09-05-09

De 50% regel

De 50% regel.

Editie 1994 ben ik helemaal achteraan gestart; ik had dan ook borstnummer 19000 en nog wat random getalletjes, en ik ben van het principe: de box is de box, en niets dan de box, zo helpe mij God.

Nadat het startschot was gevallen, begonnen we, na wat een klein uur leek, lichtjes te wandelen.  De speaker riep op een bepaald moment het volgende cynische bericht om: "de eersten hebben kilometerpunt 1 reeds bereikt".  Ik stond nog steeds op de keien voor de bogen van het Jubelpark, met een onoverzichtelijk kluwen mensenvlees voor mij.

We begonnen iets sneller te wandelen en zowaar zelfs even traag te joggen.  Trechter eind Jubelpark, weer alles dicht, en zo ging dat maar door, tunnel 1 alles dicht.  Vanaf kilometer 5 kon je, met wat goede wil, voluit gaan.  Maar voluit gaan als super getrainde superatleet met een waanzinnig gestroomlijnd en gesculptuurd lichaam is niet evident wanneer zowat half Europa voor je wandelt/drentelt/jogt/sterft/braakt (schrappen wat niet past).  De zigzag lijnen die ik daar heb moeten lopen heeft er voor gezorgd dat ik minstens 62 km heb afgelegd. 

Respect , dat verdien ik, maar krijgen?

Je kan van alles meemaken onderweg.  Een bloemlezing.

Kris C. is ter hoogte van het Koninklijk Paleis vol over een van die arduinen blokken (hoogte en breedte 25 cm, langere lengte) gegaan, knal plat op de buik.  Schaafwonden en je bent, wat is het, amper 2 km weg.  Een andere onfortuinlijke ziel trapt bij een Spa bevoorradingspost op een flesje Spa dat er ligt.  Het was geen leeg flesje, maar een vol en dan nog wel gesloten.  Dat deukt niet in, voet omgezwikt.  Lekker.

Een andere loper heeft hetzelfde gepresteerd, maar dan over een dopje van een fles Spa.  Een dopje!  En God weet dat er bij de bevoorradingen een paar dopjes worden afgedraaid en rondslingeren, want God heeft vorig jaar de 20 Km gelopen op 1u 37 min en 22 seconden, niet slecht, maar hij is dan ook al een veteraan.

Het kan nog stommer.  Iemand stapt in Brussel van de bus (nog voor de wedstrijd) en mistrapt zich.  Voet omgezwikt, de krak van die gewrichtsbanden hoor ik nu soms nog (in angstdroom nummer 12).

Maar misschien wel de mooiste ervaring is die van een vriendin van mij. 

Ze vertrok behoorlijk achteraan in het lot, maar voelde na een kilometer of 6 dat het niet lekker zat, en besloot terug te keren.  Indachtig de gouden regel van 50 %: als je voorbij de helft bent, is het niet zinvol om terug te keren om kilometers te besparen. 

Dat heeft te maken met de ronding van de aardbol.  Als je halfweg bent, is het in theorie nog even ver naar het eindpunt.  Keer je terug is het ook nog even ver.  Waar ben je dan?  In een soort nulpunt, zeker, de meridiaan.  Weet ik veel.  Ja maar, is het de bedoeling dat ik hier alles moet weten?  U heeft toch ook internet?

Waar waren we.

Ze keert terug en na korte tijd is ze verlost van alle lopers en vooral van de opmerkingen: ge loopt ner de verkierde kaant!!!  En ook wel opmerkingen van het soort: hey poepke, wat ist? Weg kwaait? Denk hierbij aan de tongval van Axl Peleman.

Dan merkt ze dat de organisatie vlak achter de laatste lopers de pancartes  met  wegaanduidingen begint op te ruimen. 

Ze denkt: geen probleem, ik vind de weg wel op eigen houtje. 

Niet dus, ze is Limburgse én blond. Een dodelijke combinatie.

Om een lang verhaal kort te maken: ze heeft méér dan 20 km door Brussel gedwaald op zoek naar een Jubelpark. En laat ons wel wezen, het Jubelpark, dat mis je zo, het is maar een paar hectare groot en in heel Brussel staan er slechts 6298 bordjes die het Jubelpark situeren, maar goed...

De laatste keer dat ze opgemerkt werd, was op 15 juni, in de buurt van Orléans.

14:59 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 20 km door brussel |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.