28-05-09

La Flandre Profonde

La Flandre Profonde

 

Wat drijft ons als loper?  Wat doet onze motor draaien?

Simpel.

Bier en chocolade.

De ultieme combinatie en erg Belgisch.

 

De Chocoladejogging in Moorsel was een wedstrijd die we altijd met vet aanstipten op de kalender.  We, dat zijn mijn loopmakker Tom en ikzelf, uw trouwe dienaar.

Deze wedstrijd viel in het kader van de Volksfeesten van Moorsel. 

Ach, la Flandre Profonde. 

Op het podium (een tribune) zat de lokale fanfare in Tirolerkledij muziek te maken en de plaatselijke vedette (een zekere Johan) ging daar  naar onze smaak iets té enthousiast in mee.  We zijn pas echt op de loop gegaan toen hij de draak Anton aus Tirol vakkundig de nek omwrong op het podium.

In zijn versie werd het dan ook nog eens Johan aus Tirol (je krijgt dat liedje de eerstvolgende weken niet meer uit je hoofd,  gruwelijk). 

Verder alle ingrediënten die een plaatselijke wedstrijd kleuren; barbecue, friettent, kinderspelen, kermis, volksspelen,... 

Een kakofonie van geluid en geuren.  Folklore.

 

*****

 

Helaas werd de wedstrijd opgedoekt, wegens te veel succes.  Ja, klinkt raar, maar organisatorisch was het allemaal wat uit de voegen gebarsten.  Jammer, want het was een erg mooie omloop, heel zwaar ook, en in een erg mooi kader. 

Het Vlaams Brabantse heuvelland.  Zandwegen, boswegen, holle wegen tussen akkers met wuivende graanhalmen, smalle voetwegen tussen velden.  Schitterend!

En altijd klimmen en dalen.  Steile stukken, onwaarschijnlijk!

Mijn eerste deelname herinner ik me nog glashelder.  Start genomen, rond km 2 zie ik aan een boom een waarschuwingsbordje hangen, maar ik ben te snel (kuch) om tot mij door te laten dringen wat er op staat. 

Ik ondervind het meteen aan den lijve. 

Vlak voor mijn neus gaat het parcours plots via een 10-tal traptreden naar beneden.  Ik trappel in de lucht, raak trap 5 (vermoedelijk) en met mijn volgende stap stond ik beneden. Behoorlijk schrikken en te oordelen aan de geluiden achter mij, waren  een aantal lopers iets minder fortuinlijk.  Een kluwen van een man of veertig gaat vloekend neer (het kunnen er ook een stuk of vier geweest zijn,  daar wil ik vanaf zijn, maar het gevloek was in elk geval impressionant).

De wedstrijd was altijd eind juni en onveranderlijk was het dan heet tot bloedheet (wie beweert dat we geen zomers hebben, heeft gelijk; de Belgische zomer is een stukje hittegolf in mei , beetje in juni en dan nog iets onbestemds in september).

Het peloton lopers zorgde voor stofwolken op de droge zandwegen.  Je voelde letterlijk het zand tussen de tanden knarsen.  Mijn loopmakker Tom had door het stof ook last van zijn lenzen (ik heb een keer of vier LINKS geroepen wanneer we rechts moesten, zo bleef ik hem toch ruim voor; sport kan hard zijn). 

Bij momenten volgde het parcours een single track.  Voorbijsteken kon dan enkel als je het smalle paadje (ongeveer een fietsspoor breed)  verliet.  Je moest dan wel door kniehoog gras, en je had geen enkel idee of er putten, stenen of ander onzichtbaar ongemak onder je voeten opdook.

De Vervecken-truuk!  Als je een single track nadert, dan spurt je tot aan de kop van het groepje waarin je zit en zet je je op kop.  Je bepaalt dan zelf het tempo, zodat je eventueel wat kunt rusten.  Als ze voorbij willen, moeten ze door het gras baggeren. Je kan dan ook nog altijd treiterig versnellen telkens ze het proberen. 

Goh, wat ben ik slecht. 

Probeer ook te fluiten als je op kop loopt.  Werkt zéér demotiverend.

 

*****

 

We hebben deze wedstrijd gekozen omdat het klimmen en dalen is; iets wat we in onze contreien nooit vinden.

Maar de klim naar de tunnel in de Chocoladejogging is geen heuvel, maar een muur!

Ik doe een wilde gok; 25 %.  Maar het kan ook 90° zijn.

Het klimmetje komt na een kilometer of 6.  Je hebt al behoorlijk op de adem getrapt en dan serveren ze de klim. 

Hou in gedachten dat het dan ook nog eens bloedheet is.

Je begint aan de muur van Moorsel.  Na een 50-tal meter haal je wandelende lopers in.  Inhalen is hier een eufemisme.  Je loopt wel, zelfs je bewegingen suggereren dat je loopt,  maar je tempo ligt miniem hoger dan dat van de wandelaar. 

En de top van de muur ligt een eind voorbij de tunnel.

De tunnel!  Het gapende zwarte gat!

De tunnel op de muur van Moorsel, de Moorselse Muur, is een ronde ijzeren pijp door de berg (breedte: 2 wagens). 

Je zit steendood en je loopt de tunnel in.  Gradueel wordt het donker. 

Op een bepaald punt is het zo donker dat ik me afvroeg of ik de geest niet had gegeven (het licht was letterlijk en figuurlijk helemaal uitgegaan). 

Maar ik bleek nog te bewegen, zij het erg traag.

Na de tunnel ging het, ik citeer, godvermiljaardegodvernondedju nog altijd bergop (of was ik achteruit gebold?).

Opgepast met de tong die uit de bek hangt.  De weg loopt zo stijl op dat het risico niet ondenkbaar is dat je op je tong trapt.

Er komt geen eind aan de klim, het voelt alsof het kilometers lang is.

Eindelijk boven, hartslag een slordige 367.  Klinisch dood.

Vergeleken met dit is de Tervurenlaan aan het eind van de 20 Km door Brussel een mierenhoop (maar ik zal publiekelijk altijd ontkennen dat ik dit gezegd heb).

Bocht naar rechts, oef, vals plat naar boven.  Dat is bijna bergaf.  Waterbevoorrading. Geen overbodige luxe.

De Muur van Moorsel is een martelgang.

 

Waarom deden we het?

Voor de chocolade en het bier.

Na aankomst kreeg elke deelnemer 1 kg chocolade van Cote d'Or en 1 fles van 75 cl plaatselijk bier (lekker en even straf als Duvel).

Dat was de enige echte reden waarom wij naar Moorsel gingen. 

Ik heb meegelopen editie 2003, 2004, 2005 en 2006.  Na editie 2006 stopt men met de organisatie. 

Als je vijf opeenvolgende keren de wedstrijd uitliep, kreeg je een extra fles bier en 1 kg extra chocolade.  Tel maar na, ik heb 4 keer opeenvolgend deelgenomen. 

Zoeken ze mij, of wa?

 

*****

 

De chocolade werd elk jaar thuis enthousiast onthaald. 

Omdat ik met Tom meereed naar de wedstrijd had ik geen huissleutel mee. Ik moest dus aan mijn eigen huis aanbellen.

Kind nummer 2 opent de voordeur, grist de chocolade uit mijn handen en smijt de voordeur terug dicht. 

Verbouwereerd blijf ik achter en bel opnieuw aan.

Kind nummer 1 opent de voordeur , grist de fles  bier uit mijn handen en smakt de voordeur weer dicht. 

Twintig  minuten later komt mijn vrouw kijken waarom ik niet binnenkom.

 

 

 

 

 

08:51 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 20 km door brussel |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.