27-05-09

Mean Machine

Mean Machine

Het Mean Machine Running Team is de loopclub waarvan ik de voorzitter, de président fondateur, ben.  Een prestigieuze titel voor een loopgroep met het riante aantal van 3 lopers: Tom, Jan J. en uw dienaar.  Godver, ik merk plots dat ik Jan J. vergeten ben bij de kroniek over de Jannen.  Excuus Jan J.

Het Mean Machine Running Team, vanaf nu in deze kroniek afgekort als MMRT, is enkele jaren geleden ontstaan, toen ik op een jogging verscheen met een T-shirt met opdruk Mean Machine (naar de film met Vinnie Jones).  F.Y.G.I.  (fuck you, google it).

Sindsdien proberen we op de inschrijvingsformulieren van alle plaatselijke joggings onze clubnaam op de uitslagbladen te krijgen.  Lukt maar matig.

Dat doen we niet bij de 20 Km door Brussel. 

Teveel respect voor de organisatie (maar omgekeerd, niks dus; als je ter gelegenheid van je 15de deelname per mail eens hengelt naar een goed borstnummer, vergeet het!  Honden zijn het!).

Neen, tijdens de 20 Km lopen we onder de vlag van de Erasmushogeschool. 

Noch Tom, noch ik hebben ooit een voet binnen gezet in de Erasmushogeschool.

Ik weet de Erasmushogeschool niet eens liggen.  Ben ik wel naar school geweest?  Goeie vraag.  Persoonlijk herinner ik me niks (toch zeker niet van de periode 1976-1986).

Hoe we dan deel uit kunnen maken van deze club? 

Geen idee. 

Of toch.  Ooit had Ben, een vriend van Tom, nog een paar mensen nodig om aan de vereiste 5 lopers voor de ploeg van de Erasmushogeschool te komen.  Hij heeft ons dan maar ingelijfd. 

Niet dat hij dat gevraagd heeft. 

En zo komt het dat we nu nog altijd deel uit maken van de selectie.  En ik denk dat we de kleuren van de school héél hoog houden.  In al die jaren ben ik maar 1 keer niet de beste loper van de school geweest.  Zegt vooral veel over het niveau van de ploeg.  Maar toch, met plezier gedaan...

 

*****

 

Het MMRT heeft jaarlijks een clubkampioenschap, waarbij we uitmaken wie de beste loper is van onze loopgroep.  Tom, Jan J. of ikzelf. Vermits we maar met 3 lopers zijn, is het podium altijd een zekerheid.

Jan J. is té snel als loper, dus wordt hij op voorhand (en enkel om die reden) gediskwalificeerd.  En ik ben meestal sneller dan Tom en zo ben ik telkens de nr 1 van het MMRT, de clubkampioen.  Sport, het blijft keihard.

Ja, een podium halen, het is niet gemakkelijk.

Toch wil ik u nog deelgenoot maken van een tandenknarsend verhaal. 

Ik nam deel aan een wedstrijd over 15km750 m.   Een wedstrijd waar ze zelfs een podium hebben met drie trapjes, met fotograaf, beker met marmeren voet, bloemenkransen, kusjes van de plaatselijke miss Piggy. 

Ik had de uitslagen van alle voorbije edities uitgepluisd en wist dat ik, in geval ik goed zou lopen, zowaar een kans zou hebben om het podium te halen. Ik was al aan het oefenen om gracieus de armen in de hoogte te gooien, het nonchalante doorbuigen voor het ontvangen van de medaille,...  Ik had zelfs mijn vrouw gevraagd welke kant van mij de meest fotogenieke was; de linker of de rechter (achterkant, dacht ze).

Voor het eerst op een podium, ik werd al nerveus ("De eerste keer ben je altijd een beetje zenuwachtig" - citaat van Anna Boleyn, toen ze het schavot opstapte om onthoofd te worden).

Ik liep 1u 3 minuten en nog wat seconden.  Alle vorige edities zou ik 3de of 2de zijn geweest (een 6-tal keer podiumrijp).  Nu was ik....tiende. 

Tiende, wraakroepend is dat toch. 

Niks podium, niks kussen van de miss.

Maar anderzijds ben ik toch ook weer blij dat ik het podium niet heb gehaald. 

Ik zie het zo al voor me.  De plaatselijke miss wil me drie kussen geven, en ik steek mijn neus wellicht knal in haar oog.

 

Toch heb ik ergens al op een podium gestaan. 

Tweede veteranenduo Run-Bike Wuustwezel. 

Hoor ik daar gelach?  Honend gelach zelfs?

Run-Bike is met twee lopers een parcours afleggen en je moet ook nog een fiets mee over de lijn brengen (een volledige, niet in onderdelen). 

Terwijl de ene loopt, fietst de andere er naast.  Als je moe bent, kan je wisselen. 

Ik stond op het podium dank zij Dré Billet, die een geweldige prestatie neerzette (ik hobbelde er maar wat achteraan, mijn bijdrage was vooral zeuren). 

Op het podium, moet op elke trede dus een duo staan.  

Voor de bronzen plak was er voor de ceremonie protocolaire nog  maar één loper aanwezig.  Voor zilver en goud staan beide duo's op het podium. 

Ik met pet links.  En kijk nu naar de foto.  Ik geef toe, het is schaamteloos.

 

podium

 

Straffe mens die mijn looppartner kan vinden zonder die pijl. 

U merkt dat ik héél professioneel mijn looppartner van het podium afduw, met een welgemikte trap op de tenen en een elleboogje in de nieren. Opzij, opzij, opzij!!!

 

 

Ik ben van nature een bescheiden mens.  Niemand weet dat ik een slordige tien wereldtalen vlekkeloos spreek (het aantal dialecten daarvan tel ik niet eens mee).  Hoort u mij uitpakken met het feit dat ik een bleitende Maurice Lippens beurstips geef, gratis?  Ik schep niet op met het feit dat ik aanwezig was bij de drie laatste regeringsonderhandelingen, dat ik de boeken van Leterme en Verhofstadt heb gedicteerd.  Niemand hoeft te weten dat ik de speeches van Obama schrijf (ik ben die "change" beu, dat kan je je niet voorstellen).  Weinig mensen weten dat ik Vandereycken nog zo had gewaarschuwd vooral dié opstelling tegen Bosnië niet te hanteren. 

Keith Richards aan de telefoon, ik laat u meeluisteren met mijn kant van het gesprek:

  • Say it is, Keith.
  • You forgot the intro of Start me up?
  • Tadada, tadada, tadada dadadada, remember?
  • How it is with me?
  • Good, he Keith, You know me hé, running.  Yes, de twenty through Brussel, hé.  The 31st, of May.  Neije, not Brian May, the guitarist of Queen.  The month of May.  Drugs, you should leave that to persons who can handle that hé, cyclists for instance...

Hup, alweer een SMS-je van het Vaticaan en hup Bill Gates die mailt dat zijn computer weer vastzit.  Ik hang zoiets niet aan de grote klok.  Daar ben ik allemaal veel te bescheiden voor.   Hoor je mij snoeven met mijn sportieve exploten (1u 2min 56sec  over de 10 mijl, 1u 25m 56s over de halve marathon).  Dat dacht ik niet.  Al die mensen die netwerken, namedroppen, facebooken, jongens toch, zielig.

Maar plaats een podium in mijn gezichtsveld en ik onderga een metamorfose!!! 

Een podium en ik krijg een rode waas voor de ogen. Ik sta niet meer in voor mijn daden, ben absoluut niet meer toerekeningsvatbaar.

Ik wil op die foto!!!!!!!!!  Prominent!!!

Je gaat toch niet denken dat hij met de pluimen gaat lopen zeker.  En waarom steekt die zijn hoofd zo hinderlijk naast mij? Hij gaat die foto verbrodden!  De flash gaat van dat bleke hoofd een wazige lichtvlek maken dat  totaal gaat misstaan tegen mijn jasje.  Dat ze daar eens iets aan doen!

 

******

 

Het Mean Machine Running Team heeft inmiddels ook al een afdeling Cycling, MMCT, en een kwisploeg: Mean Machine Quiz Team. 

Bij het Quiz Team heeft iedereen zo zijn specialiteiten. 

De mijne is de catering. 

Ik weet meestal perfect het antwoord op de vraag: "Wa drinkte gij nog?". 

En als ik zelfs daarop het antwoord niet meer weet, dan mag ik naar huis.

 

 

08:41 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 20 km door brussel |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.