15-05-09

Te paard!

Te paard!

 

Kent u een BV persoonlijk?  Een Bekende Vlaming?

Ik som even op: Koen Wouters, Goedele Liekens, Rik Torfs, Eddy Merckx, Eric Van Looy, Roel Vanderstukken, dingeske van de Kampioenen (allez, ik zou z'n naam duizend keer kunnen zeggen), Bart Wellens, Bart Peeters,...

Die ken ik allemaal niet.

Ik ken wel Koen Fillet.  Van Radio 1.  Jongens en Wetenschap.  En van dat programma van 0 naar 42 Km.  Hoe ze niet-lopers op 1 jaar tijd klaarstomen voor de marathon. 

Heb je dat programma gezien? 

Wat was me dat!  Het leek wel een lopend hospitaal.  En slechts een paar halen uiteindelijk de marathon (en lopen die dan uit aan een tempo dat veredeld wandelen is; zoals een kalkoen in feite een kip met pretentie is). 

Ze hadden nochtans de perfecte begeleiding. 

Maar ze hebben één cruciale fout gemaakt. 

Ze beschouwden de 20 km door Brussel als oefening tussendoor.  U zou nu de uitdrukking op mijn gelaat moeten kunnen zien; de ene wenkbrauw sceptisch opgetrokken, een rare monkellach rond de lippen.

Zo'n hoogmoed betaal je cash!

De 20 Km door Brussel moet benaderd worden met het nodige respect!  Brussel is een doel op zich. 

Brussel zien en sterven!

In feite ken ik Koen Fillet niet.  Ik ken wel zijn broer,  Joost Fillet.

Hij is samen met mij onder de wapens geweest.

Dat klinkt veel stoerder dan het was.

 

18 RA.  De 18de Rijdende Artillerie van het Belgisch Leger.  Te paard!  Whoeha!  Ter verduidelijking: bij het verbreken der rangen na het appel (niet de vrucht) scandeerden we whoehah!  Redelijk belachelijk.

Voordat Leo Delcroix het afschafte, heb ik (met tegenzin) het vaderland gediend te Brasschaat.  Bij een actieve gevechtseenheid.  Kampen te Elsenborn, wacht lopen kazerne, wacht munitiedepots, wacht Koninklijk Paleis, wacht kerncentrale Doel, de nodige 3-daagse oefeningen, overlevingsweek in de Ardennen, de hele reutemeteut.

En elke vrijdag was het bataljonscross, waarbij er een klassement werd opgemaakt per batterij.  En dan komt het competitiebeestje in mij boven!

Zet mij aan een spelletje Risk (u kan mij herkennen aan het feit dat ik opdaag in volledig legertenue, inclusief pinhelm van W.O.I), en binnen het half uur heeft iedereen ambras met elkaar (ik lijk in dat opzicht wel Karel De Gucht op missie in Afrika).  Slaande ruzie!  Pionnetjes vliegen in het rond!

Een competitiebeest pur sang dus.

Tijdens loopwedstrijden kamp ik met hetzelfde probleem.  Zelfs als ik zeg dat ik de wedstrijd als een rustige training ga afwerken, heb ik slechts het geluid van een startpistool nodig om als een ongeleid projectiel de start te nemen en weg te schieten op weg naar nieuwe triomfen.  Mijn vrouw overweegt trouwens de aanschaf van een startpistool om de ochtend op gang te schieten.

Dus ik heb leren lopen tijdens mijn legerdienst.  Ze waren wel perfide.  De bataljonscross was telkens op vrijdag om 16u (om 17u mochten we de normale wereld weer in).  Als je nog warm water wou in de douches, niet te lang wou aanschuiven aan de douche, en op tijd wou zijn om terug burger te worden om 17u, dan was je wel verplicht door te lopen.  Maar geen probleem voor een competitiebeest als deze jongen.

En elke week gingen we zwemmen in Brasschaat.  Wij liepen dan eerst van Maria-ter-Heide naar Brasschaat.  Daar zwemmen, maar dat was niet liggen plonzen in dat bad, maar baantje zwemmen, uit het bad, lopen tot aan de andere kant, pompen, valschermspringen, een kuil graven van 2 op 3 en 1m diep, put terug toe, weer pompen, twintig maal optrekken, 100 sit-ups, een oorlog in Korea gaan winnen, terug per vliegtuig, opnieuw baantje trekken en zo de ganse voormiddag.  Dan kwamen de vrachtwagens en gingen we terug naar de kazerne.  De rest van de dag was het dan zaak om te proberen niet in de weg te lopen of op te vallen of je mocht weer iets anders zinloos gaan doen.  Schone tijd.

De jongere lezer kent het fenomeen legerdienst niet.  Bij het woord kazerne sla je best een fotoboek van het fort van Eben-Emael open.

Anekdote legerdienst:

Tijdens een maaltijd (sla datzelfde fotoboek open) vroeg een luitenant algemeen aan onze tafel: "Smaakt het?"

Ik reageer (competitiebeestje!):

"Ik heb al slechter gegeten, maar dat was ook hier..."

Hij kon er niet mee lachen, wij wel, ik daarna ook niet meer.

Dus ja, leren lopen in het leger.

 

En na jaren vadsig niks doen, merkte mijn vrouw op: "Waarom begin je niet te lopen, je deed dat toch graag in het leger."

En zo geschiedde.

 

Trouwens, ik ken wél een BV.  Tanja Dexters.  U weet wel, van de boekskes.  Op een dag stond ze bij mij in de winkel.  Zonder schmink.  Was me dat schrikken!

13:58 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: 20 km door brussel |  Facebook |

Commentaren

Heel mooie getuigenis over je legerdienst. Velen zullen de sfeer wel herkennen. Bedankt ! Bij ons was er op vrijdag voor het weer-burger-voor-het-weekend-worden geen cross maar wel compagniekuis.

Gepost door: Paul | 03-03-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.