26-05-09

L' enfer c'est les autres

L' enfer c'est les autres

 

Eerder kon u op deze bladzijden al getuige zijn van mijn afwijkingen.

Ik heb als loper nog wel wat afwijkingen.  Als mens ook (wordt vanuit de coulissen geroepen).

Zo loop ik altijd krek hetzelfde trainingsparcours.  Altijd.  Wijk ik geen millimeter van af.

Over dat parcours loop ik tussen 1u 16min en 1u 25 min, naargelang het opgelegde tempo.

Als mijn kinesist me zegt na een blessure, je mag eens een keer rustig gaan testen, dan loop ik prompt dat rondje (tot zijn afgrijzen).  Kan ik niet laten.  Is sterker dan mezelf.

Wanneer je tegen me zegt dat ik 5 km mag gaan lopen, dan krijg je als antwoord: 'Daar trek ik mijn schoenen niet voor aan'.

Mijn vrouw zegt dat ik autistische neigingen heb.

Ik haat verandering.

Als Rani De Coninck plots op TV een andere haarkleur heeft, dan is mijn week al om zeep.  Kan ik niet tegen. 

Als Frank Deboosere op het eind van zijn weerpraatje vergeet te zeggen: Morgen ben ik er weer, met meer weer, dan ben ik de rest van de avond ambetant.

Alles moet hetzelfde blijven.  Ik loop met loopschoenen van het merk Brooks.  Dat zijn goede schoenen.  Daar moeten ze met hun fikken afblijven.  Doen ze dus niet.  Elk jaar wijzigen ze wel iets aan die schoenen.  Dan heb ik een week maagpijn.  Een nieuwe reflector op de hiel.  Er af!  Kan ik niet verdragen.

Nu zijn ze tegenover mijn woning een oprit aan het leggen. 

Kan ik niet tegen. Dat stoort het ritme.

Om half zeven 's morgens lossen ze er kasseien. 

Om half zeven! 

Dat is in het holst van de nacht.  Ik rust dan.  De loper rust.  Hier rust de loper.  Rust roest niet, ijzer wel.

En vanaf half zeven begint het lawaai met bobcat, getik, MNM, boertig gelach. 

En wat gebeurt er om half acht?  Op het moment dat ik moet opstaan?

Dan gaan ze schaften!  Kunnen ze godver thuis niet eerst schaften en dan pas de onschuldige burger lastig vallen?  Mottig wordt ik ervan.

Pas op!  Als ze dan die regelmaat aanhouden, dan kan het me niets schelen.  Maar vandaag waren ze er niet om half zeven.  Het bleef ijzig stil.  Daar kan ik dan ook weer niet tegen.  Dan ligt een mens in zijn bed toch weer te denken: "Waar zijn ze?  Er zal toch niets gebeurd zijn?"   Dan heb ik mijn GSM al vast.

Ik ben een gewoontedier.  's Morgens 2 boterhammen, 1 met zelfgemaakte aardbeienconfituur en 1 met honing van de plaatselijke imker.  Thee en 1 glas fruitsap, multivitaminenpil en 3 vitamine C, soms magnesium.  Zo en niet anders.  Ook de volgorde is belangrijk en staat vast.  Wijken we geen duimbreed van af.

Mijn polshorloge/hartslagmeter van Polar is al makkelijk 12 jaar oud.  Is compleet versleten, het litske (ja, ik had geen zin om uit te vogelen hoe dat heet) aan het bandje is vervangen door een elastiekje.  Ik koop geen ander horloge, want ik weiger verandering.

Een andere afwijking is dat ik niet kan verdragen dat er iemand aan mijn linkerzijde loopt.  Mijn loopmakker Tom weet dat, en zal automatisch rechts van mij beginnen lopen als we op pad gaan (wat hij niet weet is dat ik dat doe omdat hij dan eerst door de tegemoet komende auto wordt omver gereden...ja, sport kan hard zijn).

Neen, het is iets raars, maar links duld ik niemand.

Ook tijdens wedstrijden betrap ik me erop dat ik zodanig manoeuvreer dat er niemand links van mij loopt.

 

Tijdens de 20 Km door Brussel ligt dat toch nét iets ingewikkelder. 

Er lopen altijd mensen langs alle kanten (in de start bevinden er zich zelfs lopers onder ons; de exacte technische term is vertrappelen, denk ik).

Alsof er niet genoeg plaats is... 

Elk jaar heb ik tijdens de 20 Km door Brussel minstens een keer of tien slaande ruzie omdat er persé iemand links van mij wil lopen.  Moeten ze niet doen.  Dan word ik erg giftig.

Dat is ook weer iets typisch mannelijk zeker.

Die competitiedrift. 

Vrouwen hebben dat niet.  Vrouwen die de 20 Km meelopen, maken daar geen staatszaak van.  Verzamelen de medailles niet.  Zitten niet de chrono's te vergelijken.  Neen, die hebben andere prioriteiten: de berg strijk die er nog ligt, kinderen wiens neus dient geveegd te worden, mannen opvoeden,...

Mannen blijven jongetjes.

Maar vrouwen kunnen ook keihard zijn. 

Zo liep ik laatst voorbij een hele klas puberale meisjes op wandelexcursie; een hormonaal bompakket als het ware. 

De opmerkingen waren niet van de lucht:

"Allez meneer, wat rapper hé!" en " Hup, hup, hup,... " en "Schoon broekske".

Gegiechel alom.  Een hel!

 

Maar de meest snijdende opmerking kreeg ik toegeslingerd vanuit een traag rijdende Belgacom-wagen (hallo!, hebben die niks dringends te doen?). 

Ik liep behoorlijk hard, vond ik, en toch vond hij het nodig me het volgende toe te roepen:

"Loopt een beetje, dan moet je zo snel niet wandelen...."

Daar zakt uw 'schoon broekske' van af.

 

L'enfer, c'est les autres.

 

 

 

 

 

 

 

13:03 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: 20 km door brussel |  Facebook |

Commentaren

polar accurex plus Mijn "litske" heeft ook al lang zijn geest gegeven, is nu een haarelastiekje van mijn dochter. So be it; Maar nieuwe horloge, NO WAY.

Gepost door: Tom Willems | 19-06-09

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.