05-05-09

Finishlijn, wo bist du geblieben?

Een Finishlijn, mijn koninkrijk voor een finishlijn!

1993.  Na een jaar joggen nam ik deel aan de Corrida in mijn thuisstad.  Ik liep 40 minuten over een 8-tal kilometer.  Ik voelde mij straffer dan Mourhit.  In de kroeg 's avonds kreeg iedereen willens nillens tot vervelens toe alle details van mijn loopwedstrijd.  Het was duidelijk, dit loopwonder moest door iedereen bewonderd worden.  Wierook, nu!

Tot iemand zich omdraaide, die duidelijk niet wist over welke wedstrijd ik aan het opscheppen was, en vroeg of ik het over de 20 km door Brussel had.  Zijn vergissing is begrijpelijk, mijn heroïsch verslag van mijn exploten kon enkel over de wedstrijd van het jaar gaan.  Met de staart tussen de benen moest ik toegeven dat ik het over onze lokale wedstrijd had.  De smalende blik van die man blijft eeuwig op mijn netvlies gebrand.

Maar goed 's anderendaags, een kater verder, werd een dure eed gezworen: volgende editie van de 20 Km sta ik aan de start.  Onbezonnen.

Een jaar is niks, dat weten we allemaal.  Toen ik 16 was en in het middelbaar onderwijs zat te wachten op Godot, duurde een jaar een halve eeuwigheid, nu is het een vingerknip.

Een jaar later en ik stond aan de start van de 20 Km door Brussel.  In huidige termen stond ik daar onvoorbereid.  Ik liep maximum 18 km per week, 1 keer 12 km en 1 keer 6 km.  Mijn misplaatst zelfvertrouwen had als streeftijd opgeleverd: 1u 20 minuten of beter.  Ik wacht nu even tot u uitgelachen bent.  Ik heb tijd.  Doet u vooral.  Neen, geneer u niet.  En u mag nu afronden. Dank u.

Ik herinner me van de wedstrijd een aantal dingen nog heel scherp.  Dat ik me vanaf km 11 begon af te vragen of er ooit nog een eind aan de marteling zou komen.  Vanaf km 13 heb ik op het hoofd van al mijn kinderen gezworen dat ik dit nooit, maar dan ook nooit meer zou doen.  Nadien was het enkel nog roepen op moeder de vrouw....

En toen moest de Tervurenlaan nog komen.  Een meer ervaren loper had me gezegd: "Zie dat je nog iets over hebt voor de Tervurenlaan!"  Dit is Kempens voor: Zie dat je nog iets over hebt voor de Tervurenlaan.

Wel, er was niks meer.  Het was helemaal op.  Niks had ik nog.  Behalve een immense bloedblaar op mijn rechter dikke teen en de tweede teen rechts (hoe heet zoiets?).  Ik heb die nadien kapot geprikt met een speldje van mijn borstnummer in de kleedkamer.  Foutje!  Enkele dagen later kreeg ik een  joekel van een infectie in mijn tweede teen.  Antibiotica!

De dokter wist me te vertellen dat in de middeleeuwen mijn teen afgezet zou moeten worden.  Nuttige info, dat wel.

Mijn aankomst moet bepaald indrukwekkend geweest zijn.  Toen ik de finish overstrompelde kwamen prompt 2 medewerkers van het Rode Kruis op mij af gelopen met een brancard en een reanimatieset met de vraag of ik me wel ok voelde?  Ik bedoel, die gasten hebben al heel wat wandelende lijken gezien, ik moet er dus écht wel mottig uitgezien hebben.

Ach, de tijd.  Neen 1u20 heb ik niet gehaald.  Het werd 1u41m.

Afgezien als een beest.

Prima debuut.

 

14:09 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 20 km door brussel |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.