30-05-09

O Heer, d' avond is neergekomen

O Heer, d'avond is neergekomen,
de zonne zonk, het duister klom.
De winden doorruisen de bomen
en verre sterren staan alom...
...
Wij vragen, Heer, verlaat ons niet!

 

Zaterdag 30 mei 2009.

Avond.

Nu spreken we in termen van uren. 

Editie 30 van de 20 Km door Brussel. 

Terwijl ik het tik, voel ik de vlinders in mijn buik.

De rugzak staat klaar, vol ongeduld te wachten in de gang. 

Morgen lopen we nog één keer losjes door de inhoud. 

Alles moet kloppen.

Papier bevestiging inschrijving/borstnummer.  Loopuitrusting, kousen, witte tape, fles water, appel, speldjes, handdoeken,...

 *****

De loopschoenen staan klaar, maar we moeten mekaar nog spreken.

Eerst haal ik met een fijn borsteltje nog wat zandkorrels van de schoenen, relicten van mijn laatste trainingstocht. 

De zool naar boven draaien.  Kijken of alles ok is, ik neem een mesje en begin de kleine steentjes tussen de zoolplooien uit te prutsen. 

Mijn schoenen spinnen als een kat.

De op maat gemaakte inlegzooltjes eruit.  Afkuisen.  Schudden met de schoenen om nog wat verdwaald zand te verwijderen.  Zooltjes erin.

 

Als een schoenenfluisteraar ga ik te werk. 

Rond de schoenen draaien, onderwijl goedkeurende geluidjes maken, instemmend knikken, strelen,...

Wij samen, wij gaan het doen. 

Het hoofd koel houden, ik let wel op de ademhaling, jij zoekt het spoor...

Ik zorg ervoor dat we links van de weg lopen, laat het tempo maar aan mij over, ik controleer chrono en bereken tussentijden...

Jij moet enkel voor de afwikkeling zorgen. 

Neen, we gaan geen stukken maken, de maximum belasting, dat wel, maar er niet over. 

De eerste vijf kilometers gaan we streven naar een marge, we blijven een beetje onder het schema; net onder de 20 minuten. Dat doen we graag.  Een beetje rust inbouwen, mentaal dan. Dat er marge is, die we langzaam kunnen loslaten. Reserve.  Daar kunnen we dan op verder bouwen.

 

Dan, tussen km 5 en 10 het tempo zo lang mogelijk strak vasthouden.  De 10 km rond de 40, 41 minuten.  Sneller als het kan, trager als het moet.  42 minuten max.

 

Tussen km 10 en 15 gooien we alles open, veel bergaf. Dat scheelt.  Niet ongevaarlijk, maar ça passe ou ça casse.

Daar moet de basis gelegd worden, daar en alleen daar.  Daar moeten we in de zone zitten.  Lopen, gewoon lopen.

 

15km in 1u 2min zou verdorie ideaal zijn. Maar hoger mag.

Onder de 1u 4min moet.

 *****

En je weet het, boven het uur worden de jongetjes van de mannen gescheiden. 

Boven het uur wordt de wedstrijd gelopen.

Daar pas.

De rest is opwarming.

Dan en alleen dan.

 

De laatste vijf kilometers heeft niks meer met lopen te maken. 

Alles kraakt in zijn voegen. 

Er komt niets meer in je op. Gedaan met rekenen.  Gedaan met tellen.  Niks marge, alleen pijn.

Dan is het vertwijfeld staren in de lange leegte.

Hologig hopen op verlossing.

Het is proberen te overleven, het allerlaatste uit je gegeselde lichaam persen. 

 

De Tervurenlaan, de ultieme scheidsrechter; de plaats waar we monsterlijk veel tijd kunnen verkwanselen.  Afspraak met de geschiedenis.

Op de Tervurenlaan kijken we de vierschaar in de ogen.

Als we daar niet in mekaar storten, dan komt de bevrijding van Montgomery snel. 

Niet bang zijn van een trage kilometer, je weet dat die er zullen zijn.

 

 *****

Weet je nog, deze winter.  Hoe koud het was. 

Glad ook, maar toch gaan lopen. 

Toen hebben we de brede basis gelegd voor morgen. 

Allemaal voor morgen.

Enkel morgen.

Morgen.

Nooit panikeren, don't forget your second wind, we gaan die tweede adem vinden.  En we houden wat over voor de Tervurenlaan.

Twijfelen heeft geen zin, nu niet, morgen niet.

Hé, we zijn tenslotte goed voorbereid, we hebben de kilometers op de teller. 

Hier hebben we het allemaal voor gedaan. 

En we kennen het parcours, we hebben de ervaring mee, de leeftijd ook.

Ik denk dat we nooit beter waren.

Maar zelfs als het fout loopt, mislukken we niet. 

Mislukken bestaat niet.

Je loopt  enkel tegen jezelf. 

Voor jezelf. 

De chrono is toch maar iets abstracts. 

Virtueel.

Vluchtig.

Neen, verliezen bestaat niet. 

Jezelf verliezen wel. 

Doen we niet. 

Genieten wel.

 

Straks slapen, straks gaan we slapen....

  •     Editie        Tijd            Positie
  1. 1994      1u41m59s   9384
  2. 1995      1u34m59s   5977
  3. 1996      1u27m42s   3005
  4. 1997      1u28m14s   3125
  5. 1998      1u29m30s   2605
  6. 1999      1u32m36s   1464
  7. 2000      1u19m54s   2397    ingekorte versie stormweer
  8. 2001      1u35m45s   2343
  9. 2002      1u30m17s   1797
  10. 2003      1u27m57s   1400
  11. 2004      1u26m32s   1050
  12. 2005      1u31m03s   1442
  13. 2006      1u27m44s   1542
  14. 2007      1u47m20s   8888    hamstring
  15. 2008      1u31m42s   1856   

 

*****

 

 

 

20:35 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: 20 km door brussel |  Facebook |

Commentaren

Ik heb een en ander gelezen van je dagelijkse kroniekjes. Zijn wel goed en geven ook eens en beeld aan wat er allemaal aan voorafgaat om aan die verdomde 20 km te kunnen meedoen maar ikzelf zou daar geen tijd in kunnen steken. Ik heb de laatste 2 weken een serieuze verkoudheid gehad maar ben er stilletjes aan vanaf. Dit wil zeggen nog maar 2 zakdoeken per dag ipv 5 of 6. Ik hoop klaar te zijn voor mijn 14e of 15e Zie je morgen op bus.

Gepost door: eddy kenis | 30-05-09

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.