25-05-09

Busje komt zo

Busje komt zo

Een 50-tal lopers en sympathisanten, onder aanvoering van plaatselijke looplegende Jan H., rijden jaarlijks samen met een bus (buspoolen zo u wil) naar de 20 km door Brussel. Je hoeft niet zelf te rijden, geen parkeerplaats zoeken.  

Niks stress, denk je dan.

NIKS STRESS?

't Zal nog niet zijn!

Buiten het feit dat ik slecht slaap omdat ik de bus niet wil missen en het feit dat ik mijn loopmakker Tom op tijd op die bus moet krijgen (heeft me tot op heden al ongeveer 13 jaar van mijn leven gekost), zit ik in de bus constant met één oor te luisteren of er niets technisch fout gaat. Join de culasse en van die dingen.

Stel je voor dat je op de ring rond Antwerpen in panne valt.  Het is te ver om te lopen naar Brussel, dus op dat punt moeten we liftend naar de wedstrijd.  En omdat ik het uiterlijk heb van een Kosovaarse gangster, zal ik niet de eerste zijn die ze meenemen bij het liften.

Vanaf een bepaald punt in het Brusselse komt de eerste opluchting; vanaf hier haal ik de start van de 20 Km desnoods lopend met de rugzak.

Mijn vrouw noemt mij een stresskonijn.

De bus dus.

Hoe men er in slaagt om telkens weer uitgerekend die bus uit te kiezen die de autokeuring nog nét met de hakken over de sloot heeft gehaald, blijft een raadsel.  De ene keer regent het binnen, de andere keer hangt er een geurtje alsof er in de bagageruimte een lijk ligt (als Kosovaarse gangster ken ik zulke zaken).

Steevast hebben we een chauffeur die enkel Bulgaars spreekt (met een zwaar accent dat doet denken aan de streek rond Dobroedzja) en die geen flauw idee heeft waar Brussel ligt. 

Die ook niet inziet dat er hier hogere belangen op het spel staan. 

Die daarnaast ook nog eens vindt dat GPS iets voor coiffeurs en janetten is.  Die een tronie heeft waar op te lezen staat dat hij geen vragen, noch tegenspraak duldt. Met een stel vervaagde tatouages waar wij uren naar zitten te kijken (is het een vogel? een vliegtuig? neen, het is Mega Mindy).

Hij heeft zijn rijbewijs wellicht gehaald in het Russisch Leger en hanteert zijn bus ook als een verboden wapen, wat op goedkeurend geknor wordt onthaald door de lopers op de bus, stijf van de testosteron.  Verkeersagressie is een levensstijl.

Maar het kan nog erger. 

Bij de aftocht met de bus enkele jaren geleden hebben we een geparkeerde auto geraakt (het was een roestbak, nu zou dit vallen onder de categorie slooppremie), een andere keer zijn we zelfs stoemelings op het parcours beland (waarbij we enkele tientallen verbouwereerde zieltogende lopers hebben plat gereden en/of opgehouden).

Ach, voor ik het vergeet.  Onze bus vertrekt in Brussel om 18 uur, kwestie van op tijd in de kroeg, heu thuis, te zijn.  Wie niet op 3 uur tijd de wedstrijd kan lopen, naar de kleedkamers sukkelen en omkleden en naar de bus kan geraken, mag niet mee.  Dat zijn de regels.  En regels zijn er om gerespecteerd te worden.

De traditie wil ook dat we bij de uittocht uit Brussel ook nog eens een keer of vijf verkeerd rijden.  Daarbij lukt het om telkens weer bij het vertrekpunt aan te komen via een andere lus.  Faut le faire!  Als je dat met opzet zou proberen, dat lukt je nooit!

Maar vorig jaar spande wel de kroon.  Toen we bij de bus aankwamen stond de airco lekker te draaien (dat levert een knoert van een verkoudheid op bij lopers die een dipje in hun weerstand hebben na de wedstrijd, jep, ik heb het ook weer geweten). 

Maar de motor draaide niet.

En ja hoor, platte batterij.  Dan denk je, startkabels en wegwezen. 

Juist. 

Maar waar zitten de batterijen van een bus? 

Niemand wist het...  En de Bulgaar van dienst al helemaaaaaaal niet. 

En aan mij moeten ze zoiets ook niet vragen.  Zij die mij kennen, weten dat mijn technische bagage beperkt blijft tot destructieve zaken.

Ik had inmiddels het thuisfront van de vertraging op de hoogte gesteld (later op de avond nog een keer, maar dan vanuit de kroeg, waar op dat moment ook hogere belangen gediend werden).

Na een uurtje klooien was er van de bus nog enkel een onoverzichtelijke chaos vijzen en bouten over en uit Ikea-ervaring weten we dat zoiets niet ongestraft blijft.

We zijn thuis geraakt.  Half juni.

 

 

 

13:26 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 20 km door brussel |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.