02-05-09

Rituelen

Vliegtuig

De kleedkamer van de 20 km door Brussel is het Luchtvaartmuseum, rechts gelegen van de startvakken.  U begrijpt dat je 25000 mensen niet kan laten omkleden in de kleedkamer van de plaatselijke voetbalclub FC Tervurenboys.  Neen, een luchtvaartmuseum, dat past bij de hemelse status van de gladiatoren. 

Elk jaar verzamelen we met een paar routiniers op dezelfde plaats, onder hetzelfde vliegtuig, om er ons om te kleden.  Ik hou van vaste rituelen, een soort van draaiboek.  Omdat u aandringt: ingang, tweede gang links, voorlaatste vliegtuig linkerkant; ik beloof u na de 30ste editie het type vliegtuig door te geven, om afspraak te maken voor de 31ste.

In de loop der jaren heb ik een aantal TV-reportages van RTBF La Une en van TV-Brussel die de 20 van Brussel verslaan op video verzameld.  Die VHS-cassette wordt "de magische tape" genoemd.  Een zeer select publiek, in concreto Tom en ik, kijkt elk jaar, in de loop van de week voorafgaand aan de 20 van Brussel, naar de magische tape.  Dat is een ritueel, daar wijken we niet van af.  Het behoort bij de mentale opbouw naar de wedstrijd.

Er mogen dan ook geen onbevoegden meekijken.  Definitie onbevoegd: zij die nog nooit een borstnummer van de 20 km hebben gedragen.  De oudste beelden op de tape dateren van 1994.  Een ander tijdperk, waarin fluo lycra schering en inslag was, bizarre rétrokapsels de revue passeren, wonderlijke creaturen van Gods schepping op Nikes de wedstrijd kleurden.  Vrouwen ook, een minderheid, met zwoegende boezem.  De tape is inmiddels al een aantal keer de revue gepasseerd, met veel figuranten  hebben we een band opgebouwd, we kennen ze als het ware, en we kunnen de commentaarteksten inmiddels vlekkeloos én synchroon lippen.

In 2004 was er een erg mooie reportage op RTBF rond de 20.  Uw dienaar is in deze reportage tot tweemaal toe prominent in beeld. In de kleedkamer (bezig met het ritueel intapen van de voeten) onder het rituele vliegtuig.  En in het startvak, bezig met het rituele verbroederen met loopbroeders en klaar voor de rituele reactie op de aankondiging van het startschot terwijl de rituele Bolero...

En, u mag het hautain vinden, we verdienen die media-aandacht.  Als we eerlijk zijn, vinden we het zelfs een beetje pijnlijk, ja zelfs een onvergeeflijke fout, dat er geen cameraploeg de dwingende noodzaak inziet om me te volgen vanaf, laat ons zeggen, één week voor, tijdens en tot één week na de 20 km van Brussel.  Het blijft een gemiste kans.  Maar we tolereren dit voorlopig nog.

Een laatste ritueel volgt bij de terugkeer in het dorp (stad moet ik zeggen, anders is het weer een gezeik).  De bus met lopers zwermt bij aankomst uit; een niet onbelangrijk deel van de aanwezigen duikt de kroeg in, op zoek naar trappisten, om de oorlogswonden te likken, straffe verhalen over de tocht uit te wisselen, littekens en medailles te vergelijken en het meewarig neerkijken op de onwetenden. 

Een ritueel dat ik me enkel toesta, als ik tevreden ben over de eindtijd, het verloop van de wedstrijd, de efficiëntie van de rituelen, ...  Heb ik geen goeie tijd gelopen, dan is het als straf rechtstreeks naar huis en niet naar de kroeg. 

Morgen straftraining. Lopen is lijden.

Het is 2 mei.  Nog 29 dagen....

16:20 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 20 km door brussel |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.