27-05-09

Rodenbach

Rodenbach

 

U neemt dit jaar voor het eerst deel aan de 20 Km door Brussel?

Ik ga er dan gemakshalve maar even van uit dat u gestoord bent.

Verkoop uw borstnummer, nu het nog kan!  Op eBay desnoods.

U heeft toch niet voldoende getraind.  U kan dat niet aan. 

Bij mijn eerste deelname wist een loper me op de bus naar Brussel te vertellen dat het onverantwoord was dat ik met zo weinig basiskilometers ging deelnemen aan de zwaarste wedstrijd in het universum. 

Qua motivatie kon dat tellen.  En het strafste is dat hij compleet gelijk had.

Weet u wel wat dat is, 20 Km? 

Stap nu in je auto en zet de dagteller kilometerstand op nul.  Rij 20 km.  Zo ver is dat.  Maar dan te voet.

Kom tot dat besef! Het is dringend!

Elk been moet 10 000 keer landen. 

Weet u wel wat dat is 10 000? 

Open op uw computer Netbanking en stort 10 000 euro op mijn rekening. 

Zoveel is dat.

 

Lopen moet je mijden als de pest.  Wat zeg ik, het is de pest.

Op een dag beslis je dat je gaat lopen. 

Iedereen lacht je uit. En terecht.

Ze drukken je met de neus op de zielige feiten.  Het stelt niks voor, je geraakt niet vooruit.

Na enkele jaren gebagger begint het zowaar wat beter te gaan. 

Je wordt niet meer elke dag door bejaarden met looprekjes voorbijgelopen.  Je begint zowaar een loper te worden.  Er zijn besttijden en verwachtingen.  Je vindt lopen noodzakelijk en een deel van je bestaan.  Je perst er nog meer uit.

En dan volgt automatisch de eerste blessure.  Waarna er nog een kleine honderd volgen.

Daarna gaat het bergaf met de prestaties.  En kom je tot het besef dat de beste jaren voorbij zijn.  De blessures blijven wel.  De tijden verglijden en je verliest het gevecht met jezelf.  Tegen de chrono is winnen onmogelijk.

 

Dus verkopen dat borstnummer en ga iets nuttigs doen. 

Moet de wereld trouwens niet gered worden? 

Of desnoods het gras gemaaid?

 

En stel dat je je de pleuris loopt op de 20 Km door Brussel, wat koop je je daarvoor? 

Niks. Helemaal niks!

Een luizige medaille die je op de hoop kan gooien bij de rest van de rare prijzenkast die je bijeen hebt gelopen. 

Ooit kreeg ik een eigenaardig zakje in buidelvorm van het biermerk Rodenbach als prijs bij een plaatselijke jogging. 

Ik heb een en ander aanschouwelijk gemaakt.

 

zakje2

 

 

 

 

 

 

 

 

De vaktermen vliegen u om de oren, daarom hebben we een verklarende woordenlijst ingevoegd.

Verklaring der termen:

  • zakje = zakje
  • rits = rits
  • broekbevestiging = broekbevestiging.

 

Dat het volkomen nutteloos was, konden we afleiden uit het feit dat we absoluut geen idee hadden waarvoor dit zou kunnen dienen.  Het had een ritssluiting en een ring (in het schema: broekbevestiging) om ergens aan te hangen. 

Veel succes mee gehad in diverse kroegen, veel weddenschappen mee gewonnen.  De meest succesvolle poging tot bestemmingsgok voor het zakje is dat je er een flesje Rodenbach in kunt opbergen en dat dan aan je jeansbroek kunt bevestigen door middel van die ring.

Die gok kwam van mijn jongste zoon, die het demonstreerde met een leeg flesje Leffe (bij ons thuis zijn die flesjes altijd leeg; hoe komt zoiets?).  Hij keek me daarbij aan met die blik, die normaal gereserveerd is voor het moment dat hij me weer eens moet uitleggen hoe ik muziek van die klote Windows Media Player naar de nog klotere MP3-speler moet rippen, of rappen, ik wil er vanaf zijn.

Het Rodenbachzakje, inhoud één flesje.

Het kan. 

Maar de vraag is niet "kan het?", maar "moet het?".  Ik spreek nu wellicht geheel voor eigen rekening, maar ik heb in al die jaren nog nooit de aandrang gevoeld om een flesje Rodenbach, bij middel van een zakje, aan mijn broek te bevestigen.  Ik, die toch in diverse discutabele kringen bekend sta voor aandrangen allerhande, de ene al wat vunziger dan de andere, voel tot op heden nog steeds niet de aandrang om een flesje Rodenbach aan de broek te bevestigen. 

Nu moet ik toegeven dat ik het ook nog niet gedaan heb, daarmee bedoel ik een flesje Rodenbach aan de broek hangen.  Het is best mogelijk dat het een lekker gevoel is of een vrouwenmagneet, wie weet. 

Maar dan beginnen de vragen op te borrelen.  Hang ik het zakje links of rechts?  Moet het flesje koel zijn of warm, open of dicht?  Dat zijn zo van die knagende vragen,  daar  kan ik me mee in de problemen denken.  Daar lig ik 's nachts mee in mijn bed te woelen tot de vrouw wakker is.

Misschien ligt de reden dat ik nog nooit een zakje met daarin een flesje Rodenbach aan mijn jeansbroek heb gehangen wel in het feit dat ik voorheen nog nooit zo'n zakje heb gehad.  Dan kan ook.

Pas op, zo'n zakje kan een nieuwe trend worden, daar niet van, maar ik heb er nog niemand mee betrapt.  Niet dat ik me aan Rodenbach-racisme wil bezondigen.  Hela, hola, zo gaan we niet beginnen.

Stel nu dat ik dat volkomen verkeerd heb geïnterpreteerd, dat zakje dus.  Stel dat je daarmee iets geweldigs vernieuwend, revolutionair als het ware, kunt doen.  Ik kan niet direct iets bedenken, maar stel dat ik te dom ben om dat in te zien.  Het zou toch een geweldig gemis kunnen zijn, ook.  In het verleden ben ik al dikwijls genoeg te dom gebleken voor ontelbaar veel zaken, dus te vroeg conclusies trekken kan in dit geval wel eens nefast blijken.

Dus het kan wel. 

Daarom gooi ik dat nutteloze zakje ook niet weg.  Je weet namelijk nooit. Stel dat je het weg gooit, en plots voel je die onstuitbare drang om een flesje Rodenbach bij middel van dat zakje aan de jeansbroek te hangen, wat dan?  Ik vraag u.  Neen, dat wil ik niet op mijn geweten hebben, dat is toch zo?  Neen, dat nutteloze zakje gooi ik niet weg.

Nutteloos, nutteloos, nu ben ik toch weer iets te hard in mijn oordeel over het Rodenbachzakje.  Op een of andere manier ben ik er toch aan gehecht geraakt.  De juiste terminologie moet zijn: "het zakje met betwistbare nuttigheid". 

Dat is toch politiek correcter, neen?  Of neen, "het zakje waarvan tot op heden het nut nog niet afdoend kon worden vastgesteld, maar dat duidelijk een potentieel in zich heeft".  Dit is beter qua formulering.  Neutraal en toch met een positieve noot, nee?

Zou ik zakje met een hoofdletter zetten, uit respect of als  een soort van aanmoedigingspremie om zich te herpakken, nu het nog kan? 

Zakje, Zakje, Zakje.  Hmm, niet slecht.  Ik vind het niet slecht.

Rodenbach wordt sinds 1821 gebrouwen.  Ja, ik dacht, als eerbetoon aan het Zakje surf ik even naar de website van Rodenbach.  Eerlijk, ik moet toegeven dat ik hoopte dat er iets over het zakje, pardon Zakje, zou staan op de website.  Niet dus.

Raar Zakje.

Neen, ik ben voorstander voor meer duidelijke prijzen. 

Een appel bijvoorbeeld. 

Dat snap ik. 

Of een blikje drank, ook altijd goed. 

Maar als ik dan zo'n blikje drank krijg, dan denk ik wel eens: zo'n zakje om een blikje in te steken en op te hangen aan mijn broek, dat zou handig zijn. 

Maar dat bestaat dan weer niet. 

 

 

Ik heb net het weerbericht voor zondag 31 mei 2009 bekeken. 

Het gaat warm zijn die dag. 

Ook dat nog.

Verkopen dat borstnummer!

 

18:40 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 20 km door brussel |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.