19-05-09

Het verschil met mijn vriend Tom, deel 2

Het verschil met mijn vriend Tom, deel 2

 

Heb ik u al over Tom, mijn loopmakker gesproken?

Neen?

Tiens, dat ik zoiets kan vergeten.  Dan nu maar.

Wij hebben twee totaal verschillende persoonlijkheden.  Ik de neuroot, hij de absolute chaoot.

Ik geef een aantal voorbeelden (en ik zweer het op het hoofd van de hond die we niet hebben, dat het allemaal quasi waar is, enige overdrijving niet te na gesproken).

Tom is nonchalant.  Hij presteert het om zichzelf, wanneer hij de boodschappen uit de auto neemt aan zijn appartement, buiten te sluiten van zijn appartement.  Ik baat een winkel uit onder zijn appartement en heb een sleutel van de buitendeur van het appartementsgebouw.  Tom sluit zich tijdens één en dezelfde uitlaadsessie niet één keer buiten, neen, het lukt hem maar liefst 3 keer. 

Drie keer!  Drie keer moet ik opdraven met de sleutel!

 

Een ander voorbeeld: een avondje uit.

Bij mij verloopt dat ongeveer zo.

Mijn vrouw en ik hijsen ons in de duurste gewaden, besprenkelen ons met de meest exclusieve geurtjes, schrijden naar de perfect onderhouden en smetteloze wagen, die ons GPS-gewijs naar een driesterrenrestaurant leidt, waar de chef ons met de nodige égards zal verwennen.  Wij betalen met een wuft gebaar en met één of andere Gold Card.  Daarna worden we begeleid naar onze loge, waar wij zullen neerkijken op één of ander theaterstuk, dat wij toetsen aan onze verwachtingen, gebaseerd op grondige voorstudie.  Thuisgekomen, wisselen wij ervaringen uit terwijl de cantates van Bach discreet op de achtergrond weerklinken, het kaarslicht krinkelt in de fles Château Lafite van 1787 (ooit eens gekocht bij Christie's).

 

Een avondje uit bij Tom verloopt zo.

Hij wil nog een pizza scoren en selecteert met zijn neus nog doenbare kleding.  Hij gaat naar de bankautomaat om geld te pinnen.  Saldo ontoereikend.

Het saldo (12 euro) volstaat wél om naar de bioscoop in Antwerpen te rijden.  Hij gooit genoeg rommel opzij in de auto, zodat hij achter het stuur plaats kan nemen.  Onderweg naar Antwerpen merkt hij dat de tank leeg is en dat hij in feite op benzinedampen aan het rijden is.  Afrit St-Job, saldo optanken, terug naar huis.

Kast etenswaren opentrekken.  Niks in huis.  Een muis, waarvan je de ribben kan tellen, staart Tom verontwaardigd en beschuldigend vanuit de kast aan. 

 

Tom zijn oriëntatievermogen is ook spreekwoordelijk.  Moest er niet zoveel volk zijn, dan zag ik hem zelfs in staat om zich tijdens de 20 Km door Brussel van route te vergissen.

Ooit ging hij naar een optreden in Vorst Nationaal. 

Tom vertrok wat aan de late kant.  Tom had geen idee waar Vorst Nationaal was, maar zou het wel vinden (gebrek aan zelfvertrouwen kan je hem niet verwijten).  Hij heeft uiteindelijk de auto ergens aan de kant gesmakt in Brussel, in de mening dat hij vlak bij Vorst Nationaal was.  Dat was niet zo.  Hij heeft kilometers gelopen, maar plots stond daar op mirakuleuze wijze eindelijk Vorst Nationaal voor zijn neus. 

Hij stormt binnen, net op tijd.....

....om de zanger van de groep te horen roepen: "Thank you, good night!"

Tom naar buiten.  Hij had geen flauw idee waar hij zijn auto moest zoeken.

 

En met zo'n mensen ga ik om.

Sterker nog, ik moedig zo'n mensen aan om de 20 Km door Brussel mee te lopen. 

Wat bezielt mij toch?  Wat is er fout gelopen in mijn opvoeding (in de coulissen wordt de keel geschraapt: men maakt zich op voor een ellenlange en pijnlijk juiste opsomming).

 

 

 

 

 

 

13:03 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 20 km door brussel |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.