20-05-09

Het verschil met mijn vriend Jan

Het verschil met mijn vriend Jan.

Eerst en vooral een verduidelijking.  In mijn vriendenkring krioelt het van de Jannen (in de Kempen was er een dikke veertig jaar geleden de tendens bij zwangere koppels: "we moeten niet gek doen: we noemen hem Jan").  "Geen Giovanni Janssens, of een Luka Brosens, neen het moet niet gekker worden, we noemen hem Jan".

En als het een meisje is? 

Het zal een jongen zijn! Basta!  Waarna huiselijk geweld losbarstte (toen mocht dat nog).

Zo ging dat vroeger. Geen aanstellerij! 

We noemen hem Jan, dat wordt later dan "de Jakke".  Gemakkelijk.  Of Jos natuurlijk.  Of Maria (indien dan toch...).

Ik ken drie Jannen van belang voor deze kroniek.

 

Jan H.

Jan H. is een looplegende in mijn thuisstad.  Jan H. is een looplegende tout court.  Hij heeft me doen kennismaken met deze sport.  Bedankt voor deze nieuwe verslaving!  Verlost van het roken, en nu dit weer...

Jan H. is de drijvende kracht achter de delegatie lopers die wordt afgevaardigd naar de 20 Km door Brussel.  Jan kent de kop van de wedstrijd van er in mee te lopen.  Ik ken de kop van de wedstrijd van op TV.

Als je Jan H. ziet lopen, dan ben je geneigd te denken: dat kan ik ook!  Die soepelheid, dat spreekwoordelijk gemak, die oogstrelende stijl.  Volgens mijn vrouw is mijn stijl lichtjes anders: een Chaplineske voetplaatsing, gecombineerd met een lawaaierige landing.  Mijn stijl is dan ook meer een ode aan het zwoegen, het afzien.

Het verschil met mijn vriend Jan H.  Hij heeft de bescheidenheid die eerder bij mijn prestaties horen.  Zijn prestaties verdienen mijn soort snoeverij.

 

Jan M.

Jan M. is een jan van ander formaat.  Hij is een triatleet met een magnetische aantrekkingskracht voor tegenslag.  Jan M. heeft zelfs méér blessures gehad dan ik.  Ik weet het, het is ongeloofwaardig, maar er is bijna niks van gelogen.  Jan M. heeft dan ook nog eens het rare idee opgevat triathlon te gaan doen.  Kijk, als Jan M. niest, dan schiet zijn schouder uit de kom (authentiek).  Dan moet je vooral gaan fietsen én vallen.  Zelfs zwemmen is problematisch, dan schiet die schouder ook uit de kom. 

Als we met een stel vrienden naar een triathlon gaan kijken waar Jan M. deelneemt, dan nemen wij altijd een barbecue mee.  De kans is namelijk groot dat de schouder van Jan M. tijdens het zwemmen al uit de kom schiet. Omdat hij dan slechts over één arm  kan beschikken, zwemt  hij vanaf dat moment enkel nog rondjes. Hij trappelt als het ware ter plaatse, een soort perpetuum mobile.

Dat is kostelijk om te zien.  Daar kunnen wij uuuuuuuren naar kijken, onderwijl de worstjes op de barbecue nog eens omdraaiend.   Af en toe roepen we naar Jan M.: "Goe bezig Jan!". 

Cocktailsaus, en gambaspiesjes met ananas, met op de achtergrond de ploegende Jan M.  Heerlijk!  En daarbij een ijsgekoelde Pouilly Fumé.  Succulent! 

Nadat we gegeten hebben, tegen valavond, halen we Jan M. uit het water (we zijn tenslotte geen beesten).

Laatst schoot zijn schouder zelfs uit de kom bij het aantrekken van een jas!

Die schouder zit niet in de kom Jan, leer daar nu eens mee leven!

Jan M. stapte ooit uit de auto, maar was een minuscuul detail vergeten: de auto stond nog niet stil.  Sterker nog, de auto reed aan 40 km per uur.  Viel behoorlijk tegen.  Hij had toen wel iets te veel gedronken, maar toch. 

Jan M. loopt nooit de 20 Km van Brussel; de enige keer dat hij in de startbox stond, heeft de luchtverplaatsing van het kanonschot bij de start zijn schouder uit de.... u begrijpt waar ik naar toe wil.

Jan M. is een vriend van mij, omdat in tijden wanneer alles tegen zit, het een troost is iemand te kennen die nog meer miserie heeft.

 

Jan A.

Jan A. is een loper pur sang.  Qua nonchalance is het bijna mijn vriend Tom.  Presteert het om zonder uitrusting op de bus te stappen richting 20 Km door Brussel.  Leent van alles bij elkaar en loopt dan een denderende wedstrijd. 

Hij had toen een loopshirt van een kerel geleend die bij De Post werkt.  Het shirt droeg het embleem van De Post.  Tijdens de wedstrijd zag hij dat de lopers van De Post hem bepaald vijandig aankeken telkens hij er eentje inhaalde.  Achteraf werd duidelijk waarom: de 20 Km door Brussel was vroeger ook het Belgisch Kampioenschap van De Post.  Jan A. was toen zéér goed, maar wisten zij veel dat hij niet meedeed.

Jan A. presteert het om de dag voor de 20 Km door Brussel een bruiloftsfeest op te luisteren met zijn aanwezigheid.  Hij drinkt zich daarbij helemaal klem en komt met een beest van een kater, zonder ontbijt, met een restant promille dat neigt naar procent, toch naar de bus gewaggeld om mee te gaan naar Brussel.  Is heel de busreis naar Brussel ziek (zag effectief groen rond de neus) , maar loopt 1u 18 min en voelt zich daarna kiplekker.  Zeer deprimerend.

Dat soort mensen behoort tot mijn kennissenkring.  Nu pas besef ik dat.  En het daagt me nu ook dat deze dingen absoluut niet in de openbaarheid mogen komen.  Voorbeeldfunctie voor de jeugd, u kent dat allemaal wel vanuit de krant.

 

*****

 

De drie musketiers en waren die niet met z'n vieren?

En dan is er nog één Jan, die niet thuishoort in deze kroniek, maar dan toch weer wel.  Het is Jan D., die absoluut niet sport.  We voeren hem op, om aan te tonen dat er ook nog plaats is aan de andere kant van het universum.

Op een blauwe maandag ging hij spinnen en kreeg een hartslagmeter omgegespt, instellingen: minimum hartslag 80 en maximum hartslag 140 voor de opwarming.  Hij bukte zich om zijn schoenen te sluiten en....de hartslagmeter ging in alarm.  De inspanning van het bukken had zijn hartslag boven de 140 gejaagd.

RESPECT!

13:03 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 20 km door brussel |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.