10-05-09

De queeste naar de eerste startbox

De queeste naar de eerste startbox

Een mens moet een doel hebben.  Maar als je je beperkt tot één doel, dan is de teleurstelling heel dichtbij.

Daarom stel ik mij, wat de 20 Km door Brussel betreft, elk jaar een aantal doelen: verbetering besttijd, een goede tijd, uitlopen, geen blessure (u merkt de dalende ambitie).  Ik haal elk jaar minstens 1 doel.  Zo blijf je gelukkig.

Een onderliggend doel is de jacht op box 1.

Goed.  Zoals iedereen ben ik de eerste keer dat ik deelnam aan de 20 Km door Brussel, helemaal achteraan gestart (nummer 19000 en nog wat).  Na een drietal jaren was ik in startbox 2 geraakt.  Mijn ultieme droom was ooit in box 1 te geraken (nu ja, ultieme droom op loopgebied; mijn andere ultieme droom heeft iets te maken met meisjes in de gevangenis die mekaar kusjes geven en van het een komt het ander; vanaf dit punt mag u uw fantasie de rest van het werk laten doen, maar hou het proper).

In de jaren negentig was box 1a en 1b voorbehouden voor lopers met borstnummers tot 1000.  De elitelopers stonden daar nog voor; het Keniaanse geweld en dies meer.  Daar wou ik bij zijn, box 1 dus voor alle duidelijkheid.  Dat ik nooit de ambitie moest koesteren om tot de elite gerekend te worden, is een rechtstreeks gevolg van dit lijstje: geen talent, geen karaker, geen doorzettingsvermogen.  Nu ik dit herlees, moet ik zeggen dat me dat bekend voorkomt.  Ik heb dat al ergens eerder gelezen.  Ach ja, op zowat elk rapport van de lagere school tot eind middelbaar.  Daar ken ik dat van! 

Maar er zijn nog wel een paar tekorten (nu we toch bezig zijn): blessurelast, geen voeten om mee te lopen, eet- en vooral drankpatronen, studentikoos verleden, en de oplopende leeftijd.

Genoeg gejammerd, de queeste voor startbox 1.

In de jaren negentig was box 1a en 1b voorbehouden voor lopers met borstnummers tot 1000.  Nadat ik in 1997 een redelijk straffe tijd liep, kreeg ik zowaar startnummer 912 toegewezen!  Iedereen opzij, Mark maakt zijn entrée bij de grote mensen.  Ik zou starten in box 1 en de Keniaantjes in de nek hijgen (toch tijdens het wachten in het startvak en misschien na de start nog een drietal meters).  Mijn pretentie kon niet op, ik denk dat God en klein Pierke mijn nummer heeft gezien, mocht betasten, aan ruiken zelfs.  Een relikwie was het.

Stond ik in box 1?

Neen, ik stond niet in box 1.  Kijk, u gaat het niet geloven, maar 1998, nieuwe indeling boxen.  Het waren nu de eerste 500 die in box 1 stonden.

Het is toch om dood te vallen. 

En sinds vorig jaar hebben ze weeral nieuwe criteria om in die vermaledijde eerste box te mogen.  Ter gelegenheid van mijn 15de editie heb ik weer maar eens geprobeerd om een borstnummer te krijgen voor box 1.  Ik geef toe, omdat het niet lukt op sportieve gronden, probeer ik maar via slijmen, smeken, dreigen en telefonische stalking.

Een mevrouw van de organisatie wist me te vertellen dat je, om in box 1 te mogen, onder de 1u20 moet lopen.  Ik denk dat ik eerder de droom van de meisjes in de gevangenis zal realiseren... 

Toch heb ik al eens één keer zo dicht bij de elitelopers gestaan dat ik aan het oorlelletje van een Keniaan kon sabbelen, moest ik daarvoor de aandrang gevoeld hebben. Chocolade mannekes, mmmmm...lekker.  Editie 2004 dacht ik.

Dat was toen er uiteindelijk maar 500 lopers (+ de enkele tientallen elite-lopers) voor mij stonden.  Ik stond in box 2 helemaal vooraan.  Vlak voor de start wordt het scheidingstouw tussen de boxen weggetrokken  en ik spurt tot in de nek van de lopers in de eerste.  Ik schat dat ik op rij 5 stond.  Ik zag het wit van de ogen van toenmalig starter, de burgemeester Freddy Thielemans.  De camera's van La Deux stonden op mij gericht (zo voelde het toch, maar het zal hen wel voor die eerste rijen te doen geweest zijn).  Ik kom in beeld: tja wat zal ik zeggen: TV flatteert niet en iemand moet mij eens dringend vertellen dat ik niet moet trachten een interessant gezicht op te zetten; het helpt écht niet. 

Box 1, het blijft een queeste, mijn heilige graal.

Ik denk dat ik in dit leven gestraft wordt.  Waarschijnlijk heb ik in een vorig leven op zo'n grote schaal losbandigheden bedreven,  dat ik daarvoor in dit leven gestraft moet worden.  En dat ik me van die losbandigheden godver niks kan herinneren!  Dat vind ik uiteindelijk nog het ergste.

 

11:28 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 20 km door brussel |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.