01-05-09

De Val van Icarus

De Val van Icarus

 

2007 was het jaar van de Val van Icarus.  Het jaar waarin uw dienaar tijdens de 20 km van Brussel een blessure opliep. 

Hamstring.  

 

Ik ben van de klassieke lijn. 

Mijn tijd op de 20 Km van Brussel klok ik vanaf het startschot tot aan de finish.  U mag mij een purist noemen.  Zo was het vroeger en zo wil ik het.  Ik ben dan ook één van de weinige idioten die de 500 meter tot aan de tijdsregistratiemat aan de uitgang van het Jubelpark (waar de tijdchips worden gestart) wél doorloopt. U mag mij desnoods een purist noemen.

2007, kanonschot, start chrono, en op de startmat tik ik op mijn ouwe Polar Store/lap, zodat een 2de chrono begint te lopen.  Ik kan dan beide tijden in het oog houden.  En onderweg koortsachtig berekeningen maken; 5 km in 19min 45 s: 3 sec per km gewonnen t.o.v. schema 15km/uur, enfin met dat soort beschouwingen ben je al snel een paar honderd meter zoet.

Maar net voor kilometer 10 ligt weer een tijdsregistratiemat (registratie tussentijd), ik kijk op mijn polar en vergeet even dat ik naar de kleinere bovenste chrono moet kijken voor de wedstrijdchrono, ik panikeer want ik zie dat ik quasi 2 minuten boven mijn vooropgestelde chrono loop. 

Enkele meters verder zie ik in welke fout ik heb gemaakt en bemerk tot mijn opluchting dat ik wél goed zit, 40 min 27 sec op km 10... 

Van pure opluchting smijt ik mij volledig in de afdaling rond km 12, wetende dat ik hier enkele snelle kilometers ga maken, de zon schijnt, vogeltjes fluiten, iedereen in mijn omgeving is liefde én minder snel dan ik, dit wordt een knaltijd, joechei en opzij, traag plebs,...

 

Maar dan knapt er iets in mijn rechterbil, schroeiende pijn!!! 

Op twee passen sta ik  stil, waarbij ik getrakteerd wordt op enkele forse krachttermen van lopers die vlak achter mij liepen en die ik, door mijn plots vertragen, bijna ten val bracht.

Je staat aan de kant, terwijl de trein der lopers voorbij glijdt.  Je kan wel janken, je brult je frustratie uit (waarbij godslastering en het aanroepen van geslachtsdelen niet van de lucht is).  Ook op dit vlak herken je de ware purist.

Je mankt verder, je sjokt verder, je jogt verder. 

Op km 15 staat er een tent van het Rode Kruis.  Ik ga binnen en krijg Flexium Gel en de vreemde vraag:

'Heeft u wel genoeg getraind voor deze wedstrijd?'. 

Mijn Frans is niet overdreven slecht, je sais me débrouiller, quoi?  Ik situeer even voor een goed begrip: ik heb die editie uitgelopen op 1 uur 41 min, waarbij ik 3 km gewandeld heb, een massage van het Rode Kruis op km 15 heb gekregen en, nadat die domme vraag gesteld werd, uit oprechte blinde woede de ganse Rode Kruis tent heb gesloopt. 

Of ik genoeg getraind heb? 

OF IK GENOEG GETRAIND HEB?

Ik heb de mensen van het Rode Kruis in uitmuntend Frans gezegd dat ze ALLEMAAL VIERKANT mijn kloten konden kussen (tout les crois-rouges peuvent embrasser mes couilles en carré-confiture en putain, putain, c'est vachement bien).  Dit is wel mijn wedstrijd, van mij, niet van u, van mij, mij, mij.  U mag me desnoods een purist noemen.

Ik heb het Jubelpark gehaald, ik had het zelfs koud en de Tervurenlaan was voor de eerste keer effectief een lachertje.

En ik weet het. 

Er zijn belangrijker dingen in het leven. 

Er is oorlog en honger en miserie overal. 

En verdwijnt daarbij een blessure op de 20 km van Brussel in het niet? 

Ik dacht het niet. 

Ik ben namelijk een purist.

11:39 Gepost door Mark in 20 Km door Brussel, Lopen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: 20 km door brussel |  Facebook |

Commentaren

Zo zie je maar: een "purist" kan ook soms flink in de "puree" raken.

Gepost door: Victor Van Vosselaer | 03-05-09

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.