22-05-09

Wadist, goaget ni?

Wadist, goaget ni?

Misschien is het u al opgevallen.  Deze blog gaat over de 20 km door Brussel en vooral over mijn belevenissen en beleving ervan. 

U wil nieuws over de bankencrisis (bent u dat nog altijd niet beu, vooral de kop van Paul D'hoore)?  Over nieuwe ingewikkelde spitstechnologie?  Over de perfecte relatie?  Over politieke actualiteit (bent u dat nog altijd niet beu, vooral de kop van  Leterme)?  De situering van de G-plek (dat worden we dan weer totaal niet beu, vooral niet de kop van Goedele Wachters)?  De invloed van het post-modernisme op de interpretatie van Gregoriaanse gezangen in Klerikale kringen?  Ken ik allemaal geen snars van. 

Waar ken ik wel iets van? 

In de coulissen roept iemand, in de volksmond staat ze te boek als mijn vrouw: "NIETS!"

En dat is niet ver naast de waarheid.  Maar zoals een oud-leraar van mij ooit placht te zeggen: niet geschoten is altijd mis.  Dus schieten we, en het zal er sowieso grondig naast zijn. En daar verheugen wij ons dan weer op.  Want schitterend missen is mooier dan saai raak.  Denk ik.

De ervaring leert me dat succes vele vaders kent, terwijl de nederlaag een wees is.  Dat wil zeggen dat je in het verlies alleen staat, terwijl als je wint er veel mensen zijn die aanspraak maken op een bijdrage daartoe.

In het lopen ken ik een variant. 

Als je goed loopt, heeft geen kat het gezien; ben je aan het sterven dan gaan ze je allemaal met de glimlach voorbij, onderwijl nog opmerkingen makend zoals: wadist, goaget ni?  Of nog sarcastischer: aanpikken, komaan...ge kunnet!

Pas op, dat zijn geen aanmoedigingen, ze menen dat  namelijk niet.  Ze zeggen dat omdat ze zeker willen zijn dat jij hebt gezien dat ze je passeren.  Sterker nog, het zijn meedogenloze sadisten, want ze denken in zichzelf: "hèhèhè, hij kan niet volgen, hèhèhè, ik ben beter, ik ga hem verpulveren, hèhèhèhè."

 

De kans dat een collega-loper je ziet schitteren tijdens de 20 km door Brussel is, gezien de overrompeling aan lopers, grenzend aan nihil.

 

Je bent subliem aan het lopen, als een zwitsers horloge, en niemand ziet het. 

Ja, enkele duizenden toeschouwers, maar dat telt niet. 

Het moet iemand zijn die achteraf in de kroegen de boodschap gaat rondbazuinen:  "Ik heb het licht gezien.  Hij liep de Tervurenlaan op alsof het bergaf was, met stalen tred, met de vingers in de neusgaten, met de veters van beide schoenen aan mekaar gebonden, achterwaarts, onderwijl teksten declamerend uit de Decamerone, zichzelf begeleidend op dwarsfluit, zieltogende lopers een hand reikend.  Hij is de verlosser, hij temde de wilde merrie, genaamd de Tervurenlaan, als een viriele oppergod, wuivende haarlokken, getaand gelaat, spieren als scheepskabels.  De maagden wierpen zich aan zijn voeten, met wellustige blik in de ogen." 

Enfin, iets in die trant.  Desnoods met een ietsiepietsie meer gevoel voor drama, soit.

Maar neen, geen kat die het ziet.

En je denkt dan, als je weer eens té overmoedig van start bent gegaan, en je in wanhoop rond kilometerpunt 15 begint af te vragen waarom je dit allemaal weer aan het doen bent, dat niemand het zal gezien hebben dat je aan een slechte editie van de 20 km bezig bent.

Niets is minder waar.

Je houdt het niet voor mogelijk, maar toen ik weer eens aan het zwalpen was rond kilometer 15, werd ik door maar liefst 3, zegge en schrijve 3, mensen letterlijk op de schouder getikt om te zeggen dat ik vol moest houden. 

Drie mensen die me bij mijn voornaam, die ik me op dat moment  met de beste wil van de wereld zélf niet meer kon herinneren, aanspraken.  Ze zegden door merg en been gaande dingen als: "Niet opgeven, probeer aan te pikken, komaan hé kerel, ...".  Dan weet je het wel; je bent geen loper, hoogstens een wandelend lijk.  Waarom doe ik ook altijd een opvallend schreeuwerig shirt aan, waarom niet iets anoniems wit?

 

Pijnlijk dat je tussen 25 000 mensen, op 2 kilometer tijd, maar liefst door 3 mensen wordt herkend én voorbijgesneld.

En je weet hoe dat gaat.

Je bent allesbehalve subliem aan het lopen, als een gepikt Pakistaans horloge, en iedereen ziet het. 

Zelfs de duizenden toeschouwers zien het, en dat telt. 

En er zijn er minstens 3 die 's avonds in de kroegen de boodschap gaan rondbazuinen: "het licht ging totaal uit.  Hij liep de Tervurenlaan op alsof het loodrecht was.  Met loden benen, met de neus op de tenen, zelfs zijn veters waren los, ik dacht zelfs achteruit, hij stamelde iets uit het Parochieblad, met fluitende adem, zieltogend de handen uitstekend naar andere lopers.  Verlos hem uit zijn lijden,  hij werd verscheurd door de wilde hengst, de Tervurenlaan, hij leek wel in opperste verwarring, kalend ook, bleek rond de neus, spieren als slappe touwtjes.  Vrouwen liepen hem langs alle kanten voorbij, met medelijden in de ogen."

Zoiets dus.  Maar dan iets minder dramatisch.

 

banner

13:39 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 20 km door brussel |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.