22-05-09

Staccato

Staccato

Wat is de aantrekkingskracht van de 20 Km door Brussel?  Wat maakt deze wedstrijd zo speciaal?

Dat is erg moeilijk in woorden te vatten.  Het is een massa-evenement en dat heeft zo zijn weerslag. 

Je bent nooit alleen.  Als je je trainingsarbeid in de Kempense bossen afwerkt in alle eenzaamheid, dan kan het contrast niet groter zijn.

Je bent nooit alleen terwijl je eenzaam lijdt. 

Maar nooit alleen lopen heeft ook een voordeel.  Je trekt je op aan de anderen en wordt als het ware meegezogen. 

Daar schuilt dan ook weer een gevaar in: je vergaloppeert je nogal gemakkelijk. 

Het parcours is lastig, zeker voor kempenzonen die het gewend zijn om  op omlopen zo vlak als een biljartlaken te lopen. 

En Brussel dat is afzien bij de beesten af.  Je loopt tot alle systemen uitvallen.  Door een pijngrens of drie.  Het schaderapport the day after is ook van een andere orde.  Spierpijnen in billen en voorkant onderbenen, blauwe teennagels (ik heb er tot tweemaal toe een teennagel bij ingeschoten).  Ook spierpijnen in zones waar je het helemaal niet verwacht.  Pijn aan de borstspieren van het blaasbalgend inademen.

Ach, de grandeur van Brussel. 

Het megalomane Jubelpark en de Esplanade als dramatische setting voor de start, en finish, de pompeuze lanen, het frisse groen van het Terkamerenbos,... een hele reeks indrukken die je te verwerken krijgt.

Anderhalf uur stilte en monotoon lawaai tegelijk.

De stilte zit ook vervat in het rare beeld; normaal razen hier constant auto's over de weg.  Nu is het op een vreemde manier stil en lawaaierig tegelijk.  De gevels weerkaatsen het applaus, niet de normale geluiden van het verkeer. 

Zeer bevreemdend.

Maar vooral het staccato geroffel van lopende voeten, het quasi stationair draaien van de motoren van de pers, af en toe (gelukkig maar af en toe) de sirene van de hulpdiensten.

De bevoorradingsposten, waar de flesjes Spa torenhoog gestapeld zijn, overal doppen en halflege flessen, het Spawater loopt letterlijk van de straat af. 

Rond kilometer 15 staat er altijd een bevoorradingspost met één of andere sportdrank.  Zoiets als Isostar.  Het wegdek kleeft daar van de neergekwakte , verspilde sportdrank.

Het applaus van de omstaanders, muzikale aanmoedigingen langs de kant: een eenzame drummer, een aantal medemensen op djembés, jazzband met New Orleans repertoire, de onvermijdelijke fanfare.  En je hoort dat van ver aankomen en terug uitsterven (Dopplereffect, maar dan héél langzaam).

Het meest indrukwekkende blijft uiteindelijk toch het grote peloton, dat zich onweerstaanbaar, onstuitbaar als een statige, veelkleurige, veelkoppige draak door Brussel slingert.

Brussel is één lange roes.

 

18:31 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 20 km door brussel |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.