08-05-09

De perfecte race

De perfecte race.

Hola!  Terugblikkend op de vorige posts op deze blog zou je zowaar de indruk krijgen dat lopen in het algemeen en de 20 Km door Brussel in het bijzonder alleen maar lijden en afzien is.  Dat klopt.  Neen, dat is zo.

Neen, we moeten een kat een kat durven noemen.  Net zoals seks smerig is als het goed gedaan is, is lopen alleen maar lijden (als het goed gedaan wordt). 

Tja, het heeft iets masochistisch.  Je betaalt, wat is het, 15 euro om dan zeker te weten dat je behoorlijk lange tijd wordt geconfronteerd met je beperkingen, met pijn.  Als je het zo bekijkt...

Is er dan nooit een perfecte race? 

Tuurlijk wel.  Dat bestaat.  Ik heb er al eens een artikel over gelezen.  Ergens in Zuid-Oost-West-Scandinavië is er een loper geweest, die in de 3de helft van de 20ste eeuw de perfecte race gelopen heeft.  Bijna toch.  Spijtig genoeg weet hij het niet meer, want van het besef dat hij de perfecte race had gelopen, is hij gewoon gek geworden.  En ja, ook dat is begrijpelijk, want als je het ultieme doel hebt bereikt, wat moet je dan nog? 

De perfecte race.  In 1996 en 2004 was ik er toch dichtbij.  De eindtijden waren subliem, voor mijn doen toch (Bekele komt niet meer bij van het lachen, voor hem is dat zelfs geen trage duurloop), maar de eindtijd is slechts één aspect.

Wat zijn de ingrediënten voor de perfecte race (en we komen er niet met drie domme puntjes à la Huysentruyt):

  1. je hebt de juiste voorbereiding gehad,
  2.  een goed borstnummer en je staat in één van de voorste startboxen,
  3. je hebt op het juiste moment de juiste hoeveelheid juist voedsel gegeten,
  4. je hebt alle sanitaire beslommeringen achter de rug,
  5. het weer zit mee: geen wind, bewolkt, fris, lichte motregen,
  6. je kledij is perfect: niet te warm niet te koud,
  7. schoenen niet versleten, perfect geveterd,
  8. kousen zitten niet dubbel, teennagels geknipt,
  9. de eerste kilometers gedoseerd lopen én toch snel,
  10. drankposten gebruikt, niet verslikt,
  11. prima indeling van de rest van de race,
  12. kapot over de lijn,
  13. geen blessures (shit, dit is dus punt 13)

Je hebt de race onder controle gehad.  Tijdens het lopen heb je constant het gevoel dat je wist wat je deed (opmerking uit de coulissen: dat zou ook de eerste keer zijn).  Je was alert.

Je hebt Runner's high.  De endorfines (lichaamseigen pijnstillers) razen door je lijf achteraf en geven een verdovend gevoel.

De kans is groot dat je morgen, hoewel totaal geradbraakt, nog steeds Runner's High hebt.  Ik loop nu een 18-tal jaren.  De perfecte race is me een keer of 3 overkomen.  En daar doen we het (onder andere) voor.

Het is 8 mei, nog 23 dagen tot de volgende perfecte race...

 

13:51 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 20 km door brussel |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.