liggen op de grond.

Een vrouw merkt op:  "Meneer, u laat uw water lopen."

Ik dacht eerst dat ik de controle over mijn kringspieren verloren had, maar het bleek mijn fles Spa te zijn die naast me aan het leeglopen was.

Ik hamster nog 4 repen Mars, een paar flessen Spa en haal mijn diploma op

20kmbrussel2009 054

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik sukkel terug naar de kleedkamer.  Ben uitgeblust.

Zo ziet een doodvermoeide held er uit.  Ik ben dan ook nog met mijn stomme kop tegen die pin van dat vliegmasjien gelopen.  Ja, lach maar...

20kmbrussel2009 050

 

Omkleden, en op zoek naar eten.  Brusselse wafel, appel, een ijsje met twee bollen (vanille-chocolade), cola en cola light.  Mijn maag kan er niet mee lachen.  Ik word mottig.

20kmbrussel2009 056

 

Inmiddels al wat bekomen, nu ons moeizaam een weg banen door de massa, buswaarts.

Het parcours kruisen valt niet mee. 

De lopers komen nog steeds in dichte drommen richting Jubelpark.

De bus heeft meer dan 50 minuten nodig gehad om van het parcours weg te geraken; dit jaar in drie lussen telkens terug naar Montgomery.  Je zou toch denken dat het ooit eens zou lukken om met de bus rechtstreeks naar huis te rijden.  Niet dus!

 

Wat te denken van het eindresultaat?

Zoals gezegd, positie 1354, mijn 2de beste ooit. Dat stemt tevreden. 

Tijd is de 7de beste ooit.

Het zegt  vooral veel over de omstandigheden. Als je met je 7de beste tijd je 2de beste positie behaalt, wil dat zeggen dat de wedstrijdomstandigheden zwaar waren.

Andere weersomstandigheden hadden wellicht een iets betere tijd opgeleverd, het suikertekort zal ook wel wat tijd gekost hebben.

En daar kunnen we mee leven.  Wat zeuren we?  Dit is een triomf.  Absolute triomf.

 

Afspraak op 30 mei 2010, dan staan we weer aan de start van de 20 Km door Brussel en zijn we weer maar eens vergeten hoe hard deze wedstrijd is.

 

***********

Open brief aan Siska Schoeters, Studio Brussel

Siska, proficiat, je hebt het uitgelopen. 

Maar zeg nu zelf. 

Drie u en een kwartier.

Als je ooit met mijn vrouw gaat shoppen in Wijnegem Shopping Center, dan vrees ik dat je er ongenadig wordt uitgewandeld. 

Toch respect voor je deelname...

 

***********

 

Waarde lezer,

sinds 28 april delen wij hier lief en leed.

Hier stopt ons avontuur. 

U was een merkwaardig fijn publiek.

Select, dat spreekt.

 

17:53 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: 20 km door brussel |  Facebook |

Commentaren

De moeder van alle wedstrijden Ik denk dat ge u vergist want da is volgens mij de Landlopers jogging in Wortel

Gepost door: Benny | 05-06-09

Reageren op dit commentaar

PROFIAT met uw prestatie !! hallo,
mooie tijd gelopen, hopelijk kan ik dat binnen enkele jaren ook nog :-)
misschien kan jij mij helpen : ben op zoek naar uitslagen van voor 2003, heb jij soms nog uitslagen liggen of op computer staan ? zou je mij dan iets kunnen laten weten aub (stuur maar een mailtje)
alvast bedankt
groetjes,
Chris

Gepost door: Chriske | 24-06-09

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.