03-05-09

Ik ben een hond

Ik ben een hond

Nu ja, u moet dit niet letterlijk nemen.  Ik heb niemand achter me lopen met een plastic zakje voor het geval ik een grote boodschap uitdraag (dat laat ik aan getuigen van Jehovah over), ik berij vooralsnog geen benen en moet toegeven dat ik (helaas) niet aan mijn ballen kan likken. Niet dat ik het niet geprobeerd heb...

En toch ben ik een hond.

Ik heb bewust hulp geweigerd aan een mens in nood.  Jezus draait zich om aan zijn kruis. Denk ik.  Als dat enigszins technisch mogelijk is zonder combinatietang. 

Ik was op weg naar mijn startbox van de editie 2006 van de 20 km door Brussel.  U kan me dan herkennen aan die gespannen blik, de ultieme focus, kortom een man met een plan.  Alles was er, zen en de kunst van het lopen,... 

Mijn borstnummer zat subliem opgespeld op mijn loopshirt, toen een man mij vroeg of hij één van mijn speldjes mocht hebben voor het opspelden van zijn nummer.  Nu moet u weten dat ik in mijn looprugzak beschik over de volledige uitrusting van de moderne loper: van nagelknipper, balpen, tape, 263 veiligheidsspelden, een paperclip, tepelklevers, vaseline (neen, niet daarvoor), handdoeken, een drietal sets loopuitrustingen, schoenen, drank, appel, energybar, geld, GSM, GPS, hartslagmeters, sis-kaart, duikbril, hospitalisatieverzekering, uitvaartverzekering om maar de belangrijkste zaken te noemen.  Als die brave ziel dan enkele speldjes vraagt terwijl we nog in de kleedkamer vertoeven, dan heeft hij keuze qua formaat, kleur, merk, ...  Met een monkellach zal ik de man in kwestie helpen.  Met in mijn ogen de blik van: hij die niet goed voorbereid is in de details, zal ook wel de grote lijnen niet goed hebben.  Ik leen ze hem uit.  Zonder twijfel.  De week daarop zal het aantal speldjes terug op 263 worden gebracht door aanvullende aankoop in de speciaalzaak, gebruik makend van, ik zeg maar wat, een bankkaart.  U merkt het, ik ben nogal slordig in die zaken. 

Maar de vraag werd niet gesteld in de kleedkamer, maar op weg naar de startbox.  Ik ben dan in de zone, in een soort zelfopgewekte trance, waar boodschappen van planeet aarde op basis van prioriteit worden toegelaten. Dingen die een (zij het minieme) kans hebben om door te dringen zijn in de orde van: dood familielid in eerste bloedverwantschap, uw veter is los, ...  Al de rest glijdt van me af als druppels olijfolie van een zwaneveer.

Maar toch blijven de beelden me achtervolgen.  Dat een man nu ergens ter hoogte van het Terkamerenbos huilend op de knieën wandelaars aanklampt met de vraag of ze speldjes hebben, onderwijl een borstnummer geklemd in een verkrampte hand.  De wanhoop nabij.

Ik kan trouwens ook niet aan mijn elleboog likken, dat klopt dus ook...

10:09 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: 20 km door brussel |  Facebook |

Commentaren

In Uw haast.... had ge nog vergeten om een rol wc-papier mee te nemen. (:-)

Gepost door: Victor Van Vosselaer | 03-05-09

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.