04-05-09

Desnoods op mijn tandvlees

Desnoods op mijn tandvlees

Ik heb alle loopblessures al gehad.  Er is een jaar geweest dat ik méér beurten bij de kinesist heb gezeten, dan wedstrijden gelopen. 

Toen ik mijn kinesist vertelde dat ik ging blijven lopen tot ik erbij neerviel, heeft hij prompt een nieuwe auto besteld, mét alle opties. 

Roept u maar: beenvliesontsteking, achilles 3x, peesontsteking knie (patella), hamstring scheur, een contractuur of 7 in linker- en rechterkuit, voetboogpeesontsteking beide voeten, gebroken vinger (valpartij), ingescheurde gewrichtsbanden linkervoet, rechtervoet (omzwikken) met gips!  En dan vergeet ik er nog wel wat. 

Ik heb ooit bloed geplast na het lopen.

Reactie huisdokter: "Proficiat, nu ben je eindelijk een groot meisje".

Ik haat flegmatische dokters.

Dokters hebben ook altijd maar één advies: Mijnheer, u moet rusten.  Ik kom niet naar de dokter om te horen dat ik stil moet zitten.  Ik wil dat de blessure hic et nunc verdwijnt, met onmiddellijke ingang.  Ik wil lopen.  De rest is onbelangrijk.

Mijn dokter ziet mij ook alleen maar met loopblessures.  Ziek worden is namelijk geen optie voor een loper.  Dat doorkruist de schema's. 

Als mijn dokter zegt 14 dagen niet lopen, dan zeg ik tegen mijn vrouw dat hij heeft gezegd dat ik 10 dagen niet mag lopen, en start ik na een week.  Ik verdenk hem er namelijk van dat hij deze regel kent, en dat hij dus de rustperiodes automatisch verdubbelt. 

U weet hoe dat gaat.  Als je een blessure oploopt, dan beweer je bij hoog en laag dat opnieuw lopen het enige is dat je wil.  "Kon ik maar lopen".  Zodra je pijnloos kan lopen, begint de ratrace opnieuw; de chrono, wedstrijden, jacht op besttijden, jacht op een nieuwe blessure.  Schoon.

Vorig jaar heb ik een nieuw persoonlijk record gelopen op de 10 mijl en op de halve marathon, later zal ik op deze pagina's mijn eigen lof ruim bezingen.  Ik kreeg als extraatje een achillesblessure zowel links als rechts, links 5 weken voor de 20 km door Brussel en rechts 2 weken voor Brussel.  Qua paniek kon dat tellen.  Mijn kinesist, wat zeg ik, mijn mentor en vriend Tom B., wist me in die mate op te lappen dat ik toch aan de start van 's werelds mooiste kon verschijnen.  Weliswaar met pijnlijke achilles rechts en met een hilarisch gebrek aan vertrouwen.  Aantal kilometers op de teller de laatste 5 weken: nul millimeter.

Ik liep de 20 km op 1u33min, wat op zich nog niets eens zo gek is, maar toch ben ik dan kwaad op mezelf dat ik een povere tijd heb gelopen.  Maar goed, 's anderendaags was ik terug kreupel, wat mij niet verhinderde om 14 dagen later zonder training een 15km750 te lopen op 1u 3min en een handvol seconden, want een ezel zal zich blijven stoten aan die steen, geef hier die steen!

En ja hoor, we zitten in de laatste weken voor Brussel, ik voel geen enkel kwaaltje, maar...desnoods op mijn tandvlees.  Dus, moest u ooit op TV iemand plat op de buik zien liggen op de Tervurenlaan, terwijl hij zich probeert verder te verplaatsen door met zijn tanden in het asfalt te klauwen....jep, dat ben ik.  Let vooral op die gelukzalige glimlach....

 

14:02 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 20 km door brussel |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.