Wie zijn kind benzine voert....

Vrienden, lopers, Romeinen, mag ik u vragen om vanaf heden CONSTANT in uw achteruitkijkspiegel of over uw schouder te blikken, want.......

........ Kind 2 heeft zijn voorlopig rijbewijs op zak.

Ik geef u enkele seconden de tijd om, naar keuze:

• te gillen,
• de haren uit uw schedel te trekken,
• binnensmonds te vloeken,
• buitensmonds te vloeken,
• de Heer te aanroepen,
• uw verzekeringsmakelaar te bellen voor een offerte voor een superomnium,
• te verhuizen naar de Seychellen,
• alle bovenstaande,
• geen mening.

Kind 2 loopt de ganse dag met een blauwe sticker met witte  L  op de rug.

De Vlaamse wegen zijn bij deze vogelvrij verklaard.  

De vogels ook.

Oh, rampspoed!

*****

Was het niet gisteren nog dat Kind 2  gagagoegoe  lag te brabbelen in een sneeuwwitte wieg?

Was het niet gisteren nog dat Kind 2 over de vloer lag te kruipen (toegegeven, toen ook al ferm in de weg)?

Was het niet gisteren nog dat Kind 2 pampers vulde met érg revolterende inhoud? Met een verbazingwekkende variëteit aan bruine tinten, in consistentie bijwijlen een ode aan de koeienvlaai, en met een weerzinwekkend geurenpalet waarbij braakneigingen nooit ver weg waren?

Wel, gedaan met dat alles, vanaf heden is Kind 2 aan de slag met embrayage (koppeling), frein (rem) en gaspedaal.

Dju, waar is de tijd dat Kind 2 nog te paaien was met een fopspeen, royaal gesopt in jenever van Filliers? 

Of dat hij hoogstens een auto bestuurde op de paardenmolen?

Waar is de tijd dat Kind 2 met zijn rode fietsje over de straatstenen dokkerde? 

Ach, dat rode fietsje van Kind 2.  Weemoedig word ik, als ik er nog maar aan terug denk. 

Het rode fietsje was het enige fietsje waarop Kind 2 wou fietsen. 

Dat fietsje is trouwens de legende ingegaan.

Het fietsje was van een schrijnende eenvoud.  Het had een stuur, een zadel en één rem. 

Van verplichte reflectoren voor- en achteraan én in de banden, een bel, lichten, diverse remstructuren en spatborden was geen sprake. 

Er waren wél geluidseffecten aangebracht, in de vorm van wasknijpers en speelkaarten; u kent het principe.

Bij een politiecontrole van de fietsen op school werd er voor elke inbreuk tegen de wegcode in de controlekaart een gaatje geknipt. 

Wel, ze  hebben de flik die het rode fietsje van Kind 2 moest controleren met het schuim op de bek moeten afvoeren omdat hij een tenniselleboog én een hele zak confetti bij mekaar had geknipt in de kaart van Kind 2.

Neen, geen rood fietsje meer voor Kind 2.

Nu moet het zo nodig een Mitsubishi zijn. 

Op ware grootte. 

Werkelijk niets blijft me bespaard. 

*****

We hebben de opleiding van Kind 2 tot chauffeur maar wijselijk overgelaten aan daarvoor gediplomeerde mensen. 

Mensen die een en ander gewend zijn; mensen die gehard zijn door het leren autorijden van generaties puisterige, rebelse pubers, mensen wiens rusthartslag niet kan verknoeid worden door dat betweterige kantje van Kind 2. 

Mensen ook met een set extra pedalen aan de voeten...

*****

Ik ken mezelf namelijk.  

Stel dat ik naast Kind 2 zit in een auto om hem de beginselen van het autorijden bij te brengen, dan vrees ik dat

mijn geduld na een minuut of vijf   helemaaaal  op is, waarna ik Kind 2 begin af te ranselen met het kaftje met boorddocumenten. 

Dat mept namelijk goed.  

En met zo'n kaftje in dik plastic valt een lekker nagalmende pets  uit te delen.

Vooral met mijn Clijsteriaanse backhand.

Al rijdend, vanzelfsprekend, want waar dient een omniumverzekering anders voor?

*****

Nu moest een zinnig mens al over stalen zenuwen beschikken om met Kind 2 in één en dezelfde auto te zitten.  

Kind 2 kent namelijk de betekenis van àlle verkeersborden, zelfs van de meest belachelijke, en wil daar iets té gretig mee uitpakken. 

Ik, van mijn kant, heb van méér dan de helft van de verkeersborden geen flauw idee waar die voor staan, en geloof me vrij,  met de jaren wordt het écht niet beter...

Zo heb ik bijvoorbeeld geen flauw idee wat dit bord wil zeggen:

Een rode bol met een witte streep? 

Tja.

Telkens ik een straat indraai met zo'n bord, knipperen de tegenliggers met hun lichten en steken ze middelvingers op. 

Onbegrijpelijk én onbeleefd!

Rode bol met witte streep.  Nu ik het nog eens bekijk...

Ik ken zelfs mensen die zo'n model brievenbus hebben...

Of deze:

In het wild meestal te vinden in de buurt van kruispunten, maar als ik er zo eentje zie, krijg ik een onbedwingbare aandrang om oxo te spelen, gék is dat toch.

En u, als belastingsbetaler in dit regenachtige tranendal zonder sluitende begroting, weet maar al te goed dat de regelneverij hier tot kunstvorm werd verheven; zelfs in het verkeer wil men alles, maar dan ook werkelijk àlles regelen...

Ja, verzint u ze desnoods zelf...

Doet me trouwens denken aan een anekdote die ik laatst in de krant las. 

De kat van een bejaard vrouwtje was in een hoge boom geklommen.  Ze durfde helaas niet meer uit de boom (de kat dus, voor alle duidelijkheid).

Ten einde raad werd de lokale brandweer opgebeld, die met de nodige ladders en vangnet het arme diertje wist te bevrijden (de kat dus, voor alle duidelijkheid).

De helden kregen uiteraard een pilsje voor het geleverde werk. 

En twee ook.

Iedereen blij !

De brandweerwagen rijdt achterwaarts de oprit af en...

....KRAK....

....over de kat.

Zo plat als een vijg.

Wàt zegt u?

Ja, ik weet het. 

Als je over een kat rijdt, krijg je meestal niet het geluid KRAK, maar meer iets vochtig, heum, slijmeriger, heum, met meer darmspijs, qua geluid meer neigend naar  SCHPLASH, maar dan toch ook met wat gekraak van de beenderen, SKROETSJ...

Enfin, u begrijpt waar ik naar toe wil.

*****

Ja, met Kind 2 in een auto zitten is een wankele oefening in geduld.

Doodsangsten heb ik al uitgestaan als passagier van Kind 2.  Hoeveel keer de film van mijn leven al aan mij voorbij is getrokken, dat is niet te becijferen.

En ik betrap me erop dat ik, zodra ik instap bij Kind 2 als chauffeur, vlekkeloos het karakter overneem van Hyacinth Bucket (neen, het dient uitgesproken te worden als Bouquet), en vanop de passagierszetel krampachtig Kind 2 zit te wijzen op loslopend vee, fietsers die wijdbeens pedaleren, waanzinnige wielertoeristen, rolaterende bejaarden...

Mind the pedestrians, Child 2.

*****

En nu dat Kind 2 de wegcode onder de knie heeft, is het geen pretje meer om zélf achter het stuur te zitten, met Kind 2 naast u als waakhond.

Kind 2 denkt dan een zinvolle bijdrage te leveren, door opmerkingen te geven als:

"Seg pa, ge moet hier wel voorrang van rechts geven, hé!"

Terwijl voorrang van rechts, als u het mij vraagt, toch zo'n overroepen concept is, betuttelend, belerend, typisch voor een klassenmaatschappij, bourgeois ook, een erg achterhaald denkbeeld, retro, vintage, kitsch en zo... 

En rechts, heeft toch altijd dat bruin nasmaakje, niet?

*****

Of:

"Pa, ge moogt hier maar 50 rijden." 

Ja, ik   mag  dat. 

Maar   moet  ik dat?!? 

Hebben we daar al eens ernstig over nagedacht? 

En trouwens,  STOP MET ZAGEN! 

Ja, ik probeer al mijn uitlatingen toch dat educatief randje mee te geven, dat blijft een belangrijk aandachtspunt.

Als ik het zo eens samenvat: geen geduld, alles beter weten, er niets van kennen, geen kritiek kunnen verdragen, heeft op alles kritiek, jep, in een ruime notendop: dat ben ik.

Waarlijk een uitstekend rolmodel, zoals mijn vrouw heel fijntjes opmerkte, waarna ze besloot met de erg toepasselijke woorden:

Wie zijn kind benzine voert,

mag niet roken als het boert.

Maar goed, doe u uzelf en uw wagen een plezier, en mijd de volgende twee decennia de Kempen. 

Kind 2 is namelijk mobiel! 

_________________________________

Mijn eerste looptest met de nieuwe steunzolen van Borginsole werd afgeklokt op 30 minuten en 10 seconden. Pijnloos, ook de dag nadien was er nauwelijks pijn aan de hiel.  Het woord nauwelijks is cruciaal in vorige zin.

Gematigd enthousiasme dus, maar wat me zorgen baart is dat de eerste stappen 's ochtends nog altijd stroef zijn, wat wijst op het feit dat de pees nog niet hersteld is.

Vrienden, lopers, lezers,

ik wens u en de uwen

het allerbeste voor 2012.

Geluk, voorspoed, gezondheid,

rust en tevredenheid,

maar vooral een stuitend gebrek aan hielspoor

en andere loopblessures.

Wat kan ik u nog meer wensen?

Ach ja,

een dik persoonlijk record

op de 20 Km door Brussel 2012!

Hielspoor

Mijn hiel spoort nog steeds niet.

En ik dus al helemaal niet. 

Lopen is een verre, vervagende herinnering. 

En de kilo's vliegen er inmiddels aan. 

Jeansbroeken spannen aan de kont. 

Ik begin verdorie een kont als een Brabants trekpaard te krijgen. 

Dagelijks sta ik voor de spiegel in de gang mijn uitdijende dijen en achterste te bepotelen en te bejammeren. 

Ik steek het deels ook wel op de overdaad aan vrouwelijke hormonen in ons drinkwater (de anticoncepterende dames pissen resten oestrogeen uit, die worden er niet uitgefilterd en komen in ons drinkwater terecht - iedereen aan de pil!).

Nu, volgens mijn vrouw zaag ik ook tegen honderd per uur, dus dat van die vrouwelijke hormonen in het drinkwater zou wel eens kunnen kloppen. 

En was het niet mijn vriend Tom die raar opkeek toen hij laatst aankondigde dat hij ging pissen, waarop ik spontaan zei:

"Ik ga mee!"

Yep, vrouwelijke hormonen in het drinkwater...

Het schijnt dat er ook al Prozac in het drinkwater te vinden is, helaas niet voldoende qua dosis om mij mijn gigantische reet te doen relativeren...

Tussen haakjes, moest er iemand inmiddels weten waar mijn GSM is, dan hoor ik dat graag.

Hij staat af.  Dus bellen heeft geen zin.

Ik heb mijn ganse handtas al leeg geploegd, niet te vinden...

Neen, een kont dat ik heb gekregen! 

Echt een rijstpapgat.

***** 

Inmiddels ben ik mijn steunzolen aan het inlopen, inwandelen, instaan. 

De eerste dag was het een makkie, maar dat was een zaterdag, een dag van wat rondkarren met de wagen, slurpen van koffietjes en onderuitgezakt TV-kijken. 

De tweede dag, een zondag, de vadsige dag van de week, heb ik de filosofie van Kind 2 toegepast:

Waarom staan als je kan zitten?

Waarom zitten als je kan liggen?

Het vraagt wel wat organisatorisch talent om alles van voedsel en drank om je heen te schikken en de diverse afstandsbedieningen van de domotica ordentelijk binnen de actieradius van één gestrekte arm te stockeren.

En voor noodgevallen heb ik nog altijd Kind 1 en Kind 2. 

Ik kan ze wat rondcommanderen, zodat er toch enige revenue is van dat zakgeld:

Koffie nu!

Dus zondag was ook al niet echt een zware steunzolendag, maar vanaf maandag begon de vuurproef der Borginsole-steunzolen.  's Avonds had ik twee beurs gebeukte voeten.  De steunzolen zullen toch enige aanpassingstijd vergen, is nu de vrees... 

En goesting om schoenen te kopen, dju toch... 

Echt waar, vrouwelijke hormonen in het drinkwater...

***** 

Kerstmis staat te trappelen voor de deur. 

Djingle bells overal, kerstmuzak om zot van te worden! 

Als er nu nog iemand het waagt om met een kerstmuts of zo'n onnozel rendierhoedje in mijn gezichtsveld op te doemen, ik zweer het u, die stamp ik onder het achterwerk, neem dat maar aan van iemand wiens achterwerk uiterst stampenswaardig is geworden...

En mijn GSM is ook nog steeds zoek.

De laatste keer dat ik mijn GSM kwijt was, heb ik hem gevonden door er op te gaan zitten, kun je nagaan....

*****

Wedden dat ze met Kerstmis die ouwe draak The Sound of Music weer maar eens gaan uitzenden? 

The hills are aliiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiive!

 Met Julie Andrews.

En het is toch onbegrijpelijk dat die nazi's de familie Von Trapp niet te pakken hebben gekregen, ze hebben inmiddels toch al een kans of 50 gekregen van onze nationale TV-zenders.

Wist u trouwens dat er geen 7, maar 10 kinderen Von Trapp waren? 

En dat Maria al in 1927 getrouwd was met Von Trapp? 

En dat Maria niet een brave kwezel was, maar een deurentoesmijtende kressende licht ontvlambare kenau?

En dat ze niet over de bergen naar Zwitserland zijn gevlucht voor de nazi's, maar gewoon de trein naar Italië hebben genomen?

En dan maken ze daar een musical van, gebaseerd op niks anders dan leugens. 

Zo kunnen we van Di Rupo 1 ook wel een musical maken, dacht ik zo...

*****

Waar is die klote GSM?????

Ooit was ik mijn GSM aan het zoeken, werkelijk nergens was ie te vinden, tot ik me plots realiseerde dat ik nota bene met mijn GSM aan het béllen was, terwijl ik hem zocht.  

Veel gekker moet het niet meer worden....

Vanochtend kon ik plots niet meer achteruit in parkeren, wat is dat toch met dat drinkwater????

 *****

En de hiel, hij bleef zeuren. 

Een knagende pijn.

Alleen weet ik niet of die pijn van de hielspoor is, of van de steunzolen. 

En mijn onderrug doet ook al pijn.

Alleen weet ik niet of die pijn van mijn steunzolen is, of van het feit dat ik mijn maandstonden moet (jakkes, dat drinkwater....).

Ben ook een stukje sentimenteler geworden.

Gisteren nog in tranen uitgebarsten bij dit wondermooie liedje van Don Mercedes: Rocky.

Ik weet nog toen ik 18 was, kwam zij hier steeds voorbij.
smalle schouders, donker haar, haar ogen stonden blij.
Maar voor we echte vrienden waren, ja dat duurde toch nog lang,
we hebben nachten lang gepraat tot de morgen kwam.

Ze zei toen:

Rocky ik was toch nog nooit zo verliefd, ik weet niet wat er gebeurd.

Want er komt toch wel meer bij kijken dan wat kussen en een fleurt.

Ik zei toen: Kop op meisje vertrouw op mij, onze liefde is echt.

Want als je mij een beetje helpt, komt alles wel terecht.

Ik weet niet wat een fleurt is, volgens het internet een exclusief merk lingerie (drinkwater!!!), dus wat op het eerste gezicht een rijmverbasterde flirt was, staat hier niet eens zo gek in de tekst.

*****

Afijn, ik ga me dit weekend aan een looptestje wagen. 

Ja, ik weet het, het is Kerstmis. 

En dan?

Lopen is wel nét iéts belangrijker dan de geboorte van een of andere schimmige Heiland in een of andere stal, waar de stomende neusgaten van os en ezel de enige bron van centrale verwarming zijn, en een paar wijzen brol aanslepen waar geen mens iets mee kan doen (we tekenen voorbehoud aan wat betreft het goud).

Trouwens, we zullen toch iéts moeten ondernemen, willen we mijn reet met de omvang van een middelgrote planeet een beetje binnen aanvaardbare proporties brengen,  zeker in tijden van garnalencocktail,  varkensgebraad met champignonroomsaus, kroketten en erwtjes en peekes en de ijstaart, dat alles rijkelijk overgoten met alcoholica allerhande...

Neen, ik ga een eerste test doen.  Lopen met de nieuwe steunzolen van Borginsole.

En als het niet fatsoenlijk werkt, dan gaan er koppen rollen....

*****

En tenslotte, in het kader van de vergeving van alle zonden voor alle mensen van min of meer goede wil, heb ik een bekentenis af te leggen: ik ga een koersfiets kopen.

Ik ben gezwicht. 

Om blessures te mijden, ga ik me verlagen tot het berijden van een fiets, als bijkomende training. 

Smadelijke nederlaag!

Maar er zijn wel een aantal strikte voorwaarden die ik stel, vooraleer ik een ijzeren ros wil bestijgen:

1. het moet minstens 25 graden zijn,
2. de wind moet in de rug zitten,
3. het wegdek altijd lichtjes bergaf,
4. de fiets moet uitgerust zijn met een snelheidsmetertje dat, net zoals het baasje, iet of wat overdrijft (zullen we 12 % nemen in positieve zin)
5. en een volgauto met reservemateriaal, want ik haat lekke banden.
    

Dat laatste punt schrap ik.

Mijn vrouw kennende zal ze als de weerlicht de auto inspringen om achter me aan te rijden.

Ik zie het zo al voor me.

De ganse tijd het raampje open en brullen:

RODANIA !!!!!!

Neen bedankt.

En waar is die GSM nu????

Borginsole.

Donderdag 15 december; 6u 27. 

Afgrijselijk vroeg.   De ochtendstond heeft regen in de mond.

De auto zoemt.  Ligt gretig aan mijn voeten, klaar om het baasje te dienen.

Radio 1 is druk doende de actualiteit uit te spitten. 

Overzicht krantencommentaren. 

Kommer en kwel.

Canaille.

Het regent, het waait.

Guur weer.

Parapluweer.

Mensen haasten zich, diep verscholen in een regenjas, naar de veilige beschutting van hun woning of hun wagen. 

*****

Ik ben op weg naar Rotselaar, Borginsole. 

Ik heb een doel, een missie.

Borginsole. 

Doel: nieuwe steunzolen. 

Doel:  Deus ex machina.

Doel: nog één keer proberen de kromme situatie recht te plooien.

*****

Om fileleed te vermijden, beslis ik de autowegen te mijden en enkel secundaire wegen te volgen. 

Traag is mooi. 

Het wordt een bedevaart.

Mijn auto doet het regenwater opspatten. 

De ruitenwissers zoeven. 

Straatlantaarns in strakke cadans.

Lintbebouwing houdt de grauwe dorpjes in een wurggreep. 

De kempen is schoon in alle kleinburgerlijke lelijkheid.

*****

Rijkevorsel.

Achtmaal de stratenloop, sinds 2004...

Malle!

Parel der Kempen, 10 mijl.  Of de braderijloop.

Lille!

10 mijl op de Poeyelheide.

Olen!

Boerkesjogging 10 mijl.  Hoe ik op het einde van mijn 3de van 4 rondes werd gedubbeld door de latere winnaar, terwijl ik op dat moment zelf mensen aan het dubbelen was.  Bleek dat de atleet die me dubbelde het weekend daarop als zwarte parel meeliep op de Memorial Van Damme...

Of de halve marathon in St-Jozef Olen.  2008, mijn besttijd op de halve: 1 uur 25 minuten en 56 seconden...

Zo mijmer ik wat voor me uit, over het vervagende verleden, het vervagen van lijf en leden,  het lijden en het leven, de dagen van hoogconjunctuur, de dagen van hooggespannen verwachtingen, de dagen van hoogspanning, de hoogdagen van inspanningen, de dagen van nederlagen, de dagen van nederigheid, het dagen van het besef, het besef van beperkingen...

Godverdomse dagen op een godverdomse bol.

Overal wegwijzers naar onbestemde bestemmingen, naar plaatsen waar ik ooit ben geweest, nooit ben geweest of nooit zal zijn, nooit wil zijn.

Wegwijzers, verkeerslichten en verkeersborden verknoeien het landschap.

Scholieren op fietsen zonder licht slingeren door het verkeer.

Meisjes in zedige plooirok kakelen.

Rokende tieners,  dubbel geplooid onder boekentassen, bijeengeklit als een roedel natte honden.

Helrode lichten aan een spoorwegovergang trekken bloedrode tranen in de regendruppels op mijn voorruit. 

Maanwit licht.

Verder gaat het.

Nieuws en verkeersinformatie.

*****

Rotselaar.

Borginsole.

Afspraak met een podoloog om het mechanisch apparaat van uw dienaar ten gronde door te lichten. 

Voetstand, afwikkeling, de flexibiliteit der gewrichten, alles wordt in kaart gebracht.  Alles wordt minutieus opgemeten. 

De historiek van een lopend leven vol ongemakken wordt overlopen.   Ze vraagt me welke blessures ik allemaal al heb opgelopen.

Omdat ik niet tot augustus 2012 in Rotselaar wil blijven, vertel ik haar enkel de belangrijkste blessures, ook wel om te vermijden dat ze (het is een juffrouw) niet huilend wegloopt, op zoek naar een stuk touw om zich aan te verhangen...

Ze drukt op mijn pijnlijke hiel, drukt hard, maar dat voel ik niet eens.

Ze besluit met haar vuist op mijn pijnlijke rechterhiel te slaan, ook dat is nauwelijks pijnlijk.

Daaruit concludeert ze dat de hielspoor niet impactgebonden is, maar toe te schrijven is aan een peesaandoening.  De pees staat onder stress omwille van een foute manier van belasten.  Overpronatie, gecombineerd met een minder gunstige landingshoek.

Rudimentair samengevat: een foute landingshoek, foute afwikkeling en een foute afzet. 

Alles fout. 

In mijn hoofd flitsen beelden voorbij van een hele stoet schuimbekkende leerkrachten die ook al wisten dat bij ondergetekende zowat alles fout liep...

Al dat fout gedoe moet gecorrigeerd worden door de achilles en de pees in de voetboog, waardoor er overbelasting en problemen ontstaan.  Tendinose, ontsteking van de fascie, roept u maar!

Voetafdrukken worden gemaakt in een stootkussen dat een 3D-computermodel maakt van de voet in belasting.

Loopband: op blote voeten wandelen, daarna lopen.  Camera's filmen achteraan, vooraan en zijaanzicht.  Op hielen, achilles en kuiten zijn streepjes aangebracht.

De camerabeelden worden vertraagd afgespeeld om vast te stellen hoe de landing, afwikkeling en afzet verlopen en welke afwijkingen (uitgedrukt in graden) er zijn ten opzichte van het ideaal model.

Uiteraard weet ik dat de ene helft van de vrouwelijke wereldbevolking (de andere helft slaapt) nu zal roepen:

Mark, jij bent het vleesgeworden ideaal model.

Rustig, dames, rustig!

Ik herhaal: rustig, dames, rustig.

Schreeuw het vooral niet van de daken!

Uiteraard, ik denk dat jullie gelijk hebben, maar het gaat hier over het ideaalmodel der afwikkeling van de loopschoen.  En daar is zeker ruimte voor verbetering.  Volgens juffrouw podoloog is er werk aan de winkel.  Steunzolen, ja, maar ook oefeningen (daar gaan we weer)...

Op de computerbeelden worden de streepjes op kuiten, achilles en hiel met een lijn verbonden; zo kan men de afwijking ten opzichte van de ideale lijn vaststellen in graden, en weet men welke correctie de steunzolen moeten geven.

Hyperprofessioneel allemaal.

De podoloog geeft me nog de nodige info over hoe de steunzolen behandeld en ingelopen moeten worden.  En dat de steunzolen twee dagen later al beschikbaar zullen zijn.

Betalen en terug naar huis. 

Wanneer ik een laatste keer om me heen kijk, zie ik dat de muren volhangen met gesigneerde truitjes van Rode Duivels, foto's van bekende voetballers, volleyballers, motorcrossers, grote namen uit de Belgische atletiek.

Wat doe ik hier eigenlijk?

Ik ben een gewone sterveling, verdwaald in de wereld van de topsport.

*****

Zaterdag zolen ophalen.

Woensdag kiné: loswerken enkels en behandeling hiel.

Ergens volgende week: consult sportarts.

Ik meen het.

Dit is de laatste keer dat ik probeer om de bakens te verzetten.

Nog één keer.

Eén enkele keer.

Eén keer.

Eén.

Eén doel.

Eén dag.

27/05/2012

Schadenfreude

Schoon woord, niet? 

Schadenfreude. 

Leedvermaak.

Of Sehnsucht. 

Fingerspitzengefühl. 

Uberhaupt. 

Einzelgänger.

Niet alle Duitse woorden klinken als een gesnauwd bevel.

*****

Het regent. 

Het regent altijd. 

De hemel huilt bittere tranen.   

Het is een muisgrijze woensdag in december.

Het wil maar niet opklaren.

En het regent ook in mijn hoofd.

Ik heb er een zwaar hoofd in.

Het loopt niet goed.

Ik loop niet.

Ik loop de muren op.

*****

En de rechterhiel is, 10 dagen ontstekingsremmers ten spijt, nauwelijks beter. 

Pijn 's morgens bij het opstaan.

En een dag op de voeten staan resulteert ook alweer in een doffe pijn.

De sportdokter stelde voor om, indien de ontstekingsremmers niet het verhoopte resultaat op zouden leveren, de peesplaat te injecteren met ontstekingsremmers.  Maar daar sta ik nogal huiverachtig tegenover; daar wil ik nog even mee wachten.

Van actief herstel, u weet wel, blijven lopen onder de pijngrens, is ook al geen sprake meer. 

Ik ben zegge en schrijve twee keer gaan lopen. 

De eerste keer was er pijn na twintig minuten. 

Wandelen naar huis.

De tweede keer was er pijn na tien minuten.

Wandelen naar huis, terwijl de razernij door mijn maag gulpt.

Een derde keer zal er niet komen, vermits de pijngrens zich momenteel situeert ongeveer aan onze voordeur, dus vertrekken voor een korte looptocht heeft al helemaal geen zin meer. 

 En ik nog minder.

Verstevigende oefeningen voor kuiten, achilles en voetpees? 

Saaie oefeningen op de trap.  Met op de rug een rugzak met exta ballast; 6 flessen cola light (6kg), 1 fles Spa (1 kg) en een fles plat water (2kg).

Met dat dwaze rugzakballet ben ik ook al noodgedwongen gestopt.  De hiel reageerde te heftig.  Het aanhechtingspunt van de pees op het hielbeen wil niet weten van de oefeningen.

Pijn dus.

Het enige wat ik nog kan doen, zijn mijn rompstabiliteitsoefeningen (26 letters!).  En dus kweek ik me een spierkorset aan buikspieren om u tegen te zeggen.

U !

Morgen naar Borginsole te Rotselaar om er nieuwe steunzolen te laten aanmeten.  Ik probeer me voor te houden dat dit de oplossing zal zijn, maar er zit een duiveltje in mijn hoofd dat erg sceptisch is ....

*****

Tja, het is niet anders. 

Niet lopen maakt me ongelukkig, en de onzekerheid over de toekomst is ook al niet humeurbevordelijk.

Zal ik de pil nog wat bitterder maken?

2012 zou het jaar worden waar uw dienaar zijn debuut zou maken op de marathon. 

Lijkt me nu belachelijk ver weg.

En omdat ik besef dat ik, gezien de blessuregevoeligheid van dit kasplantje, geen 100 marathons zal lopen, was het voornemen gemaakt om een marathon uit te pikken die wat aanzien heeft.

Niet de marathon van Bommerskonten, dat was me wat te min, neen, minstens de marathon van Berlijn! 

Nu zal u vragen, waarom dan precies Berlijn?

Wel, Berlijn is mooi qua kader (heb het parcours toch al eens stiekem bestudeerd) en de Duitse gründlichkeit indachtig, mogen we aannemen dat die marathon tot in de puntjes georganiseerd is.

En, natuurlijk, niet te vergeten, het feit dat het parcours van de marathon van Berlijn biljartvlak is. 

Dat hebben we dan weer te danken aan de Amerikaanse en Britse luchtmacht, die er eind 1945 een punt van hebben gemaakt om Berlijn plat af te vlakken. 

En daardoor worden er jaarlijks snelle tijden gelopen. 

Je ziet het, alweer een geval van elk nadeel hep zijn voordeel....

Maar daar komt dus allemaal geen hol van.

*****

Een mens beseft niet wat hij heeft, tot ie het verliest. 

Heeft Joni Mitchell ook al mogen vaststellen....

Don't it always seem to go
That you don't know what you've got
‘Til it's gone

Vroeger liep ik rond als een jonge hond, op zoek naar triomfen. 

Zonder nadenken.

Voorzichtigheid kenden we niet, dwars door de porseleinkast desnoods.

Nooit beseffend dat blessures wel eens roet in het eten zouden kunnen gooien. 

Een eerste blessure werd hoogstens met wat flegma en schouderophalen onthaald. 

Nu zit onnadenkend lopen er nooit meer in; altijd spookt het doembeeld van een blessure door het achterhoofd. 

En ooit komt die ene finale blessure er. 

De blessure die me dwingt te stoppen met lopen.

Ik vraag me af of het de deze is...

Ik vrees het...

De natte preute

Ik hoop dat ik u niet té erg heb gebruskeerd met de eerder suggestieve titel boven dit werkstuk.  Dat was niet de bedoeling.

Skynet levert behoorlijk wat statisteken aan van mijn blog.  

De meeste dingen zijn van een heerlijke zinloosheid, waar ik me helemaal in kan verliezen (geef me een uur arbeidstijd en ik wring die met plezier de nek om met gamen of andere ongein op het net).

De statistiekjes van mijn blog!

Zo kan ik vanuit mijn luie stoel een beetje de big brother uithangen en volgende zaken uitpluizen:

• via welke kanalen u mij bereikt (facebook, links op andere blogs, google,...),
• welke verhalen uw onverdeelde aandacht trekken,
• hoe laat u de blog bezoekt (ja, kijk eens,  u moet straks niet komen janken dat u langer zult moeten werken om op pensioen te kunnen gaan - het ligt verdorie aan uzelf; altijd maar liggen surfen tijdens de werkuren),
• welke browser u gebruikt,
• via welke sleutelwoorden uw zoekmachine deze blog bereikt.

Wel, bij het nakijken van de tabel van de meest gebruikte sleutelwoorden die surfers intikken om op deze blog te belanden, kon ik eerst nog tevreden knorrend blikken op woorden zoals:

• slavenkoor,
• marathon kasterlee 2010,
• normaalverdeling intelligentie,
• sportkwetsuren contractuur,
• 20 km door Brussel,
• Descente de la Lesse.

Geef toe, gelijk welke staande receptie (cava en warme hapjes) wordt een doorslaand succes als je die onderwerpen in de groep gooit.  Persoonlijk ben ik makkelijk een paar uurtjes zoet als ik een boom mag doorzagen over contracturen. 

 Doe maar een bos, het Terkamerenbos, bijvoorbeeld.

Hagar de Verschrikkelijke, zeemanstatoeages en John Massis zijn rare eenden in de bijt, maar ook met die zoekopdrachten kan ik leven.  Ik moet me tenslotte niet verantwoordelijk voelen voor wat u allemaal denkt te moeten zoeken op het internet.

*****

Maar, beste lezer, aanschouw nu even onderstaande tabel, waar de sleutelwoorden van de zoekopdrachten in volgorde van populariteit worden opgelijst (de meest gebruikte bovenaan).

Toegegeven, ik heb de volgorde gewijzigd, want de in geel gemarkeerde zoekterm stond in feite op plaats 2.

 OP PLAATS 2!

Plaats 2, vlak achter de zoekterm: 20 km door Brussel!

Goed, ok, mijn hartslag is terug gezakt tot op het niveau van een trage duurloop.

Natte preute!

Dat is toch van de pot gerukt, ja zelfs de schaam van België! 

Waar zit u toch met uw gedachten? 

Neen, ik wil het zelfs niet weten!

Heb ik u zo opgevoed?

Zwijg, Kind 2.

Natte preute.

Maar enfin!

En ja, ik weet het wel, niets menselijks is mij vreemd, ik heb ook de nodige jeugdzonden op de kerfstok, zeg maar gerust kerfpaal (of is dat weer iets te suggestief voor uw zieke geest?), maar dit slaat toch werkelijk écht alles!

Jaren zit ik hier te zwoegen en zweten aan volzinnen over zin en onzin van het leven in het algemeen, het lopen in het bijzonder en meer specifiek de 20 Km door Brussel, één langgerekte ode aan de woordkunsten zeg maar, met een lach en een traan, recht uit het leven gegrepen, nooit heeft u mij kunnen betrappen op een onvertogen woord, nooit heb ik me laten verleiden tot vunzigheid, alles werd zorgvuldig gelardeerd met een weloverwogen gallicisme hier en een schaamteloos bespelen van de gevoelige snaar daar, pleonasme en tautologie nog aan toe en wat verwaardigt u zich?

Natte preute intikken????

Wenst u mij naar de verdoemenis?

Want u weet toch dat google alles van ons weet. 

Google is god.

Google ziet ons, hier vloekt men niet.

Zo weet Google nu dank zij Street View dat wij maar liefst 3 PMD-zakken buiten zetten, wat toch wijst op een levensstijl die ik niet aan de fiscus wil uitleggen. 

En ik had nog zo gezegd dat de Maserati in de garage moet staan, maar neen, prominent op de oprit. 

En nu word ik de rest van mijn internetbestaan geassocieerd met een natte preute. 

Mag ik u hiervoor, vanuit de grond van mijn hart, hartelijk danken?

*****

Goed, dan maar van de nood een deugd gemaakt.

U vindt uw weg naar mij via de natte preute (dat beeld blijft toch lang naspoken, moet ik toegeven), wel dan maak ik er de titel van. 

Hele horden die op zoek zijn naar, heum u weet wel, komen op een loopblog terecht. 

Terecht!

*****

Ach ja, da's waar ook.

Vandaag naar sportdokter Sam V. geweest met mijn pijnlijke rechterhiel.

En ik heb het zeel aan. 

Om nog een paar honderd hits op de blog extra te scoren: blote kloten!

Fasciitis plantaris.  Hielspoor. 

Dikke tetten (800 hits).

Ontstekingsremmers tien dagen. 

Zweedse maagden in Tirol (2 hits, opa's waarschijnlijk).

Eventueel dan een inspuiting. 

Cunnilingus (0 hits). 

Beffen (2000 hits).

Nieuwe steunzolen voor betere ondersteuning pezen bij landing (achilles en voetboog) en afwikkeling.  15 december bij Borginsole.

Zit even zonder inspiratie qua vetzakkerij...

Verstevigende oefeningen voor de achillespezen.

*****

En het rare is dat ik inmiddels wel mag blijven lopen.  Actief herstel, dank u.  Ik moet testen welke tijdsduur ik kan lopen zonder pijn tijdens, nadien en de dag nadien.  Eens dat punt gevonden, mag er per week opgebouwd worden met, en gaat u nu vooral even op uw stoel zitten, twee minuten.

Twee minuten. 

Een paar honderd meter is dat. 

Om te janken!

Samen met de redcordoefeningen voor de romp-, buik- en rugspieren, ben ik nu ongeveer 7 uur per week aan het trainen om met mijn lichaam (750 hits, dank u) te kunnen lopen (een paar uur per week straks).

Ik denk dat ik de loopschoenen aan de haak ga hangen en me op iets anders ga storten, iets wat naadloos aansluit bij de oefeningen die ik nu toch verplicht moet doen.

Ballet of zo.

Moest u ergens een roze tutu (75 hits) hebben liggen rondslingeren, ik hou me aanbevolen!

King of pain...

Even kort situeren:

De laatste weken had ik daags na mijn duurlopen een pijnlijke rechterhiel.  Onderkant.  En toen de pijn ook tijdens de duurlopen de kop begon op te steken, wisten we dat we moesten handelen om brutale schade te vermijden.

Ik durfde mijn kiné echter niet onder ogen komen.  Hij verwacht minstens een stalen set buik- en rugspieren. 

Rompstabiliteit is het nieuwe modewoord!   Codewoord!

Mijn strenge leermeester zou niet tolereren dat ik op dat vlak sporen van luiheid zou vertonen.  Helaas had ik mijn oefeningen al maanden verwaarloosd.   Van een stalen spierenset was geen sprake.  Teveel trappist.  Te speels karakter. 

Redden wat er te redden valt!   Ik ben dus weer als een losgeslagen gek mijn spierkorset beginnen trainen.  

Redcord! 

Spierpijnen!

Vrijdag 18/11: Kiné Tom B.  verklaart mijn rechterhiel tot oorlogszone annex rampgebied; gevreesd wordt voor (beginnend) hielspoor en/of fasciitis plantaris.  Het boeltje was ook behoorlijk gezwollen. 

Even tussendoor: hielspoor is een motherfucker van een blessure.  Volgens de legende krijg je het van met je hielen op het salontafeltje te liggen, terwijl je met je luie krent in de zetel voor TV hangt te zappen, maar dat klopt niet.  Neen, langdurige overstrekking van de pees die de dikke teen met het hielbeen verbindt, zorgt voor irritatie en kalkvorming op het aanhechtpunt.  Kort samengevat.

En ja hoor, in éénzelfde vlotte beweging controleerde Tom mijn spierkorset (fronsen van rechter én linker wenkbrauw) en mijn bekkenstand (lichtjes scheef, wat mij een extra scheve blik opleverde).

Omdat er dit voor- en najaar ook al achillesproblemen waren, kwamen we tot de conclusie dat mijn steunzolen vermoedelijk niet meer de juiste ondersteuning geven voor mijn voetbogen.  Met een hele keten aan daaraan gekoppelde problemen.

Mark heeft het weer helemaal kapot gekregen...

Alles om zeep...

2011 heeft wel een erg zure bijsmaak gekregen...

*****

Actieplan!

Donderdag 1/12: Afspraak sportarts Sam V. om uitsluitsel te krijgen wat er nu juist allemaal kapot is, en om de revalidatie alvast op te starten zodat er liefst al wat beterschap is tegen volgende datum, zijnde:

Donderdag 15/12: Afspraak Borginsole te Rotselaar: nieuwe steunzolen. 

Check likkebaardend de website!

*****

Voilà, het is dus weer van dat. 

Berusting, scepticisme, rebellie.

Ik heb de dure eed gezworen om nog één keer, maar dan ook écht de allerallerlaatste keer, te proberen om de boel terug op de rails te krijgen. 

Nog één keer terug van nul beginnen, nog één keer doorheen de mallemolen van loopanalyse, zooltjes, blessure bestrijden, inlopen zolen, opbouwen van alles en nog wat.

Pfffffffffffffffffff....

En als het nu niet ten goede keert, dan hang ik de loopschoenen definitief aan de haak, koop ik een koersfiets en verdwijn ik in de grijze anonimiteit van de zondagsrijders / wielertoeristen.  Of iets anders akeligs.

Met heimwee naar roemruchte tijden...

De opstandigheid raast door mijn lijf. 

Ik wil dit helemaal niet. 

Ik wil mijn goesting kunnen doen.

Lopen hoe en wanneer ik dat wil.

Zo hard ik dat wil.

Zo dikwijls ik dat wil. 

Ik mis het zo erg. 

Lopen.

De geur van het bos. 

De stilte. 

Het ritme.

De inspanning. 

Het heilzame gevoel. 

Het herbronnen. 

De eenzaamheid. 

27 mei 2012.

*****

Om mijn vrouw niet teveel op haar zenuwen te werken, ben ik deze ochtend maar wat met mijn bladzuiger gaan rondhuppelen in de tuin. 

Een frisse neus halen....

Ik blaas graag met mijn bladblazer. 

Omdat ik dan mijn gsm niet hoor. 

Maar ook wel omdat ik dat geblaas een mooi symbool vind van eeuwigdurende beweging, ja zelfs van behoud van energie. 

Ik verklaar me nader: windmolens gebruiken wind om elektriciteit te maken, ik betaal teveel voor die elektriciteit om die vervolgens weer in wind om te zetten. 

Mooie cirkelredenering, niet?

*****

Mijn bladblazer heeft ook een functie zuigen, maar dat is me allemaal véél te vermoeiend. 

Je moet dan om de haverklap die zak leegmaken, wat volgens mijn woordenboek werken is. 

Daarnaast moet je ook uitkijken wat je allemaal mee opzuigt, want bijvoorbeeld Playmobil durft wel eens flink tegenvallen.

Ook het zwembadje leegzuigen is niet aan te raden.

Neen, normaal gebruik ik de bladzuiger alleen in de stand  blazen,  en wel op twee momenten van het jaar.

*****

Ten eerste tijdens de herfst, meer bepaald wanneer de bladeren vallen en naar de buren moeten geblazen worden. 

Mijn buren bezitten geen bladzuiger/blazer, dus die worstelen niet met het dilemma wat wél en wat niet mag opgezogen worden.

U zal nu zeggen: Luierik! 

Mogelijk zelfs: Burenpester!

Helaba, niets is minder waar.

Ik denk aan mijn buren! 

Ik voed ze op! 

Ze  hebben namelijk allemaal een stuitend gebrek aan fysieke conditie, en ik motiveer ze om een rijf (hark) ter hand te nemen en zo te werken aan hun algeheel welzijn, hun hart en bloedvaten én hun tuin. 

Dat ik daarvoor mijn bladeren moet opofferen, het zij zo,  dat heb ik er graag voor over.

Sommigen vinden me een altruïst. 

Zo ver wil ik het nu ook weer niet drijven.

Naastenliefde, dacht ik zo.

*****

Ten tweede gebruik ik mijn bladblazer in de zomer, tijdens onze roemruchte barbecues. 

Ik gebruik namelijk mijn bladblazer om een onwillige barbecue wat aan te wakkeren. 

Jullie mogen voor mijn part gerust blijven aankloten met nepmiddelen zoals jezelf het apezuur blazen op die moedwillig traag smeulende houtskool, of door wat pathetisch te staan wapperen met een krant of door met een haardroger wat bij te föhnen....

Een haardroger is een bladblazer voor mietjes!

Neen, échte venten, zoals uw kreupele dienaar, barbecuen met in de linkerknuist een halflauwe Jupiler.  Over de rechterschouder hangt keistoer de bladblazer om het houtskool het likkende vuur aan de schenen te leggen.

OPGELET!

Hou een beetje afstand ten opzichte van de barbecue!

De bladblazer heeft ongekende krachten!

Ik moet toegeven dat ik het de eerste keer ook wel wat verkeerd had ingeschat.  De bladblazer joeg de gloeiende brokken houtskool tot in de tuin van Maria. 

Maria, mijn kranige buurvrouw van onbestemde leeftijd, heeft lang gedacht dat er dat weekend een meteoriet in haar gazon was neergestort, maar dat terzijde. 

Eveneens terzijde, heb ik u het verhaal al verteld dat Maria mij steeds Frank noemt? 

Neen?

Ik stel voor dat ik dat bewaar voor een volgende gelegenheid...

*****

Morgen naar meneer doktoor. 

Hopen op een sprankeltje goed nieuws. 

It' s Pythagoras, stupid!

Wat is de kortste afstand tussen twee punten?

Volgens aanhangers van het luiheidsprincipe (Kind 1 tot 2) moet dat het vliegtuig zijn.

Mja, daar valt wel wat voor te zeggen, maar het gaat hier niet over tijd, maar over afstand.

Wat is de kortste afstand tussen twee punten?

Aan mijn vrouw moet ik dat ook niet meer vragen sinds het incident op de 'Lesse'.

Een zonnige zomerdag. 

We bevonden ons in de Ardennen, meer bepaald in een kajak op de Lesse.  Dat leek ons op dàt moment namelijk een goed idee. 

Ik zat vooraan, om enerzijds de krokodillen neer te meppen en anderzijds het overzicht te bewaren, mijn vrouw zat achteraan in de kajak, om te roeien.

Wat we ook proberen, rechtdoor varen lukt ons niet! 

De hele rivier zit nokvol mensen in kajaks die dat wél kunnen, mensen die er nochtans niet noemenswaardig slimmer of handiger uitzien dan wij, maar wij bakken er wéér niets van.

Typisch!

We zigzaggen als het ware over de rivier.  Ik probeer bij te sturen door driftig aan één bepaalde zijde van de kajak te roeien.  Dat helpt eventjes, om vervolgens weer hopeloos fors de andere kant uit te gaan.

Ik blijf geduldig. 

Engelengeduld heb ik.

Toch minstens voor een minuut of vier....

Je kan tenslotte niet beginnen roepen en tieren, terwijl rondom ons tweehonderd andere kajaks (die wél perfect recht door het water gaan) genietend zitten mee te luisteren terwijl ze worden opgehouden door ons krampachtige gezigzag...

Dan meent mijn vrouw te moeten zeggen:

"Ik denk dat jij iets fout doet."

Tot zover het engelengeduld...

Stoom komt uit mijn oren....

Twee seconden later is het vlammende ruzie. 

La grande bagarre! 

Tussen de heuvelflanken vliegen (en weergalmen) de verwijten heen en weer. 

Vogels schrikken op... 

De Ardeense fauna in paniek...

Tweehonderd kajaks en 400 kajakkers houden verschrikt de adem in.

Vierhonderd kajakkers krijgen van mijn vrouw  vervolgens een érg gedetailleerde opsomming van al mijn tekortkomingen als mens, man, echtgenoot, vader, zoon én kajakker. 

Minstens 120 decibel haalt ze (nog een geluk dat Schauvliege niet ergens in een kajak zat of we hadden een boete vast voor geluidsoverlast!)

Want, heren, wij weten het allemaal, het is merkwaardig hoeveel argumenten een vrouw in het heetst van de strijd kan herinneren en desnoods verzinnen, met alle smeuïge details van verleden, heden en toekomst.

Enfin, we lieten ons weer van onze beste en meest geciviliseerde kant zien...

Zeg nooit tegen een vrouw in het algemeen, en de mijne in het bijzonder, dat ze niet overweg kan met een roeispaan.

Dat kan ze namelijk wél: ik was meteen drijfnat.

Zodra de storm min of meer was gaan liggen hebben we,  om een en ander uit te klaren, een test gedaan:

Ik zeg:

"Schatje,

 (in mijn binnenste werd er weliswaar gehéél andere terminologie gebezigd),

zal ik even roeien, hou jij je roeispaan boven het hoofd."

De kajak kliefde kaarsrecht door het water.  Moest er ooit een schoonheidsprijs uitgedeeld worden voor rechtdoor klievend kajakken, dan kwam dit in aanmerking voor edelmetaal.

Wanneer we de rollen omkeren, zij roeien en ik de roeispaan omhoog, was er van een schoonheidsprijs alvast geen sprake meer, laat staan edelmetaal; de kajak zwalpte als een dronkeman van links naar rechts over de rivier .

Sindsdien is er, ook wel om het huwelijksbootje niet nodeloos onder druk te zetten, nooit meer gekajakt in familiaal verband.

*****

Dus, ik herhaal even, de kortste afstand tussen twee punten (die niet op een rivier liggen)  is ?

Iemand?

Iemand? 

Een rechte. 

Inderdaad. 

U heeft opgelet in het klaslokaal, ooit.  Niet dat het veel verschil heeft uitgemaakt, maar toch.

Een rechte dus.

En dat klopt niet.  Gooi die cursus maar meteen weg, het klopt niet.

De kortste afstand tussen twee punten is namelijk een opeenvolging van schuine lijnen.

Bekijken we het profiel van de 20 Km door Brussel:

Afstand Jubelpark - Jubelpark  is 20 km en 100 meter, over berg en dal.

De hamvraag: moest de ganse race vlak zijn, hoe lang zou de wedstrijd dan écht zijn? 

Daarvoor moeten we de stelling van dingske inroepen, waarbij het kwadraat van de schuine geeuw gelijk is aan de som van de kwadraten van de rechthoeksgeeuwen....

Dus telt u het maar na, aan de hand van bovenstaande grafische voorstelling van het profiel van de wedstrijd; moest het parcours van de 20 km door Brussel effectief vlak zijn, dan was ze...

.... exact 20 km lang.

Op enkele centimeters na.

Of meters.

Desnoods een kleine kilometer...

Dus al die gekken die al jaren zitten lachen dat de 20 km door Brussel niet effectief 20 km is, hebben in feite ongelijk.  Virtueel ongelijk weliswaar, want in wérkelijkheid is de wedstrijd 20 km en 100 meter lang.

Neen, dat klopt ook weer niet.  Ze is 20 km en 600 meter lang; van start tot finish.  Maar de tijdsregistratie begint op 500 meter na de start, waardoor de wedstrijd 20 km en 100 meter lang is.

Waarom leggen ze die mat dan niet 100 meter verder?

Fijn dat u het opmerkt!

Dat is een mysterie dat ik ooit nog eens probeer te ontrafelen.  Ik vermoed dat de Loge er voor iets tussen zit, maar harde bewijzen daarvoor heb ik vooralsnog niet...

*****

Nu ja, mysteries genoeg omtrent de afstand.

Ik loop mee sinds 1994: in de periode '94 tot '98 was de wedstrijd 19 km en enkele honderden meters.  Uw chrono werd opgestart samen met het startschot en u werd afgeklokt op de finishlijn.

Ik begrijp wel dat de wedstrijd toen ook de naam 20 Km door Brussel meekreeg, want zou u meelopen in een wedstrijd met als benaming:

De 19 Km en enkele honderden meters (helaas, maar we hebben nog niet de gelegenheid gehad de afstand eens rustig op te meten) door Brussel.

Les 19 Km et quelques centaines de mètres (dommage, mais on n' a pas encore eu l'occasion pour mésurer la distance en toute tranquilité) de Bruxelles.

Neen, dat zou u niet doen.  En waarom zou u ook?

In 1999, ter gelegenheid van de 20ste editie, wil men de afstand effectief 20 km maken en wordt het huidige parcours in gebruik genomen (lusje erbij rond kilometer 10). 

Dat noemen wij nog eens een strak plan!

De afstand wordt meteen fors (en onbegrijpelijk) opgetrokken: namelijk tot 20 km 600m (want start aan de bogen en finish aan de huidige finishlijn).  Dus je chrono werd in gang gezet op het kanonschot en afgetikt aan de finish.  De gelopen tijden van 1999 tot 2005 staan dus voor 20 km 600, met nog eens het startverlies door het gedrum in de start er bovenop.

In 2006 begint men dan met tijdchips, met de startmat 500 meter verderop in het park en zo wordt de totale afstand teruggebracht tot 20 km 100m. 

Dus tijden vergelijken van verschillende edities door de jaren heen, is niet helemaal zinvol, omdat afstanden durven verschillen.

In feite ben ik hier weer aan het opscheppen: namelijk dat ik nu, bijna 50 jaar oud, sneller loop over zelfs een langere afstand van de 20 Km door Brussel dan in de vroege negentiger jaren.

Neen, godverdorie, ik ben een oen, nu snap ik het pas: je moet het allemaal als een gemiddelde zien!

Elke loper moet een aantal verschillende edities lopen om zo tot een gemiddelde 20 Km door Brussel te komen.

De ijzeren statistische wet der mekaar opheffende toleranties!  De toleranties in afstand heffen mekaar op. 

Trouwens, tussen haakjes, de ijzeren wet der mekaar opheffende toleranties is NIET van toepassing op Ikea-meubelen, daar werken de toleranties mekaar geheid tegen.  Het past nooit én er is een vijs te kort (vijs = schroef).

Ik vermoed dat op 18 edities de gemiddelde afstand inderdaad quasi 20 km moet zijn.  Dat ga ik nu eens rustig uitrekenen.

Heeft u een momentje?

Of twee?

Doe maar drie.

Shit.

Ik heb het voor u nagerekend: neen dus, de gemiddelde afstand is 19 km en 880 m over al mijn wedstrijden, maar dat komt omdat de 20 Km door Brussel van het jaar 2000 slechts 17,3 km telde wegens ingekort omwille van een voorjaarsstorm (Terkamerenbos gesloten).

Moest de editie van 2000 ook 20,6 km tellen, dan was mijn gemiddelde: 20 km, 72 meter, 22 centimeter  en 2 millimeter, dus net boven de 20 km. 

Ik mag dus in feite stoppen en op mijn zuurverdiende lauweren gaan rusten.

Doe ik niet.

Trouwens, ik gooi het maar even in de groep, wat zou de invloed zijn van de warmte op de lengte van het parcours?  We weten allemaal dat asfalt en beton behoorlijk kunnen uitzetten onder invloed van de zon.  Dus bij warme edities win je toch al gauw enkele meters.  Ook dat zouden we in de berekeningen moeten verwerken.

Nog een geluk dat we lui van inborst zijn, anders zouden we nogal werken...  Ik word al moe van het idee alleen.

*****

De kortste afstand tussen twee punten is dus in pejoratieve en zuiver academisch-filosofische zin onweerlegbaar een relatieve onregelmatige kromme zigzaglijn met elkaar tolererende opheffende hoogteverschillen in een mediaan genomen klimaatmodel.  Toch als u de binnenkant van de bochten neemt.

Deze ochtend heb ik daar trouwens nog maar eens bijkomend bewijs van geleverd. 

Ik heb namelijk mijn beukenhaag gesnoeid.  Het originele plan was: een rechte lijn creëren.

Nu ben ik niet in de wieg gelegd voor het snoeien van hagen, dus ik doe maar wat bovenop mijn laddertje.  Het is altijd min of meer recht. 

En de fouten van elk jaar groeien toch weer weg...

Helaas is er ook een stuk haag die mijn riante eigendom scheidt van de tuin van mijn buurvrouw, de kranige weduwe Maria.  Maria noemt mij de laatste jaren altijd Frank.  Mijn naam is Mark, maar om een of andere reden noemt ze me Frank.  In den beginne corrigeerde ik haar nog, maar ik heb het uiteindelijk opgegeven.  Ik ben Frank (ik krijg plots het gevoel dat ik dit hier al eens eerder heb geschreven).

Om de haag tot perfectie af te kunnen werken, mag ik haar tuin betreden.

Dat is altijd feest voor Maria; bezoek!

Dan komt Maria een babbeltje slaan, waarbij herinneringen aan een paar wereldoorlogen (schrikkelijke dingen voorgevallen!), wat beschouwingen over het weer, de verloedering van de jeugd (schrikkelijke dingen!) en de stand der patatten en de coloradokever nooit veraf zijn.  Reageren hoeft ook niet.

Ik snoei de haag.

De vermoeidheid heeft inmiddels al toegeslagen, en mijn ontbijt is hoogstens nog een vage herinnering.

Tot Maria zegt:

 " Frank, ik zal eens iets te drinken halen!"

Frank (heum, Mark) vindt dat wel ok.

Maria komt buiten met een flesje Westmalle Tripel, lauw van temperatuur overigens.

10 uur in de ochtend.  Ik giet een forse gulp Westmalle Tripel in het dorstige keelgat.  Amper vijf minuten later sta ik vrolijk zingend bovenop de ladder te balanceren en de haag te snoeien.  Er wordt nu niet bepaald meer op een half metertje gekeken.

Omdat ik volgens mijn buurvrouw niet op één been kan staan (hoewel ik dat toch uitgebreid sta te bewijzen bovenop mijn laddertje), haalt ze nog een flesje Tripel Westmalle. 

Lauw trouwens, of was het louw trauwens...

De leute kan niet op! 

Bij mijn vrouw wel, want haar computer was plots uitgevallen. 

De stroom overigens ook. 

Misschien was dit wel een gevolg van het feit dat ik mijn elektriciteitssnoer enigszins had bijgesnoeid, dat zou wel eens héél goed kunnen.

Ik herstel de elektriciteitsdraad (die nu een metertje of 8 korter is geworden), krijg nog een Maria van Tripel (heum, andersom) en snoei de haag, het tuinhuis, een bronzen beeldje en alles wat min of meer snoeibaar lijkt.

Moest u toevallig langs mijn huis passeren, de haag naast Maria is het sluitende bewijs dat de kortste afstand tussen twee punten...         

  ... drie Tripels is.

Herfst.

Inmiddels is de zomer van 2011 een vage herinnering.  Die zomer van 2011 zal vooral in ons geheugen blijven kamperen als de zomer die er geen wou worden. 

Eikels vallen. 

Bladeren dwarrelen statig wiegend naar beneden. 

De herfst is een ode aan de zwaartekracht. 

De prelude van het verval.

De herfst is het seizoen bij uitstek voor sombere gedachten, Russische schrijvers, warme chocomelk, Bach, wollen sokken en Niels Albert. 

Eindelijk terug veldrijden. 

Is het internationale wegwielrennen onoverzichtelijk geworden en verziekt wegens elk jaar weer nieuwe ladingen Zuid-Europese wielrenners die schuimbekkend van de doping alles aan flarden rijden, dan is het veldrijden geruststellend in rustige standvastigheid. 

Ofwel wint Sven Nys, ofwel valt zijn ketting er af.  Simpel.  En zo hoort het ook.

*****

Herfst.

De maïs verdwijnt van de akkers en laat een stoppelbaard achter.

Geploegde donkere aarde.

Lage zon.

Herfst.

De geur van vergankelijkheid.

De cirkelgang der seizoenen.

Heksenkring.

*****

Er zijn geen zekerheden meer.

Banken vallen over de eigen voeten. 

En nu zou er zelfs zowaar een regering komen. 

En willen we een Grieks scenario vermijden en uit de klauwen van de bloedhonden van de Ratingbureaus blijven, dan zou er toch op redelijk korte termijn een sluitende begroting aan Europa voorgelegd moeten worden.  Met draconische besparingen.

Hopen maar dat Di Rupo Het Beginsel van Verhulst kent, wanneer hij begint met de opmaak van de begroting.

Ja, u kent allicht de Maddens-doctrine, on n'est demandeur de rien, wat met wat goede wil als een vorm van pesterij der francophone medemens te beschouwen valt, maar véél nijpender voor onze formateur is Het Beginsel van Verhulst voor micro- en macro-economie.

Kent u dat?

Het Beginsel van Verhulst?

Ik bespaar u eindeloos gegoogel. 

Het Beginsel van Verhulst gaat als volgt:

Hé, waar is de chocolade?

Op, op, alles is op.

En waar is de limonade?

Op, op, alles is op.

Maar waar zijn de koekjes dan?

Op, op, alles is op.

Geen pannenkoek meer in de pan?

Op, op, alles is op.

Dat, heren onderhandelaars, is Het Beginsel van Verhulst.  Gert Verhulst.  En van Samson natuurlijk.

*****

Bwa, ik weet het allemaal niet zo goed meer. 

De hectiek van het leven van alledag interfereert zwaar met mijn loopagenda.  En daar word ik kriegel van.  Omdat ik niet hou van druk en stress. 

En al helemaal niet van te abrupte veranderingen.

Normaal is het lopen een goede remedie tegen dit soort zaken.  

Lopen als mijn perfecte gevoelsbarometer.   

Maar laat het nét daar nu ook spaak lopen. 

En dan blokkeert de rest ook. 

In die mate dat het toetsenbord alle aantrekkingskracht verliest.  En geen enkele alinea nog mijn goedkeuring meekrijgt.  Mijn donkere geest fungeert als onverbiddelijke censor.

*****

Na de Descente de la Lesse voelde ik lichte pijn in beide achillespezen. 

Doortocht te Gendron, in tempore iets minder suspecto.

Waar staan we nu?

Linker achilles opnieuw op de plaats die begin dit jaar al roet in het eten heeft gegooid, rechts valt de pijn wat hoger te situeren, aan de overgang met de kuit.

Ik besloot om de Jogging ville de Namur en de Bollekesloop te Berchem, beide wedstrijden op zondag 11 september, nog af te werken en dan eens rustig de tijd te nemen om alles te laten helen.

*****

Namen.

Namen, waar Samber en Maas elkaar in de armen vallen.  

Namen, hoofdstad van onze tegenvoeters in dit wrange land. 

Namen.

Een aantal beelden flitsen door mijn hoofd.  Hoe ik op een zomernacht tegen beter weten in de citadel van Namen opreed, op zoek naar beelden van mijn jeugd.  Beelden die ik niet meer vond.

Onder mij de twinkelende stad.   De geluiden komen gefilterd de bergwand op.  Namen, een zoemend wespennest.  De autolichten in de aders van de stad.  De Maas weerspiegelt statig rimpelend het fletse maanlicht.

Vervagende graffiti, troosteloze tags van verloren generaties. 

De citadel bij nacht. 

Een aantal hangjongeren van onbestemde allochtone origine met opgefokte bromfietsen scheuren knetterend voorbij. 

Dit is hun territorium. 

Overdag is de citadel van de toeristen, bij nacht en ontij maken zij hier de drugsdienst uit.  Er gaat een nerveuze dreiging van hen uit. 

Ze taxeren iedereen, flitsende ogen, testosteron, zwarte leren jekkers.

Namen.

Namur.

*****

11 september 2011.

Jogging ville de Namur.

Ik sta met mijn vriend Frank in de ondergrondse parkeergarage onder het stadhuis van Namen.  We kleden ons om in de geopende achterklep van mijn wagen.  De gesprekken hebben een plagerige ondertoon, wat aangeeft dat er toch een gezonde nervositeit heerst.

Inschrijven in de hall van het stadhuis en dan even de sfeer gaan opsnuiven in de startzone in de Rue de Fer.  De jeugdlopen zijn volop aan de gang. 

Er hangt een kunstmatige ambiance, hels dreunende muziek, een begeesterde omroeper, vlaggen, wimpels, ballonnen, luchtbogen, boodschappen van de sponsors, promostands.

Het lawaai van de startzone vervaagt achter ons wanneer we  ons warmlopen in de wirwar aan steegjes in de binnenstad van Namen.  Vitrines kijken. 

De Rue de Fer geeft de grote internationale ketens onderdak; in de kleine zijsteegjes vind je alternatieve en knullige winkeltjes, hippe restaurantjes, stoffige vitrines vol snuisterijen, tweedehandszaakjes, antiek en prullaria.  En de onvermijdelijke pitabars en nachtwinkels, vaste prik in steden.

Scholen met strenge gevels, verweerde kerken, protserige standbeelden van vergeten helden, à nos héros van oorlogen van het laatste millennium.

*****

Links van ons torent de citadel dreigend boven ons uit.

Nog een plaspauze.  We belanden in de staart van de wedstrijd van 5 km.  We keuvelen wat, kijken onze ogen uit. 

Twee kempenzonen in den vreemde.

Mijn achillespezen zeuren.   Kopzorgen, want de Jogging ville de Namur is geen lachertje.  De klim naar de citadel is zware kost, de afdaling is dan weer moordend voor de achillespezen. 

Ik weet niet of dit zo'n goed idee is. 

Dit is geen goed idee.

*****

Startzone. 

Frank staat vlak bij mij.

Frank heeft gisteren al een wedstrijd gelopen, 14 km te Evrehailles.  Au fil du Bocq, wedstrijd van de Challenge Delhalle.

We worden opeen geperst in de startzone.  Nu is het nog maar een kwestie van seconden vooraleer de woeste meute de citadel mag bestormen.

De speaker telt af en dan wordt de wedstrijd op gang geschoten.

De eerste meters moet ik me breder maken door met de armen de lopers van me weg te houden.  Kwestie van valpartijen te vermijden.

Rue de Fer uit, linksaf, voorbij de studio's van de RTBF, waar ik tot verbijstering van een aantal verdwaalde toeschouwers het voetpad kies en zo meteen een stuk of twintig lopers voorbij weet te schieten.

Beheers je nu toch eens Mark, er is nog tijd genoeg om voorbij te gaan!!!

Niet te snel, niet te snel.

We bereiken de brug over de Samber en draaien rechts richting voet van de citadel.  Het gaat hier vals plat omhoog.  De Rue Bord de l' Eau.

En nog steeds vlieg ik tientallen lopers voorbij.

Linksaf!  De Avenue Jean 1er.  Nu wordt de adem abrupt afgesneden.  Het gaat hier steil bergop.  Snelle starters worden de benen afgesneden.  Het peloton kreunt en wordt op een lint getrokken.  Ik moet me beheersen om niet als een bezetene de berg op te knallen.  Rustig blijven, er staan ons nog bangelijke stukken te wachten.

Kasseitjes.  Dit moet de Route Merveilleuse zijn.  Wanneer ik naar links blik, merk ik dat de stad al diep onder ons is weggezonken.

Tunnel door.

We komen in het hart van het oudste deel van de citadel.  Het Kasteel van de Graven van Namen. 

Nog steeds is het pijnlijk klimmen.  Geen seconde rust word je hier gegund.  De adem jaagt.  Over een hoge brug, voorbij Parfumerie Guy Delgorge.

En gestaag klimmen we.  Ik heb al serieus op mijn adem getrapt en moet even recupereren.  Daardoor word ik op mijn beurt door een aantal lopers voorbij gelopen.   Niet goed voor het hanige ego.

Vlakke ondergrond.  Eindelijk vlak!  Eventjes toch.  De longen volpompen en terug een ritme vinden.

We lopen inmiddels op Terra Nova, het toeristische hart van de site. 

Nu is het niet ver meer naar de Stade des Jeux op de Esplanade. 

Maar die laatste zone is de zwaarste van allemaal.  Een stijgingspercentage dat in de dubbele cijfers loopt.  Het is moordend zwaar en je voelt de benen vollopen, compleet verzuren.  Het zweet stroomt, de hartslag piekt.

De tunnel door.

De esplanade.  Stade des Jeux.  Immense vlakte waar een strakke wind blaast.   Decor van zovele concerten en sportmanifestaties.  We kruisen de esplanade diagonaal.

Drankpost.  Dorst lessen en verkoeling zoeken.

Voor velen is de esplanade de top van de citadel, maar niets is minder waar.  Er moet nog een serieus stuk geklommen worden, zo herinner ik me nog van vorig jaar.

Bij het verlaten van de esplanade, gaat het eerst een stukje bergaf.  We draaien de gaskraan nu helemaal open en lopen weer een aantal lopers voorbij.

Kapelletje.

Nu loopt de weg weer fors omhoog.  Forser dan ik me kan herinneren.  Ik parkeer.  En moet tot mijn wanhoop vaststellen dat ik weer door hele volksstammen word geremonteerd.  Ik kraak.

Stukje bergaf. 

En weer omhoog.

Help!

En opnieuw.

Tot driemaal toe dalen om daarna opnieuw met een forse snok weer te klimmen. 

Gek hoe ik dat uit mijn geheugen had verbannen.

Hotel Château de Namur. 

Nu zijn we helemaal boven.  Vanaf nu krijgen we geen noemenswaardig klimwerk meer voorgeschoteld.

De Avenue Marie d' Artois.  We vliegen als losgeslagen gekken naar beneden.  Ik bouw toch enige reserve in, kwestie van de achillespezen niet helemaal af te doen scheuren.  We slingeren naar beneden, richting Esplanade, waar we de staart van de wedstrijd naar boven zien zwoegen.

De Esplanade.  Drankpost opnieuw.  We nemen de korte zijde van de rechthoek van de vlakte, snijden de eerste bocht af van de afdaling langs de Maaskant van de citadel, de Route Merveilleuse.

We dalen gemiddeld 6 %.  Geen genade voor de achillespezen, nu gaan we voluit. 

De afdaling loopt zigzaggend langsheen de helling, met haarspeldbochten die telkens het tempo er uit halen. 

Beneden. 

Voorbij het Casino.  Het jaagpad naast de Maas.  Een ellenlang stuk.  Naast mij een loper met het grijze shirt van de Descente de la Lesse 2011.  We wisselen een paar woorden, over hoe ellendig zwaar het wel is.

Samenvloeiing Samber en Maas.  Een korte knik bergop sloopt me helemaal.  De laatste splinters energie worden uit me gezogen. 

Brug over de Samber.

Het parcours loopt nu de oude binnenstad van Namen in.  Ik klamp aan bij een dame.  Ze is zo mager als een rietstengel. 

Lossen, dat nooit.

Er komt geen eind aan het gekronkel door steegjes en straatjes. 

Mijn koninkrijk voor een finishlijn!

En dan draaien we eindelijk de Rue de Fer in.  Rietstengel beslist dat ik er af moet en versnelt nog wat.  Ik gooi de handdoek in de ring.

Finish!!!

Net over de finish gelopen, word ik staande gehouden door een cameraploeg.  Camera loopt, microfoon in aanslag, er wordt mij een vraag gesteld.

Hoe ik de wedstrijd had ervaren?

Ik hijg als een renpaard (lees: ouwe knol) en brabbel een halfslachtig antwoord in een variant van het Frans bij mekaar. 

Over hoe zwaar, maar ook mooi deze wedstrijd wel is.

Enfin, voor hetzelfde geld heb ik iets gezegd waardoor Di Rupo nu écht plan B begint te overwegen....

Ik hoop dat ze het niet hebben uitgezonden. 

Vermoedelijk ben ik nu een hit op de Waalse YouTube. 

Dat ergens in de banlieues van Luik een kenau van een Waalse huisvrouw haar morsige kinderen afranselt, een Marlboro in de mondhoek geklemd, terwijl ze brult:

Als je je bordje niet leegeet, dan word je zoals die lelijke meneer!!!

En als je niet goed je best doet op school, dan praat je later zoals die vieze, kalende meneer!!!

*****

11,7 km werden volbracht na 50 minuten en 7 seconden.   Gemiddeld iets harder dan 14 km per uur.  Plaats: 134. 

Bij de veteranen B ben ik 10de.

Vergeleken met vorig jaar ben ik 1 minuut en 45 seconden trager.

Frank finisht 1 minuut en 7 seconden later.  Puik gelopen, zeker in de wetenschap dat hij gisteren al een zware wedstrijd heeft betwist.

*****

We zitten broederlijk naast mekaar in de kofferbak van mijn wagen.  Na te puffen van de inspanning.

Ik eet wat, Frank eet ook wat.

Ik drink wat, Frank drinkt ook wat.

Ik heb relatieve vrede met mezelf en met mijn tijd, maar wanneer ik buk om eens stiekem in mijn achillespezen te knijpen, weet ik dat de schade niet miniem is. 

En ik besef dat de pijn in de achilles nog gemaskeerd wordt door het feit dat ze warm is; straks (én morgen) zal dat een héél ander verhaal zijn...

*****

Zij die deze geschriften frequenteren, weten dat ik in 2010 de waanzinnige stunt heb uitgehaald om enkele uren na de Jogging ville de Namur aan de start te verschijnen van de Bollekesloop te Berchem.  Omdat ik toen na Namen het knagende gevoel had dat ik die dag nog niet genoeg kilometers had gelopen.

Nu voelde dat wel eventjes anders aan.

Maar goed, noblesse oblige, we wilden dat huzarenstukje nog wel eens dunnetjes overdoen.  Wat voor Frank dan meteen de 3de wedstrijd binnen een tijdsbestek van 24 uur zou zijn. 

Wie doet beter?

Spoorslags naar Berchem.

Berchem, waar het Bolleke Koninck thuis is.

Berchem, waar nergens parkeerplaats te vinden is....

En toch.  Ergens op een straathoek kon ik de wagen er tussen millimeteren en na een fikse wandeling staan we, met zure benen, in alweer een startzone van alweer een loopwedstrijd.

Ik heb een blauwe heliumballon aan mijn rugzak gehangen, zo kan Frank mij altijd terugvinden in de massa. 

Handig!

Aan de inschrijftafel gekomen, merk ik dat mijn portefeuille niet in mijn jas zit.

Ik voel mijn bloed in mijn aders bevriezen.  Ligt die nog in de auto?  Ik hoop het. 

Frank gaat de inschrijvingen regelen, terwijl ik in gestrekte draf naar de auto terugloop.  Ik voel nu al van alles kraken, scheuren en schuren aan mijn lijf. 

Wat gaat dat straks zijn?

Auto.

Oef.  Mijn portefeuille ligt los in de kofferbak.

Terug naar de startzone, in alweer gestrekte draf. 

Kraak, scheur en schuur.

Frank gevonden dank zij de blauwe ballon.  Administratie geregeld, omkleden (in het hagelnieuwe shirt van de Jogging ville de Namur 2011!)  en dan is het meteen tijd om de startzone op te zoeken.

De Kempense kemphanen aan de start van wedstrijd nummer 2 van de dag: de Bollekesloop te Berchem: goed voor alweer 10 km.

En we zijn weg!

De eerste kilometer doet alles pijn, alle adrenaline ten spijt.

Tandjes bijten.

En we schuiven goed mee. 

We draaien een grote rechthoek omheen de site van Brouwerij De Koninck, om dan via de ellenlange Belgiëlei te lopen, richting stadspark en tunnel 1.

Na een kilometer of 4 weet ik het al.  Dit was absoluut geen goed idee.  De achillespezen doen akelig veel pijn, ik heb een zware doffe pijngordel in de onderrug en kuiten die leeg zijn. 

Enfin, dit wordt ouderwets afzien.

De tunnel in.  Zelfs bergaf lopen brengt geen soelaas.  Ik blik achterom en merk dat Frank op komst is. 

Tunnel uit.  Hier scheuren alle spieren.  Ik zit er helemaal doorheen. 

Britselei.

Frank komt bij mij.

Dat rijmt.

Ik pik aan.  Samen lopen we de Kasteelpleinstraat in.  Ik voel al snel dat ik niet mee kan met Frank.  Nog wat bijten, maar net voor we het Vleminckveld indraaien, moet ik mijn kompaan laten gaan. 

Mijn tempoverval is bangelijk.  Het ritme is er helemaal uit. 

Oudaan, de flikkentoren.

Ik trek het tempo met de moed der wanhoop weer wat hoger.  Ergens hoop ik dat Frank ook een moeilijk moment zal krijgen en dat ik terug zal kunnen aanpikken.

Tweede tunnel van de dag, onder de leien door, richting Van Eycklei.  Ik meen Frank voor mij uit te zien lopen. 

Ik versnel.  Of ik dénk dat ik versnel. 

En ik loop in op Frank.

Tot ik merk dat het helemaal Frank niet is.

Godvermiljaarde.

En nu is de geest helemaal uit de fles.

Ik strompel wat verder, terwijl een paar duizend lopers me voorbij vliegen.  Ze zijn allemaal zo fris als een hoentje, ik ben helemaal opgebrand.

Het enige wat niet pijn doet aan mijn lijf is mijn neus (wat volgens mijn vrouw nog een groot geluk is, gezien het formaat).

Ik wil stoppen!  

Ik wil rust! 

Ik wil een finishlijn! 

Ik wil een dame blanche. 

Ik wil nooit meer lopen! 

AAAAARRRRGGHHFHGHGJGDHJTEYIKTYFZQEkht8!!!!!!!

Ik wil hier en nu gaan liggen en een potje bleiten.

Er komt geen eind aan de miserie, noch aan de Belgiëlei.  Die lei is langer dan België, daar durf ik een kapotte achilles op verwedden...

Maar eindelijk, eindelijk, eindelijk is daar de finish.

10 km op 45 minuten en 11 seconden.  Plaats 134.   

Geef me een touw, dan hang ik me op!

Frank was minuuuuuuuuuuuten sneller (43m 04s).  Drie wedstrijden op 24 uur, il faut le faire!

Aankomst.

Zoete verlossing...

Frank vangt me op.  Samen bagage ophalen en naar de kleedkamer.

We baren wat opzien met hét verhaal van de dag, hoe we 2 à 3 wedstrijden hebben afgehaspeld op een etmaal of minder. 

Frank trakteert op een bolleke Koninck.  Het aan de lippen zetten van het bolleke maakt al heel wat goed. 

Maar niet alles.

*****

Dames, heren, vrienden, de dubbele aanval op de achillespezen heeft me nog eens met de neus op de naakte feiten gedrukt. 

De achillespezen zijn kwetsbaar.

Maar ik moet ook eerlijk zijn.  Mijn kiné heeft me dit voorjaar gezegd dat hij mij (en mijn achilles) zou helpen om de 20 Km door Brussel te lopen, maar dat er daarna dringend schoon schip moest gemaakt worden.

Rust, behandeling en zorgen dat alles compleet heelt.

Wat ik heb verzuimd.

Lopen, dat was wat ik wou.

Daardoor ben ik blijven sukkelen met de achillespezen, zelfs trainingen bleken té belastend.

Er zat maar één ding op.

Een tabula rasa.

Drie weken in strikte quarantaine.

*****

Zaterdag 22 oktober heb ik voor het eerst weer de schoenen aangebonden.

Alles was ok.

En herfst natuurlijk.

Herfst.

De prelude van het verval.

A l'aise...

Dames en heren, vrienden lopers, mea culpa en meer van die obscure Latijnse dingen, ik weet het, het bleef hier onheilspellend lang stil. 

Was uw dienaar geëmigreerd naar een ridicuul tropisch eiland vol wulpse, in strooien rokjes gehulde, blinkende chocoladekleurige schoonheden met traag wiegende tieten, op vlucht voor deze, volgens Frank Deboosere, Belgische topzomer?

Had hij stoemelings Euromillions gewonnen en was hij richting Las Vegas getrokken om zich daar te buiten te gaan aan Wein, Weib und Gesang? 

Was hij van het wankele trapladderke gedonderd, los op zijn schedel en leed hij aan retrograde amnesie ?

Of, God verhoede, was uw scribent het slachtoffer geworden van een achillesblessure, een beet van een scheelkijkende hondsdolle Duitse herder, of erger nog, was hij gestoken door een hoornaar, Europa's grootste en gevaarlijkste wesp?

Niets van dat alles.

Lui, dat is het. 

Geef mij het oorkussen van de duivel, en ik vlij me neer... 

En meteen snurken, dat ook natuurlijk...

*****

Augustus was in elk geval een maand van weinig looptrainingen en veel miserie.

Mag ik u meenemen naar 8 augustus 2011. 

Een maandag. 

Niet zomaar een maandag. 

Mogelijk regende het die dag. 

Het was in elk geval een maandag.

De maandag waarop ik een kleine ingreep moest ondergaan.

Welke ingreep?

Curiosity killed the cat, meen ik ooit eens ergens gelezen te hebben, maar goed, waar is de zure appel, dat ik er op de wijze van Eva meteen een fikse hap uitneem.

Wat trouwens ook is gebeurd op 8 augustus. 

Een fikse hap uit uw dienaar.

Enfin, ik heb een circumcisie moeten ondergaan.  De voorhuid van het edelste der edele delen werd verwijderd.

Onder epidurale verdoving. 

760 draadjes (ja, het orgaan mag er dan ook wezen).

Neen, 21 draadjes.

*****

Ik krijg een operatiehemdje aan.  U weet wel, een soort mini-jurkje, met vanachter een touwtje, waarbij de ganse harige achterbouw ook eens het daglicht mag zien.

Vlak voor ik de operatiezaal in word gerold, vraagt de chirurg me of ik nog vragen had. 

Normaal stelt een gezonde man volgende vraag:

"Chirurgijn, wanneer kan ik terug de liefde bedrijven?"

Dat vroeg ik niet.

Ik vroeg:

"Chirurgijn, wanneer mag ik terug lopen?"

Prioriteiten, meneer, prioriteiten.

*****

Enfin, in de operatiezaal wordt mijn erg flaterende operatiehemdje naar boven geslagen, waarbij de kroonjuwelen worden ontbloot. 

De ene verpleegster valt in zwijm,  de andere slaakt een gil en barst vervolgens uit in spontaan applaus. 

De chirurg kijkt een beetje beduusd naar zijn kleine scalpel en gaat op zoek naar wat zwaarder materiaal. 

Nadat de beenhouwerij zijn beslag heeft gekregen, de voorhuid verdwenen is (zal worden tentoongesteld in het Vleeshuis - nomen est omen - te Antwerpen), wordt uw dienaar de recovery ingerold.

***** 

Aan mijn vinger een hartslagmeterding.  Aan mijn linkerarm een volautomatische bloeddrukmeter.

Ik lig na te denken over het leven in het algemeen, en mijn miserabel bestaan in het bijzonder...

Plots gaat er een alarm af op mijn monitor.

PIEP!

De verpleger komt kijken en gaat weer weg.

Even later: weer van dat:

PIEP!

De verpleger komt kijken en gaat weer weg.

Even later:

PIEP!

Nieuwsgierig geworden, buig ik licht voorover en stel vast dat mijn hartslag gezakt is onder 45.  Wat het alarm dus deed afgaan. 

*****

Ik val in slaap.

Om iets later gewekt te worden door de verpleger die me bruusk bij mijn arm vastpakt. 

Hij stelt me volgende vraag:

"Doe jij aan een of andere duursport?"

Ik antwoord:

"Ja, mijn beste, raar dat u mij niet herkent, voor u ligt het imposante, edoch licht gebruuskeerde lichaam van het loopwonder, in brede kringen gerespecteerd als middelmatig afstandsloper.  Hij die het lopen van de 20 Km door Brussel tot kunstvorm heeft verheven, hij die de Tervurenlaan, die mythische berg, al meermaals met wisselend succes heeft bedwongen, hij die meer blessures heeft verzameld als Kim Clijsters."

Hij antwoordt (lichtjes verward):

"Goed, ok, want je hartslag was onder de 40 gezakt.  Moest je een ouder persoon zijn, dan was ik je nu aan het reanimeren."

Ik zeg (op mijn beurt lichtjes verward):

"Watblieft er u?  Hebben ze net een geweldig stuk van mijn hoogstpersoonlijke piet gesneden, wil ik eindelijk eens een welverdiend dutje doen en dan staan jullie al meteen klaar om elentriek door mijn lijf te jagen? 

Schaamtegevoel is u wellicht vreemd?!?"

*****

U weet dat wij lopers van geen kleintje vervaard zijn.  Dat wij gemaakt zijn uit een houtsoort waar wellicht een kapverbod op bestaat.

Maar gejankt dat ik heb toen mijn vrouw het verband er 's anderendaags af heeft gehaald! 

Mijn trouwe vriend, waarmee ik de ganse wereld heb bepist en erger, zag er uit als een bloederig, lillend stuk vlees. 

Alsof ik er mee in een gehaktmolen had gezeten; en zo voelde ie trouwens ook aan. 

Bont en blauw en gezwollen als Jean Pierre Coopman na diens kamp tegen Mohammed Ali.

*****

Tot mijn verbijstering werd plassen plots een heel aparte ervaring.

Ik kon namelijk zowaar in een hoek van 90 graden plassen!

Mikken op de pot, maar landen op je schoenen. 

Ik vermoed dat ik ongeveer 26 keer op mijn rechterschoen heb geplast. 

U zal nu zeggen, wie wordt hier en nu beter van dit soort informatie?

Niemand, dat was ook mijn eerste idee, maar ik moet wel opmerken dat Guusje, de hond van mijn vriend Erik, nu plots een verdacht overdreven voorliefde voor mijn rechterschoen begon te krijgen. 

Of het één verband houdt met het ander, laat ik hier graag in het midden.

*****

De eerste dagen waren pijnlijk. 

Hoofdpijnen waarbij je je spontaan afvraagt waar het pistool is gebleven. 

Vestimentair stelde zich ook een probleem; een spannende jeansbroek dragen was geen optie, en een loszittend exemplaar had ik niet echt. 

Mijn vrouw, die baken in de branding, wist een perfecte oplossing. 

Ze nam me mee naar boven en met een verdachte twinkeling in haar ogen hield ze een rokje in de hoogte. 

Tot een stuk boven de knie. 

Mocht ik dragen. 

Op voorwaarde dat ze de rest van mijn outfit ook mocht bepalen...

Even getwijfeld, maar dan toch maar voor de jeansbroek gekozen.

*****

Enkele dagen gingen voorbij.   En gaandeweg moest ik vaststellen dat mijn schildknaap een eigen geheim leven leidt. 

's Nachts kwam hij in opstand, en begon aan zijn boeien (de draadjes) te rammelen. 

Leuk is anders. 

En alles op tv is verdomme seks!  Zelfs in een reclame voor aambeienzalf weten ze een stel blote tieten te duwen.

Ik moet mijn vader gelijk geven, al die acteurs, dat zijn ontaarde perverten, dat kruipt allemaal op mekaar. 

En als je dan eens de nieuwssite deredactie.be opent, toch een bastion van deugdelijkheid dat niet te koop loopt met vunzigheden, op zoek naar saai politiek nieuws, dan kan zelfs dat problemen opleveren.

Ik klik een item aan over de burgemeester van Aalst, om meteen een youtube-filmpje in de strot gesplitst te krijgen van deze burgermoeder die ergens op vakantie op een toren openbare zedenschennis bedrijft. 

Moet dat nu allemaal echt?!?!?

*****

Normaal mag je na dit soort ingreep twee weken niet sporten, maar volgens mijn bescheiden mening gaat dit enkel op voor volleyballers, tennissers en andere lapzwansen. 

Voor ons, lopers, gelden de normale natuurwetten niet.  

Zes dagen na de ingreep gingen de loopschoenen aan, om meteen weer anderhalf uur te gaan lopen.

Dat was geen onverdeeld succes.  Schokken en bewegen wou het beestje nog niet, maar het moest. 

Erger was dat ik daags nadien twee pijnlijke achillespezen, pijnlijke rug en polsen had.  Alsof mijn lichaam even een overzichtje wou geven wat er allemaal gecumuleerd was aan blessureleed.

Enfin, de maand augustus wens ik bij deze te schrappen uit mijn geheugen.

De teller stokte op 4 armtierige duurloopjes, schuifelend, met vele malen stoppen.  Qua kilometers haalde ik amper 50 km, normaal mijn wekelijkse portie. 

En dan werd het zondag 28 augustus.  De dag van de Descente de la Lesse.

Zij die deze wedstrijd kennen, weten dat ze loodzwaar is.

Met zo'n manke voorbereiding aan dit soort onderneming beginnen, is niet zonder risico.

*****

Zondag 28 augustus.

5u45. 

Een onchristelijk uur.

De ochtend heeft nog wat prut in de ogen.

Het huis slaapt. 

Ik nog half. 

Voor mij staat een bord pasta te dampen.

Ik zit er naar te staren.

De looprugzak staat vol ongeduld te trappelen. 

Ik voel een golf van zenuwen door mijn maag gieren.  En maak me zorgen over te weinig kilometers, over gevaarlijke afdalingen, over tere achillespezen, over ademafsnijdende beklimmingen, modderzones, verzwikte enkels, valpartijen,...

6u30.  Ik parkeer mijn wagen voor het huis van mijn vriend Frank.  Hij die me klopte in Seraing, u kon dit smadelijk voorval op eerdere pagina's lezen.

6u40.  We pikken Chris op. 

Met zijn drieën op pad.  We zetten koers naar Dinant.  Radio 1 discreet op de achtergrond, zoemen de kilometers voorbij.  Chris valt meteen als een blok in slaap.  Ik hou Frank wakker met mijn gelul.  Ik heb deze nacht amper een drietal uurtjes geslapen. 

Dan moet de rest ook maar wakker blijven.

We zijn veel te vroeg in Dinant.

Dat heeft dan weer als voordeel dat we relatief vlakbij het Casino kunnen parkeren. 

We worden in de zaal begroet door deze twee heerschappen. 

Een evocatie aan de verscheurende keuze die ons vandaag te beurt zal vallen.

Links een man in berguitrusting, rechts zijn kompaan in zwemvliezen. 

Afhankelijk of het debiet van de Lesse minder dan 4 m³ per seconde is, kunnen we de klim van Walzin, de tweede klim van de dag, vermijden.  We halen dan wel natte voeten omdat we door de rivier moeten (tot een kleine 50 cm diep).

Klimmen of zwemmen dus.

De rivieroptie is dan ook nog eens een kilometer korter, en wie eerst aan de finish is, wint.

Een verscheurende keuze.

 *****

Borstnummer en chip ophalen, omkleden in de tent/kleedkamer aan de boorden van de Maas, nog wat rondhangen in de grote zaal onder het Casino, en dan wordt het tijd om ons, middels een bus, naar de start in Houyet te laten brengen. 

Op de bus maken we kennis met een kinesist, hoofd van het team kiné's dat aan de finish de vermoeide atleten proberen op te lappen. 

***** 

Houyet.

De organisatie weet te melden dat er toestemming is gegeven voor een lopende passage door de Lesse.  Walzin vermijden in ruil voor kilometerslang natte voeten, een aanlokkelijk vooruitzicht.

We gaan liggen op een brugje over een zijriviertje van de Lesse en genieten van een waterig zonnetje.  Ward komt ons gezelschap vervoegen.  We zijn nu met vieren.

Frank en ik gaan samen wat opwarmen.

Nog een paar maal plassen (de jongeheer heeft in zijn nieuwe gedaante daar iets meer behoefte aan), en dan stellen we ons op aan de start.

Dit is het wachtvak, zo meteen gaan we in groep naar de daadwerkelijke startlijn.   Hier weet men te melden dat de passage door de Lesse niet meer toegestaan is, wegens te hoog debiet.  De regen van de laatste dagen is hier de boosdoener.

Startlijn.

De seconden tikken weg.  Ik wens Frank en Chris het allerbeste, we kruisen de vingers, blikken nog één keer naar boven in het besef dat het nu menens is.

Startschot.

De meute vliegt weg.

Eerst een aantal honderden meters door Houyet, vervolgens de brug over de Lesse over, en dan links het bos in, naast het riviertje. 

Vorig jaar lag deze zone er modderig bij, dit jaar héééél modderig.

Als een bende wilde buffels denderen we door plassen en modder.  De stampede gooit de modder hoog op.  Op enkele honderden meters krijgen we een laag modder over ons heen.  Voeten droog houden lukt ook al niet.  Sommige plassen overspannen de ganse weg; je moet erdoor.

De jacht naar de voet van de klim naar Clinchamps is geopend.  Omdat daar ongeveer 46% dient geklommen worden tegen een gladde schuivende bergwand, valt de wedstrijd daar helemaal stil.  Zit je niet vooraan, dan is het zelfs lang aanschuiven geblazen.

Het houten bruggetje over het beekje, vlak aan de voet van de klim.

Uw dienaar aan het eind van het rijtje vooraan.

En dan volgt de glibberige klim van Clinchamps.  Grijpen naar struiken, hijgen van vermoeidheid, hartslag laten zakken, voeten die wegschuiven, handjes plaatsen, rechtblijven, aanschuiven...

De klim is zwaar en lang. Meer dan 90 meter hoogteverschil wordt hier overwonnen.

Maar iets later zijn we het bos uit en kunnen we toch weer beginnen lopen. 

Ploerterig bergop, op een bosweg die overgaat in een krakkemikkelig boerenwegeltje.

Chris komt me voorbij.  Ik groet hem en probeer aan te pikken, maar hij pakt toch snel enkele meters.  Verdomme toch, ik mag me niet laten verleiden om mee te gaan en mezelf op te blazen.

A l' aise, à l'aise.

Over blazen gesproken.  Enkele heren met jachthoorns blazen galmende klanken die weergalmen tegen de bergflanken.

Even bergaf.  We lopen Gendron binnen.  En verstoren de verstilde rust van dit ingeslapen Ardeens dorpje.  Natuurstenen huizen langsheen smalle asfaltwegen.  De tijd gaat hier trager.

We klimmen Gendron uit, we zijn iets meer dan 3 kilometer onderweg.

Ik merk dat Chris niet ver voor mij uitloopt. 

Ik loop merkbaar in op Chris.  Ik groet hem en schuif redelijk vlot van hem weg.  Maar dan voel ik aandrang om te plassen (ja, de jongeheer new style speelde me alweer parten), dus zet ik me opzij. 

Ach, de roep van de natuur!

Chris schuift tergend snel van mij weg.

Alle voorsprong weeral weg, en opnieuw een forse achterstand opgelopen.  Dju toch, dat soort gejojo is nefast.

Wanneer we boven aan de klim zijn, heb ik Chris opnieuw te pakken.  Ik vrees dat ik iets te furieus tekeer ben gegaan, en dat er van à l' aise niet veel in huis is gekomen.

De afdaling van de Chapelle du Comte! 

In razende vaart schieten we naar beneden.  Het is springen, schuiven, controleren, bidden, overleven, met de billen dicht, afremmen, hopen en vrezen, maar toch de gas helemaal open.  Los grind, stukken steen, wortels, modder, door regen uitgevreten ondergrond, redde wie zich redden kan.

Timber!

We vallen als rotsblokken naar beneden, Chris neemt duidelijk iets meer risico tijdens de afdaling en hij schuift, inmiddels voor de vierde keer vandaag, van mij weg.  Ik probeer de snelheid nog wat op te drijven, met een bang hartje.  Eén enkele misstap en de wedstrijd is over.

Veilig beneden gekomen.  Oef, een opluchting, dit was een héél gevaarlijk stuk.  Maar het gevaar zit hier in zovele kleine hoekjes, dus focus is belangrijk. 

De Lesse links van ons.  Een aantal kajaks op de rivier.  Lachende stemmen klateren op. 

Hier gaat het op en neer, kleine korte knikjes op en neer.  In de laagste zone trappen we telkens de modder in.

Iets verder de trappen. 

Geen regelmatige trap, de traptreden zijn afwisselend van hoogte.  Stappen is de boodschap; verder in de wedstrijd is het hier ook weer aanschuiven geblazen.

Na de trappen nog een klein stukje en dan komen we, na 8 kilometer wedstrijd aan de Pont de Gendron Gare, meteen ook het vertrekpunt van de Lesse 13, het kleinere broertje van de Top Lesse, de échte Descente de la Lesse.

Wanneer ik de brug afloop, merk ik dat Chris net bij de brug aankomt.  Ik heb een beetje voorsprong.  Maar niet veel.  Die kat heeft duidelijk negen levens.  Nu ja, ik ook, tot hier toch al...

De wedstrijd loopt nu even over licht glooiende asfaltwegen in de vallei van de Lesse. 

Rechts van ons ligt het Parc National de Furfooz en de Aiguilles de Chaleux.  Wonderlijk kader.  Ik neem toch even de tijd om wat om me heen te kijken.

En ik begin mensen in te halen, terwijl ik zelf ingehaald word.  Ik pik aan.  Moet weer lossen.  Dit is misschien wel het moeilijkste aan deze wedstrijd.  Je ritme vinden.  Een juiste indeling vinden.  Maar dat is niet eenvoudig; de aard van het parcours en de verzopen ondergrond maakt dat je constant uit je tempo wordt gehaald.

Nog elf kilometer te gaan, de klok staat op iets boven de 45 minuten. 

Verder gaat het. 

Tussen kilometer 9 en kilometer 8 moeten we andermaal de Lesse weer over.  Deze keer via de spoorwegbrug.  Nijdige trapjes bergop, de brug over...

.... en via grote trappen naar beneden, met rechts van je een touw om je evenwicht te bewaren.

Opnieuw lopen.

Enkele dames van de organisatie waarschuwen ons voor een erg modderige passage.

Ik zou dit de understatement van de eeuw willen noemen.

Ik loop de zone in.  Mijn rechtervoet schuift zijwaarts weg en ik kan met moeite mijn evenwicht bewaren.  De andere voet schuift naar de andere kant gevaarlijk ver weg.  Ik sta stil.

Schuiven van hot naar her.  Geen grip te vinden met mijn trouwe loopschoenen Brooks.  De weinig geribbelde zolen zitten volgekoekt met klei.  Het is wandelen, schuiven, glibberen in kleverige blubber, waterige boetseerklei.

Mijn schoenen wegen twee keer zo zwaar.  Modderklompen zijn het geworden.  Het is vloeken en schuiven, opnieuw aanzetten en wegglijden.  Glij- en valpartijen.

En dan verandert de ondergrond van klei  in modder met bolle stenen in.  Ik verzwik mijn rechtervoet, zonder erg gelukkig, maar ik heb er wel de smoor in. 

Deze zone heeft veel krachten en nog veel meer tijd gekost.  En ik voel dat ik door mijn beste krachten heen ben.  

Te weinig trainingskilometers beginnen zich te wreken.

En dat besef vlak aan de voet van de moordende klim naar Walzin, stemt me somber.

Dit zou wel eens heel zwaar kunnen worden.  Mijn voeten doen pijn, ik voel dat er blaren op mijn dikke tenen komen, mijn kousen schuren.

De klim naar Walzin.  Eerst loop ik nog, daarna is het veredeld joggen, dan stapvoets joggen, tenslotte wandel ik.  Ik probeer krampachtig het wandeltempo hoog te houden.  De echt krachtige lopers lopen hier snel van me weg, de tragere lopers kan ik ongeveer al wandelend bijbenen.

Bospaden, onwaarschijnlijk steil.  Op een paar honderd meters klimmen we helemaal uit het dal van de Lesse naar de top van de heuvel, 115 hoogtemeters overwinnen we hier, tot aan de ruïne van Cavrenne.

De laatste stroken bos. 

En dan verlaten we het Domaine de Walzin, om weer geruststellende asfaltwegen voorgeschoteld te krijgen. 

Ah, de afdaling!  Nu knallen we een kilometer lang naar beneden.  Doldwaze afdaling op asfalt, wisselende percentages, de schokken die lijf en leden hier te verduren krijgen, zijn slopend.

Ik blik achterom en zie dat Chris niet ver achter me is. 

In vliegende vaart gaat het naar beneden.  Hier verspeel ik mijn laatste restjes energie. 

Hoe bitter is het wanneer de weg terug vlak en bijwijlen licht bergop gaat.  En er blijven nog een forse 6 kilometer te gaan.  Het is op.  Ik ben kapot, ik loop op automatische piloot.

Rare klanken stuwen ons voort.

Een doedelzakspeler en een percussionist langs de kant van de weg.

Elke oplopende strook is genoeg om mij volledig te doen parkeren.  Ik kan niet meer.  Mijn blaren spelen me parten, ik heb geen flinter energie meer over, alles doet pijn, maar ik heb geen keuze, verder moet het.

Krampachtige grijns.

Chris zit me op de hielen.

Frank, ook nog een paar kilometers van de finish. 

*****

Anseremme in het vizier.

Nog een drietal kilometers te gaan.

Waterbevoorrading.  Kraantjeswater, smaakt anders...

Chris komt me voorbij gestoomd.  Voor de zoveelste én, zo zal blijken, laatste keer die dag.

Hij moedigt me aan.  Ik zeg hem dat het helemaal op is.  Tot overmaat van ramp steken krampen de kop op.  Mijn arme, getormenteerde kuiten, weigeren dienst.  Mijn enkels voelen aan alsof ze vermorzeld zijn. 

Chris schuift verbazingwekkend snel van me weg.

Ik loop en loop, zonder ook maar te beseffen dat ik loop.

Verder, altijd maar verder.  Het tempo is al lang helemaal zoek.

Muziek.

Wat ik doe, kan onmogelijk als lopen worden bestempeld.  Het is meer iets tussen hobbelen en strompelen.  En ik zie de zinloosheid in van alles en nog wat.

Het is over en uit.  Ik besluit even te stappen, even de krampen te verjagen uit mijn kuiten,  even te bekomen, even mijn rug te strekken, even adem te vinden.

Ik trek me nogmaals op gang, ginds is de Pont Saint Jean, waar de Lesse in de Maas uitmondt.  Zo afschuwelijk ver kan het toch niet meer zijn?

Het is nog afschuwelijk ver...

De dames cheerleaders zijn ook weer van de partij.  Verderop de Viaduc Charlemagne. 

Rocher Bayard.  Wandelen, alweer, god wat ben ik hondsmoe, elke vezel in mijn lijf schreeuwt dat ik moet stoppen.

 Casino en finish binnen handbereik.  Wat kunnen enkele honderden meters onoverkomelijk lijken. 

Het jaagpad naast de Maas brengt eindelijk verlossing. 

Finish na 1 uur 49 minuten en 33 seconden.  Een kloeke 7 minuten trager dan vorig jaar. 

Ik zwijmel wat rond in de finishzone, op zoek naar water en suikers.  Ik eet verschillende stukken banaan, sinaasappel en drink een sportdrankje en een halve liter Vittel.  En begin er aan nog eentje. 

De laatste drie kilometers heb ik maar liefst 4 minuten mogen inleveren op Chris, die na 1u 45m en 26 sec de finish bereikte.

Frank finishte in 1u 51m en 45 sec, maar bleek op kilometer 5 gebeten door een hoornaar, een grote wesp die afschuwelijk pijnlijk steekt.  Achteraf bleken meer dan 20 lopers gestoken door zo'n wesp. 

Rugzak recupereren, en richting douchetent strompelen.

Men is druk doende met een tuinslang de loopschoenen te kuisen.  Mijn Brooks schoenen zien er lief uit.  Eén grote klomp aangekoekte modder. 

Ik weet een tuinslang te bemachtigen en kan zo het meeste vuil van de schoenen spuiten.  Terwijl ik buk, voel ik spieren in mijn kuiten en in mijn rug in kramp gaan. 

God, wat is dit een loodzware beproeving geweest.

Het ijskoude water spat tegen mijn benen en lichaam omhoog en doet me naar adem happen.  Het is koud naast de Maas, ik sta te trillen,  van kou én vermoeidheid.

Douchetent.  Ik sukkel uit mijn kleren.  Alleen al mijn compressiekousen uittrekken is bijna onbegonnen werk.  Krampen, geen kracht meer.

Aanschuiven om een plaatsje onder een douchekop te bemachtigen.  De wind waait door de tent.  Hoe warm zou het zijn?  Een graad of zestien misschien.

Eindelijk onder het lekker warme douchewater.  Ik sluit de ogen en voel de weldadige warmte van het water over mijn rug spoelen, langs mijn billen en kuiten.

Omkleden en op zoek naar voedsel.

Een forse spie rijsttaart voor amper 2 euro.  En een broodje, zeg maar brood, met een kloeke braadworst die verzuipt in de ketchup, hier met dat ding!

En sultana koeken, appel, een paar cola's, een donkere Leffe.

En het meeste leed is alweer geleden.

We kaarten na, de vier heren van stand, over hoe we deze onwerkelijke wedstrijd hebben ervaren.  En we zijn unaniem: dit is een geweldige race, in een uniek kader, telkens anders.

*****

De wagen opgezocht en naar huis.

A l'aise.

Chris slaapt op de achterbank.

A l'aise.

Ik hou Frank wakker, omdat hij mij zou wakker houden.

Mijn kompanen afgeleverd aan hun voordeuren.

En de laatste kilometers mijmer ik over de afgelegde kilometers vandaag.

Over de afgelegde kilometers tot op heden.

En de nog af te leggen kilometers.

A l'aise.

Galileo Galilei

Morzine, Haute Savoie, Avoriaz, Chamonix, Evian, Yvoire, Annecy, Lac Leman, Joux Plane, Colombier. 

Voilà, dat is de staalkaart van onze vakantie. 

Mondaine skioorden, ingeslapen alpendorpjes, cols buiten categorie van de Tour.

Ons hoofdkwartier hadden we opgeslagen in Morzine.  Van daaruit werden de vijandelijkheden geopend. 

Morzine ligt op ongeveer duizend meter hoogte en geniet van een microklimaat. 

In ons geval was dat regen. 

Kwestie van geen heimwee te krijgen....

Over het hotel kunnen we kort zijn: perfect. 

Er was echter een probleem met de kerkklok van Morzine. 

Overdag stond die op een honderdtal meter van onze kamer, maar ik heb een donkerbruin vermoeden dat de kerktoren 's nachts pal onder het raam van onze hotelkamer werd gezet.

De klokkenluider van Morzine is iemand die van duidelijkheid houdt. 

Is het 11 uur des avonds, dan zal hij de kerkklok 11 keer laten galmen. 

BOING, BOING, BOING, BOING, BOING, BOING, BOING, BOING, BOING, BOING, BOING

En de gehoorgestoorden onder ons moesten zich geen zorgen maken, het gegalm gaat DOOR ELKE MUUR HEEN. 

U bent van het vergeetachtige type?

Geen nood! 

Treur niet langer!

Want 2 minuten na het uur wordt het aantal klokslagen nog eens herhaald, een soort bisnummer; inderdaad: opnieuw 11 galmende klokslagen.

BOING, BOING, BOING, BOING, BOING, BOING, BOING, BOING, BOING, BOING, BOING 

Nu weet ik dat er mensen zijn die graag ook weten wanneer er alweer een half uur voorbij is. 

Morzine heeft dat euvel op volgende manier opgevangen: op het half uur worden er twéé klokslagen gegeven. 

Boing, Boing. 

Dan weet u meteen dat u alwéér een halfuur hebt wakker gelegen.

*****

De eerste nacht heb ik alle klokslagen gehoord.

Alle 3489.

De tweede nacht was het al wat beter, ik viel na amper 245 klokslagen als een blok in slaap.  Weliswaar als gevolg van een forse dosis Kir en rode wijn, maar toch...

Ik val als een blok in slaap om op een onbestemd moment ergens midden in de nacht wakker te schieten.

Even later galmen er twee klokslagen door de lucht. 

Boing, Boing.

En toen wist ik het even niet meer.

Is het nu twee uur  's nachts? 

Of twee minuten na twee?   

Of was dit het sein van het halve uur? 

En zo ja, van welk half uur? 

Als autistische psychopaat zat er dan écht niets anders op om wakker te blijven tot de volgende reeks klokslagen, om definitief te kunnen uitsluiten hoe laat het was.

Ja, ik voel u al aankomen. 

Steek dan toch gewoon het licht aan en kijk op je horloge hoe laat het is. 

Had gekund, ware het niet dat ons hotel niet geloofde in discrete nachtlampjes, maar eerder had gekozen voor ledspots waarmee je desnoods de halve bergwand kon verlichten. 

En wanneer mijn vrouw slaapt, is het niet aangeraden om plots lampen van een paar megawatt  aan te steken voor zoiets triviaals als de consultatie van een polshorloge. 

Mijn vrouw 's nachts wekken doe je enkel in geval van een uitslaande brand en/of Kind 2 die zijn bed onderkotst en/of een inbraak door een Roemeense rondtrekkende zigeunerbende.  

Het wekken van mijn vrouw dient u op eigen risico te doen (u kan in deze geen beroep doen op uw familiale polis en indien u langs start komt, ontvangt u geen 500 frank).

*****

En dan was er het grote ultieme raadsel. 

De klokslagen waren allemaal wel afgewogen: twee slagen was twee uur (of twee na twee, of half weet ik wat), vijf slagen was 5 uur, of 2 na vijf. 

U begrijpt dat mits wat goede wil dit in een tabel te gieten valt, te printen, te plastificeren en in de achterzak van de jeansbroek kan meegenomen worden. 

Noem het voor mijn part De ultieme verklarende klokslagenlijst van de klok van de kerk van Morzine.   

Op eenvoudig verzoek kan ik u een exemplaar per post, fax of mail bezorgen.

Allemaal zeer goed te behappen, behalve het grote mysterie om half acht 's morgens.

Elk weldenkend mens die beschikt over De Ultieme verklarende klokslagenlijst van de klok van de kerk van Morzine  verwacht om half acht 's ochtends twee slagen.

Wie schetst mijn verbazing?

Boing, boing, boing.

Gevolgd door:

Boing, boing, boing.

Gevolgd door:

Boing, boing, boing.

9 klokslagen in drie groepen van drie!!!!

Ik ben er nog altijd niet goed van.

*****

De Mont Blanc, verschillende meren en bergpassen, skigebieden, wandel-, fiets-  en mountainbikeroutes, de Haute Savoie heeft het allemaal. 

Kijkt u naar volgende foto's en googelt u de rest even bij mekaar?

Lac de Montriond.

Lac Leman - Meer van Genève.

Yvoire.

Mont Blanc - Chamonix

De Tervurenlaan is steiler...

Annecy.

Fraai en ook goed van eten. 

Maar, tussen alle toeristische beslommeringen door, had ik het plan opgevat om toch minstens één keer de loopschoenen aan te binden voor een loopje op Fransche grond.

En mijn oog was gevallen op een lieflijk bergwegeltje, de D 388, die Morzine kronkelend verbindt met Avoriaz. 

Volgens de hotelbaas was het waanzin om daar tegenaan te gaan lopen. 

En niet ongevaarlijk, wegens het drukke verkeer en smalle zijstroken.

Waanzin, dus.....

..... we gingen.

***** 

Hotel uit, linksaf richting rond punt, tot aan de voet van de beklimming. 

De Col de la Joux Verte, maar dan langs de kant van Morzine (met dank aan Navidad, die de col wist te benoemen).

Ik neem me voor om een half uurtje bergop te lopen, zo hard als mogelijk, en dan naar beneden te lopen aan een behaaglijk tempo.

Het is miezerig weer. Veel zuurstof in de lucht. Ik zal het nodig hebben. 

De eerste vijfhonderd meter tot aan de voet van de klim stijgen al behoorlijk hard.  Nog voor ik aan het rond punt kom, moet ik al een eerste keer temporiseren. 

Te snel gestart, dat belooft!

Rond punt, linksaf en dan meteen de beuk er vol in.   Aanvangshoogte: 980 meter.   

De eerste kilometer krijg ik gemiddeld 3 % te verwerken.   Ik vlieg als een gek de bergwand op.

En trap daarmee  al serieus op de adem. 

Maar dan wordt het iets minder steil (1,9 %), in.  Bijna vlak te noemen.   Nu lijkt het niet meer alsof ik een rugzak van 50 kg met me mee moet zeulen.  Lichtvoetig trippel ik het asfalt op.  

Op adem komen zit er toch niet echt in.

Haarspeldbocht.

Het begint te regenen.  Welgekome verkoeling.

Morzine wordt alsmaar kleiner in het dal. 

Boven mij de kabels van de skilift.  Rechts een klein watervalletje.

Haarspeldbocht.

De berg neemt wraak.  Het hellingspercentage loopt op naar een forse 4%.   Zwoegen, zweten.

De haarspeldbochten zijn relatief vlak, om dan meteen weer zwaar te stijgen.

Ik loop met de tanden opeen geklemd verder de berg op. 

Het hart raast als bezeten.

Ik nader een volgende haarspeldbocht.

Wanneer ik rechts omhoog kijk, zie ik het wegdek meters boven me uit torenen.  Tussen km 3 en 4 is het maar liefst 8 % klimmen!

Ik sterf hier op de berg.  Alle kracht wordt uit mijn lijf gezogen.

Morzine is een verzameling speelgoedhuisjes, ver weg onder mij.  Auto's rijden me voorbij; een enkeling groet me.  Mistroostige mistslierten stijgen op uit de bomen.

Verder, verder, tempo houden, knokken.

Nog een watervalletje.  Eventjes overweeg ik te stoppen en mijn hoofd af te koelen.  Eventjes maar.  Verder gaat het, langzaam win ik hoogte.

Haarspeldbocht.

Maar dan grijpt de berg me naar de strot. Een zone  van ongeveer een kilometer boven de 11 %!

Moordend.

Ik voel mijn hartslag verder de hoogte inschieten (tot 3 keer per seconde). Het zweet barst me uit. Het tempo is nu in vrije val.

Hoe kunnen mensen hier tegen omhoog fietsen?  Ik krijg diep respect voor de Schlecks, de Contadors en de Vanenderts van deze wereld. 

Beelden schieten door mijn geest: beelden van de Tervurenlaan tijdens de 20 km door Brussel, beelden van de beklimmingen tijdens de Descente de la Lesse... 

Moeizaam schuiven de meters onder me door.  Van haarspeldbocht naar haarspeldbocht. 

Hier en daar verweerde graffiti's op het wegdek.

Het begint te stortregenen.

Ik bevind me boven de 1200 hoogtemeters.

De negende haarspeldbocht ligt al een heel eind achter me.

Ik verlaat de boomzone en bevind me nu tussen weilanden.  Daardoor wordt het decor wat minder dreigend en wordt het meteen een stuk klaarder.

Het is gestopt met regenen. 

Het begint te hagelen.  Hard te hagelen. Pijnlijk hard te hagelen.   De hagelbollen ricocheren om mij heen.  Het wordt weer een fors stuk kouder.

Hoogte 1330 meter.  Ik adem grote wolkpluimen uit.

Weer wat minder steil.  Wat heet.  4,5% klimt het.  De klok is al ver voorbij het half uur, maar ik beslis om nog wat langer bergop te lopen.  Bergaf moet straks het tempo dan maar wat hoger.

Maar het is hier zo godsgruwelijk bergop dat ik op enkele honderden meters compleet de vernieling in ga.

Ik voel dat het helemaal op is. 

Ik zoek een herkenningspunt, zodat ik later kan bijeen internetten waar ik ben gestrand. 

Op ongeveer 1350 meter hoogte. Na 38 minuten en 42 seconden. 6700 meter gelopen, ongeveer 400 meter vertikaal geklommen.

Haarspeldbocht 12. 

Ik sta stil.

Zwaar te hijgen.

Stikkapot. 

Zo leeg als wat. 

Heel mijn lijf dampt van het zweet. 

Ik kijk om me heen.

Naar de grillige Alpentoppen die me omringen. 

Godverdomme, wat een belevenis! 

Dit is leven! 

Zwaar afzien en beseffen dat je dit kan,

dit moet,

dit mag.

Ik sta vlakbij restaurant La Combe.  Mijn herkenningspunt.  En ik besef dat het zaak is om snel te vertrekken vooraleer ik verkramp van de kou.

Als een sneltrein dender ik de Col de la Joux Verte af.

Bergaf lopen doet ook pijn.  Ik moet constant afremmen om niet halsoverkop de berg af te kukelen. 

Ik kom terug een beetje op mijn à propos.  Gecontroleerd daal ik, ik schat dat ik rond de 15 km per uur bergaf loop.

De haarspeldbochten volgen mekaar nu in sneltreinvaart op.  Morzine wordt per bocht een stukje groter. 

***** 

Ik kom terug in de bewoonde wereld.  Wanneer ik een boerderij voorbij loop, vlak voor een haarspeldbocht, hoor ik het geblaf van een hond.

De Sint-Bernard met het tonnetje cognac?

Helaas, neen.

Er komt er een hond met blikkerende tanden het erf af geschoten, vervaarlijk blaffend.

Ik druk mijn Polar op stop.  En stop vervolgens zelf ook (typisch een loper: ik word nog liever gebeten door een hond dan dat mijn loopgegevens verloren zouden gaan of vervormd worden omdat ik vergeten ben op stop te drukken).

De hond komt grommend de weg op. 

Enkele meters scheiden ons nog. 

Oef, de hond stopt. 

Voor hetzelfde geld was hij mij aangevlogen en had hij mijn halsslagader nu al over gebeten.

Wat nu gevogeld?

Doorlopen is solliciteren voor een kuitbeet.

Ik moet de hond overbluffen. 

Ik kan zowat alle werkwoorden in alle tijden vervoegen in het Frans, uitzonderingen inbegrepen.  Ik ken de poëzie van Baudelaire en Rimbaud uit het blote hoofd, ik kan alle klassieke Franse romans vlekkeloos voor u declameren, maar hoe maak je een klassieke Franse vuilbakhond duidelijk dat ie weg moet?

Ik probeer het met een paar kreten: 

Allez, retour à Liège! 

Merde!

Maingain! 

Je suis venu te dire que je m'en vais...

Ca plane pour moi.

Niets hielp.

En toen kwam er als een Deus ex Machina een bus de helling af. 

Ik stond aan de binnenkant van de weg en de bus zou vlak naast me passeren. 

Indien de hond zou blijven staan, dan zou hij door de bus worden herleid tot hondenpulp. 

De hond gaat wat achteruit. 

Vermits de bus de haarspeldbocht stapvoets moet nemen, kan ik langs de binnenkant meeglippen. 

A cunning plan, als ik de heer Baldrick in deze mag citeren.

Over de schouder blikken, neen, vuilbakhond heeft mijn list niet doorzien.

Nu even de gas helemaal open naast de bus, en we zijn ontsnapt!

*****

Morzine. 

De laatste honderden meters van deze bizarre tocht. 

Ik loop de inrit van het hotel binnen.....

.... en sta oog in oog met een hond. 

Neen, het was niet de vuilbakhond van daarnet die met de Vespa de Joux Verte is afgestoven om wraak te nemen, neen, het was de hond van het hotel. 

Normaal een kwispelend hondje, maar geschrokken van mijn lopende aankomst, begint hij zowaar te blaffen. 

Ik krab hem wat achter de oren, waarop de hond het zweetzout van mijn benen begint af te likken.  

Best een lekker gevoel.  Ik kan het u enkel aanraden.

U kan het misschien raar vinden, maar ik vond dat ik dat verdiend had. 

Een likkende hond.

En nu ik er zo eens over nadenk.  

Het zout op mijn benen haal ik uit het eten van het hotel.

De baas van het hotel is de baas van de hond.

De hond likt het zout van mijn benen.

Als dit geen bewijs is dat de wereld rond is, wat dan wel?!?

Dat Galileo Galilei daar niet aan gedacht heeft.

Hij liep waarschijnlijk niet.

Tja, het blijft een ketter....

______________________________

Ik weet het, Galileo Galilei heeft niet bewezen dat de aarde rond was, maar dat we rond de zon draaien. 

Maar de titel bekt lekker, niet?  Ook erg Suske & Wiske, trouwens.

Weinig zon gezien in de Haute Savoie overigens, maar dat terzijde. 

Wist u trouwens dat mijn grootvader nog een geocentrist was (iemand die denkt dat alles rond de aarde draait)? 

Regering van lopende zaken

Sire,

mag ik u feliciteren? 

Er is er eentje jarig, hoera, hoera!

Hartelijk gefeliciteerd met de verjaardag van uw land.  21 juli.  En om dat feit te vieren, Sire, heb ik de Belgische driekleur bovenaan dit stukje gezet.

Neen Sire, u moet niet aan de slag met Windows viewer om de driekleur een kwartslag naar rechts te doen kantelen. 

Neen, Sire, zo zag de eerste vlag van België er namelijk uit. 

Ze werd bijeen genaaid door Marie Abts-Ermens (oplage: 2 exemplaren) in opdracht van Edouard Ducpétiaux en Lucien Jottrand.  Beide heren waren advocaat.  Om maar te zeggen dat in tijden van ambras en rottigheid zulke heerschappen nooit ver af zijn. 

U zegt?

Inderdaad Sire, veel is er niet veranderd.

En ik weet het Sire, de dingen lopen niet altijd zoals we het wensen, denk maar aan alle Verduidelijkers, Formateurs en Ontmijners die bij u hun ontslag al zijn komen aanbieden. 

Elke keer weer die vuile voeten in de hall, en wie mag er nadien de hall wéér maar eens met nat doen?

Ik bedoel maar.  

****

Dus, Sire, en ook madame Sire, mijn beste wensen. 

Kan u ook mijn beste wensen overmaken aan al uw officiële en minder officiële dochter(s) en zonen en al hun nakomelingen?

Onder ons gezegd en gezwegen, Sire, kan u zélf de tel nog bijhouden?

Ikzelf heb het opgegeven na de geboorte van Gabriël, maar  moest u ooit door de bomen het bos niet meer zien in die hannekesnest van kleinkinderen, mag ik u dan mijn vrouw aanbevelen?

U moet weten, Sire, dat mijn vrouw een encyclopedische kennis heeft van uw Koningshuis. 

Elk huwelijk kampeert ze voor de televisie, ze heeft iedereen mee begraven en ze kan zelfs de joeng van Filip en Mathilde opsommen, in chronologische volgorde zelfs, wat ons op plaatselijke quizzen geen windeieren legt, Sire.

Ze kent zelfs de geboortegewichten van alle prinselijke wichten. 

Dat noemt men beroepsernst, Sire, mijn vrouw is tenslotte vroedvrouw. 

Ja, Sire, wij werken voor de kost.

En helpen mee de staatsschuld te torsen.

En hoort u ons klagen? 

 Kan u dat eens aankaarten bij Milquet?

*****

Daarnaast is mijn vrouw ook gespecialiseerd in de vestimentaire eigenaardigheden van het Koningshuis.

Claire moet niet proberen twee keer met hetzelfde deux-pièceke van Natan over één of andere rode loper lopen struinen, Sire, of mijn vrouw zal meewarig 'Tsst, tsst, tssst' zeggen, met van ongeloof opgetrokken linkerwenkbrauw.

Hoeden, kapsels en sacochen, waarlijk niets ontsnapt aan de adelaarsblik van mijn vrouw, Sire.

Mijn vrouw doet die vergevorderde kennis over gekroonde hoofden op bij haar kapster.  Daar liggen namelijk de beduimelde boekskes.  Ik neem aan dat Paola ook wel eens naar de kapper gaat, dus weet u als geen ander dat er in het kapsalon véél studietijd te rapen valt.   Onder de droogkap.

Pas op, niet dat mijn vrouw ongezond gefixeerd is op uw familie, Sire, dat nu ook weer niet.  

Zo kan mijn vrouw ook perfect de stand bijhouden van wat mijn en haar familie allemaal uitvreet. Ze kent alle neven en nichtjes, wie met wie getrouwd is en waarom én vooral hoe lang nog.

Straf hé, Sire.

Ze heeft ook een mentale inventaris in het hoofd met daarin het aantal aangeschafte kinderen, het geslacht, de namen, de schoolse carrières ervan en al die gekke dingen.

Ik ben al blij dat ik mijn eigen kinderen ken. 

Nu ja, Sire, voor mij is dat wel iets gemakkelijker dan voor u, meen ik begrepen te hebben uit de populaire pers. 

Dat geel ventje is een emoticon, Sire, voor het geval u zich zou afvragen of er een geel vlekje op uw monitor was verschenen.   Dat wordt gebruikt om harde taal wat te verzachten; dat het allemaal maar voor het lachen is, of satire, of een kwinkslag, of een slag in het water...

Tja, Sire, een mens moet mee met zijn tijd, hé.

Vermoeiend allemaal

*****

Sire, ik heb lang getwijfeld of ik naar het defilé zou komen. 

Maar ik wil Brussel in mijn hoofd bewaren als het decor voor de 20 Km door Brussel, en niet voor het kaki van onze strijdkrachten. 

Hola, Sire, ik heb uw broer nog gediend tijdens mijn militaire dienstplicht, dus ik heb al gegeven.

Daarom, Sire, zal ik de verjaardag van de kreupele kar, genaamd België, vieren met een loopwedstrijdje. 

Wat dacht u van Dwars door Kasterlee?

16 km door Kempense bossen, over zandduinen, door holle wegen. 

Moest u onder uw verplichtingen in Brussel kunnen uitkomen, dan mag u altijd afkomen, incognito.

Ik zal u volgaarne trakteren op een Trappist Westmalle, of een amberkleurig Kastel-Bier, u mag kiezen....

*****

21 juli: vaste prik: Dwars door Kasterlee.  16km200 dit jaar, met (alweer) een licht gewijzigd parcours.  Nu komt de doortocht op de (te) Hoge Mouw iets verderop in het parcours.

De afgelopen twee jaar heb ik hier slecht gepresteerd, met als dieptepunt vorig jaar: 1 uur en 13 minuten.  Als kers op de taart stond ik vorig jaar ook nog eens voor de gesloten slagbomen van de spoorweg op 1 km voor de finish.

*****

Het is warm, zonder heet te zijn, drukkend, zonder laf te zijn. 

Veel bekenden zijn afgezakt naar Tielen.  Vrienden van AVN: Jan, Eddy en Guy H., Danielle, Lut, Hilde, Benny en tutti quanti.  Huisfotograaf Leo kan wegens een blessure niet meelopen.  Leo heeft zijn camouflagekleren aan, om helemaal op te gaan in het landschap en vanuit verborgen hoeken en sloten ons te belagen met zijn fototoestel.  Leo kan beter een breedhoeklens opschroeven, want vanaf kilometer 13 zal ik enkel nog met mijn breedste glimlach lopen (om schandelijke foto's te vermijden).

Omkleden in het luxueuze sportcomplex van Tielen en dan per bus naar startplaats Lichtaart.  Naast mij op de bank, Kris A., snelle man uit Hemiksem.  We hebben mekaar sinds vorig jaar niet meer gezien, dus is het oorlogsverhalen uitwisselen, tijden vergelijken en snoeven over overwonnen blessures.

Opwarmen, een paar sanitaire druppelstops, nog wat drinken, babbelen met bekenden. 

Wat een bonte bende!  Er zullen 370 finishers opgetekend worden.

Startzone.  Vlak voor mij: Kris A., Maria V. en Tine D. 

Het plan is: rustig vertrekken en na de heuvelzone kijken waar we staan.

Startzone.   Kris A. (1222), Guy H. (1041), Jan H. (1214).

De start is voorzien om 14u, maar dat lijkt maar niet te lukken.  De minuten tikken weg, terwijl de meute ongeduldig staat te trappelen, stijf van de adrenaline.

En dan, eindelijk, gaat het licht op groen en zijn we weg, voor meer dan 16 slopende kilometers.

De jacht begint in de straten van Lichtaart, de kop van de wedstrijd schiet als bezeten weg, en ik moet aan de verleiding weerstaan om mee te gaan met te snelle lopers.  Ik laat Maria V. vertrekken. 

Plots merk ik dat ik in het gezelschap loop van Kris. 

Niet goed, want Kris is stukken beter als ik, niet goed, niet goed... 

Of zou Kris rustig gestart zijn?

En dan knallen we vol de natuur van de Lichtaartse bossen in.  Smalle bospaden, die toch wel wat te lijden hebben gehad van de aanhoudende regenval van de laatste dagen. 

Ik blijf Kris volgen, tegen beter weten in.

De eerste kilometers gaan vrij vlot.  Ik heb constant het gevoel dat ik harder kan, maar blijf toch maar wijselijk in het spoor van Kris (lange witte gestalte centraal, uw dienaar vlak achter hem).

Maar dan voel ik dat Kris langzaam begint te versnellen.  Ik twijfel even, maar besluit dat het kamikaze is om Kris te volgen.  Hij is weg, we zullen mekaar pas aan de finish weer zien.

Nu vertoef ik in het gezelschap van een loper, wiens naam ik niet ken, maar die met mij een groot stuk van de 10 mijl van Malle heeft gelopen (en er mij na een kilometer of 8 genadeloos af heeft gelopen).

We bundelen onze krachten en lopen in op een jongedame met erg snelle benen, Nina L.  Op haar rug staat te lezen Volharding, club uit Beveren.  Dat maakt ze waar.

De eerste duinen.  We hebben de juffrouw te pakken.  En bergop moet ze telkens een paar meters laten, maar bergaf gooit ze zich met doodsverachting naar beneden om ons zo terug bij te benen.  De afdaling van de duinen is bepaald niet zonder risico; overal steken boomwortels tussen het losse zand naar boven.

Het is zwaar ploegwerk in de verraderlijke duinenzone van de Hoge Rielen, met als orgelpunt de gevreesde Hoge Mouw.

De Mouw maakt zijn reputatie als scherprechter weer waar.  Het is loodzwaar.  Mijn hart bonkt in mijn slapen.  Ik word helemaal gesloopt op de Mouw.  Het zweet loopt in beken van me af.  Ik krijg hier een ferme tik.

En nadien volgen de duinen mekaar in razend tempo op.  Het losse zand zuigt de kracht uit mijn benen.

En dan moet ik pissen (pardon my french!).

Eerst probeer je het nog uit je hoofd te zetten, maar dat gaat niet.

Nijpen, helpt ook al niet.

En als er nu nog iemand van die sisgeluiden maakt, dan wring ik die de nek om.

PISSEN!   En het wordt dringend.

Goed, wat nu? 

Ik heb twee opties. 

Optie 1: ik stop en ga een boom uitkiezen (keuze genoeg). 

Maar dan verliezen we kostbare tijd én posities.

Optie twee: al lopend pissen.  Ook niet echt een aanlokkelijk vooruitzicht, vooral niet omdat er vlak achter mij een jongedame loopt.   Lichaamssappen laten vloeien terwijl een bevallige jonge deerne in mijn nek aan het hijgen is, in sommige dromen dolgraag, maar niet al lopend tijdens Dwars door Kasterlee.

Ik kies voor optie 2.   

Dat is, ik probéér voor optie 2 te kiezen.

Bizar, maar het lukt niet. 

U heeft geen idee hoe moeilijk het is om in uw broek te zeiken. 

Werkelijk ondoenbaar. 

Probeert u het nu voor de aardigheid eens even zelf. 

Ik wacht wel even...

Ik wacht...

Ik heb tijd...

PROBEREN, ZEG IK !!!!

Ok, u kunt het dus wél, maar ik kon het echt niet. 

Misschien heeft het er ook wel mee te maken dat we aan het hardlopen zijn. 

*****

Ik moet nog steeds piiiiiiisssssseeeeeeen. 

En probeer dat met de moed der wanhoop al lopende te doen.

Ik zou verdomme geld geven opdat er nu iemand sisgeluiden zou willen maken. 

Ik overweeg even om de juffrouw die achter me loopt te vragen of ze even PSSSSSJJJJJ wil zeggen, maar besef dan dat ik daarvoor het lef niet heb.

Er zit niets anders op dan stoppen.

Ik spring naar de eerste de beste boom, hijs de koninklijke fluit en...

OOOOOOOHHHHHH

....  zoete verlossing. 

Pissen wanneer het écht moet,  is bijna zo lekker als, ...heum..., laat maar....

*****

Een hele kolonne lopers passeert me, terwijl ik krampachtig de druk op de brandslang probeer op te drijven. 

En het blijft maar komen!

En dan is het vat af.

Naschudden hoeft deze keer niet, laat staan de handen wassen, neen, we proppen alles waar het hoort en knallen meteen terug het parcours op. 

*****

Omdat ik toch een tijdje heb stilgestaan, is mijn hartslag relatief tot bedaren gekomen.

En dan maak ik een cruciale inschattingsfout. 

Ik voel me lekker en begin aan een doldwaze inhaalrace. 

Ik storm naar voren, haal verschillende lopers in (kerels die best wel hard lopen), ga als een gek tekeer bergop, in een poging om zo de verloren plaatsen in te halen.

En plots zie ik in de verte opnieuw de jongedame waar ik mee samen liep.  Ik schat dat mijn achterstand een vijftigtal meter bedraagt. 

Ik begin met hernieuwde moed te beuken om haar bij te benen.  Een dikke kilometer verder, ben ik genaderd tot op 20 meter ongeveer, wanneer ik voel dat ik zwaar over mijn toeren ben gegaan.  Ik moet noodgedwongen het tempo laten zakken en begin om te kijken, op zoek naar steun.

Ik stuik op een paar honderd meters in mekaar.  Tempoverval.

En dan begint de lijdensweg.  Iedereen die ik voorbij was gegaan, komt me nu op de nek gevallen.  Telkens sluit ik aan, telkens moet ik er uit.

Het is weer van dat. 

Dwars door Kasterlee. 

Elk jaar opnieuw blaas ik hier mijn motor op.

En de kilometers lijken nu schier eindeloos.  Ik kijk meer achterom dan naar voren.  De boswegen blijven maar komen, terwijl  de kilometeraanduidingen maar wegblijven...

En dan, eindelijk, verlaten we de boszone en krijgen we weer asfalt onder de voeten geschoven. 

De laatste 2 kilometers sleep ik me voort.

In de verte de spoorwegovergang. 

Ik ben zo kapot dat ik bid voor gesloten slagbomen, zodat ik toch even kan gaan liggen, op adem komen, kotsen, weet ik veel...

Geen trein natuurlijk.

En dan, eindelijk, de aankomstzone. 

Finish na 1 uur 11 minuten en 4 seconden.  Plaats : 81.  Vergeleken met vorig jaar ben ik 2 minuten sneller, maar dat is slechts een magere troost.

Gemengde gevoelens. 

Het was loodzwaar, alweer. 

Ik heb me serieus vergaloppeert, alweer. 

Ik besluit hier niet meer aan de start te verschijnen, alweer.

*****

In de aankomstzone drink ik me misselijk met water.  Iemand spreekt me aan; ik maak kennis met Koen, een blogbezoeker.

Ik ruil mijn borstnummer voor een plastic zakje vol lekkers.  Folders, koekjes en twee flesjes bier:  Kastel en een Witte Dame.

Naar de kleedkamer.  Zeg maar sauna.  Het is er bloedheet en de hete dampen van de douche zorgen voor een klamme warmte.

Ik posteer me in de gang.  Ga van daaruit douchen.

Aangekleed en wel, koekje en appel gegeten.  Ik voel me al bij al niet zo slecht.  De benen voelen prima aan.

De tent gonst van het volk. 

Ik schuif mee aan de tafel bij de vrienden van AVN. 

En een Tirolerbandje blaast vanop het podium iets te enthousiast een rits enerverende deuntjes de tent in. 

En dan is het tijd om huiswaarts te keren.

Inspirerend gezelschap.

Buurman in de cd-speler.

Mijn GPS doet ons stranden op wegenwerken.

Wegenwerken?

Zijn er mogelijk verkiezingen op komst?

*****

Sire,  u kon zich blijkbaar niet vrijmaken voor Kasterlee.

Jammer, maar het is niet anders.  Het Tirolerbandje had u wel kunnen smaken, vermoed ik.

Sire, als u Leterme nog eens ziet, kan u dan vragen of ik lid kan worden van zijn Regering van Lopende Zaken?

Hoewel het vandaag de schijn tegen had, loop ik nog altijd graag...

Edelachtbare, mag ik even uw aandACHT?

Vandaag wil ik het met u hebben over het getal acht. 

8.

Acht!

Inderdaad!

Acht.

Wanneer versloeg Tiberius Claudius Nero de Sagrumbi?

 In het jaar acht na Christus !

Acht! 

Magisch getal! 

Een getal uit de rij van Fibonacci!

Acht is trouwens het atoomgetal van zuurstof. 

En hebben wij lopers daar geen behoefte aan? 

Acht is in het Oekraïens trouwens bicim, wat toch parate kennis is, niet?

En ik acht u allen zeer hoog, beste lezer, maar wist u dat het getal acht voor de Oude Grieken staat voor de rechtvaardigheid, en is lopen niet de meest rechtvaardige der sporten? 

Je oogst wat je zaait. 

Figuurlijk dan, want letterlijk is dat altijd waar; het zou redelijk belachelijk zijn moest je boontjes zaaien en pompoenen oogsten, bijvoorbeeld.  

Oogsten, augustus = oogstmaand.  Augustus = de achtste maand van het jaar...

En als je een 8 laat vallen, wat krijg je dan?

Oneindigheid.

Oneindigheid....

De opstanding van Jezus? 

Wordt beschouwd als de achtste dag van de schepping.

En moest Beethoven niet aan dyscalculie hebben geleden, dan was zijn Negende Symfonie misschien wel zijn Achtste geweest; en dan zouden we elk jaar op de 20 Km door Brussel zeer terecht starten op de klanken van de Achtste Symfonie van mijnheer von B.

Acht staat trouwens ook voor overvloed; en als 30.000 lopers aan de start van de 20 Km door Brussel geen overvloed is, wat dan wel? 

De Tervurenlaan, kilometer 17, en hoeveel was 1 plus 7 ook alweer?

Werd het Jubelpark trouwens niet gebouwd in 1880? 

Boven op de triomfboog in het Jubelpark staat een strijdwagen, die de provincie Brabant belichaamt. 

Hoeveel beelden staan er onderaan de triomfboog?

Acht. 

Als zinnebeelden van de acht andere provincies (toen hadden we er nog 9 in totaal, nu tien, volgend jaar misschien wel een stuk of twaalf, wanneer de inboedel wordt verdeeld tussen PS en NVA....).

Trouwens, die strijdwagen werd ontworpen door Thomas Vinçotte.  Deze kunstenaar had een leerling, met de naam Octave Rotsaert. 

Octave? 

Octaaf, afgeleid van het Latijnse octo: acht! 

Octaaf De Bolle, van Samson en Gert, hoeveel bollen heeft het Atomium? 

Dju, negen, eentje teveel... 

Tussen haakjes, Atomium, gebouwd voor Expo 58 ...

Een octaaf, toonladder, acht noten.

De acht van Chaam!

Hoeveel keer verscheen de maagd Maria te Banneux?  Op de kop af acht.

Hoeveel toetsen telt een piano? 

88.

Een schaakbord? 

Acht  rijen en acht  kolommen.

Hoeveel bits in één byte? 

Acht.

 Hoe roept een officier soldaten ter orde?

Geef acht!

Hoeveel poten heeft een spin?

Een stuk of acht.

Hoeveel engelen dragen de troon van Allah?

Doe maar acht.

De openingsceremonie van de Olympische Spelen in Peking?

Wanneer?  8-8-2008.

Hoe laat?  8 seconden en 8 minuten na 8 uur 's avonds.

Hoeveel hechtingen kreeg Laurens Ten Dam in het aangezicht na zijn val in de Tour 2011. 

Inderdaad, acht.

Hoeveel Europese banken slaagden niet in de stresstest? 

Jep, acht.

Hoeveel maanden cel kregen de kopers van Baby J? 

U weet het al, het aantal bevindt zich pal tussen de 7 en de 9.

Wat rijmt er zowel op zacht, kracht, overdracht, aandacht, geslacht, yacht, spankracht, klacht, verdacht, toedracht, vannacht, ambacht, pracht als macht?  Geef toe, een opdracht met wilskracht volbracht.

88 = HH = Heil Diemetdatkleinsnorretje!

Op 7 augustus 1888 wordt Martha Taber vermoord door Jack The Ripper. 

Wanneer lezen we daarover in onze gazet? 

Acht augustus 1888.  Zijnde  8-8-1888. 

Hoe lang is de langste worst ter wereld? 

203,8 meter.

Wat was het meest succesrijke TV-programma van Mies Bouwman?

Eén van de acht!

En dat durft u allemaal toeval noemen?!?!?

*****

Ik weet het, er zijn maar zeven wereldwonderen, zeven deugden en zeven hoofdzonden, zeven wereldzeeën, Rome gebouwd op zeven heuvels, de zeven dwergen, Windows 7, zeven weekdagen, u zal nu zeggen: waar zit je nu met je acht?

Wel, ik zou daar niet teveel acht op slaan, imperfectie is namelijk des mens. 

De imperfectie. 

Altijd net iets tekort schieten. 

Net niet.

De imperfectie, de gebrekkigheid, de fout.

Laat ik daar nu toevallig een foto van hebben...

Foto van uw scribent op de loop voor zichzelf, zijn schaduw en de bikkelharde concurrentie op Neervenkermis.

Ja, diepe zucht, ik weet het, ijdelheid en van die dingen, een schande en zo.

En we weten allemaal wat ijdelheid met een mens kan doen, zeker sinds die spiegelaffaire met Sneeuwwitje en de heks.

Maar, kijkt u nog eens goed naar de foto.

Hoeveel vingers steek ik in de hoogte?

Inderdaad...

Hoogachtend,

Mark (borstnummer 861).

Steamfull crash

9 juli 2011

Wedstrijddag.

Kriebels in de buik, want opnieuw staan we straks aan de start van een loopwedstijd.   En wat voor een!  Een klassieker van formaat.

 De loopwedstrijd in het kader van Neervenkermis te Loenhout.  

Dat is Vlaamsche Folklore pur sang. 

Om het alcoholmisbruik toch een sportief kader te geven, wordt er eer betoond aan het triumviraat van oeroude Vlaamsche sporten.  Een wielerwedstrijd, voetbal (penaltywedstrijd 'Pinanti is pinanti') en de enige sport die er écht toe doet: het lopen.

Tegenover al dat sportieve geweld staan natuurlijk de andere sportieve bezigheden van de Vlaam, zijnde Bal populaire voor de jeugd met discobar (zuipen), een kaartprijskamp voor de oude agrariërs, met de pet schuin op het door een gevaarlijk hoge bloeddruk roodaangelopen hoofd (zuipen). 

Ook het culinaire wordt niet verwaarloosd, er is een keur aan vettige hamburgers, hotdogs und jawohl braadworsten. 

Die hamburgers zijn er om het bier te absorberen, zodat er toch wat fond kan gegeven worden aan het braaksel. 

Maar dat geheel terzijde.

*****

Ik kom hier graag.

Ook wel omdat het me terug slingert naar taferelen uit mijn jeugd. 

Hoe ik als jongeling mijn eerste kermissen meemaakte, waar discobar Steamfull Crash de soundtrack van mijn jeugd speelde. 

Herman Brood en Saturday Night. 

En ik mijn eerste schuchtere stappen zette in het verkennen van dat andere, erg mysterieuze geslacht.    

Geknoei, neem het van mij aan. 

De meisjes eind jaren zeventig van vorige eeuw waren van een oerdegelijke soort, burchten van deugdelijkheid, bewakers van de maagdelijkheid, gepokt en gemazeld door de Chiro en doordrongen van een katholiek schuldbesef. 

En dat alles was nog te behappen. 

Erger was het feit dat ze meestal ook verpakt zaten in een beha en ik had geen flauw benul hoe die dingen open moesten.

En dat gedoe met die La Bamba !?!?  De kuskesdans!  Hoe je daar in een kring tegen de zweterige oksels van je buurman stond aan te schurken, terwijl die blonde godin alweer aan je neus voorbij ging om iemand anders te gaan kussen. 

En daarna kwamen de slows!  Nights in white satin, om er meteen maar de grootste draak uit te halen.  Wat een gedoe allemaal!  Wat een gepruts, ook...

Rare paringsrituelen kent de mens, toch?

Geknoei, ik herhaal het.

Ach, de bals van weleer. 

Tijd, wo bist du bleben? 

*****

Maar de belangrijkste reden dat ik aan de start wil staan van de loopwedstrijd te Loenhout, is de kleedkamer!

Indien we het spectrum der kleedkamers beschouwen, dan vind je aan de ene kant de douches van het Koning Boudewijnstadion te Brussel, waar uw dienaar na de Brussels City Run het voorrecht heeft  mogen smaken te douchen waar alle (andere) grootheden van deze planeet hun rug hebben ingeschuimd.

Aan de andere kant van het universum vinden we de kleedkamer van Neervenkermis, waar de infrastructuur iets minder ingewikkeld was: een emmer koud water in een stal met levend vee.  De intieme momenten die ik daar heb mogen beleven met Bella, de koe met de lange wulpse tong, een bescheten achterste en maar liefst 4 tepels, behoren tot mijn dierbaarste herinneringen en spoken doorheen mijn warmste dromen.

Maar alles wat goed is, is gedoemd te verdwijnen. 

Dit jaar bleek de kleedruimte zowaar een tent te zijn! 

Ongehoorde luxe! 

Een stuk charme gaat alweer verloren.

*****

Wat staat er op het programma?  9 km over asfalt, beton en over grind- en zandwegen.  Verdeeld over drie ronden.

Een meer dan forse delegatie van AVN: de razendsnelle Jan en Guy H. (lopen is daar een familiekwaal), Frank T. (de man die me in Seraing heeft geklopt), Leo, Benny, Hild, Lut, Chris, Els, Danielle et j' en passe.  Dan Dré B. en Tim V. van het Wezels Omslagpunt, heren van het Fast Action Team, van Team 185, van GAV,...

Goed gestoffeerd dus, deze ouwe diesel zal serieus uit de pijp moeten komen om top 20 te lopen.

Opwarmen in het gezelschap van Tim V., de onklopbare en Dré B., de overtreffende trap van onklopbaar. 

Een flauw lichtpuntje is dat beide heren klagen over kwaaltjes allerhande, moedwillige enkels en pijnlijke hielen. 

Als dit geen bewijs is dat God bestaat, wat dan wel?

En anderzijds moeten we ook vaststellen dat zij die proberen sneller te zijn dan ondergetekende, hij die  in erg discutabele kringen bekend staat als loopwonder Mark, meestal een ticketje hebben op de snelweg naar een blessure! 

Zeg niet dat ik u niet gewaarschuwd heb!

*****

Enfin, sta me toe te zeggen dat de start een beetje chaotisch was. 

 Ik sta met de rug naar de looprichting nog wat te lullen met iemand, wanneer plots iedereen rond mij wegschiet. 

Oeps, start gemist!

De kop van de wedstrijd schiet met een rotgang weg. 

Vlak daarachter zie ik Dré lopen, en pakweg een 20-tal meters voor mij: Tim V.  In de wetenschap dat Tim me vorige week anderhalve minuut aan de broek smeerde op de 10 km door Rijkevorsel, is het van de bok zijn kloten indien ik zou proberen Tim te volgen.

Wat doe ik? 

Ik spurt het gat dicht op Tim V.  Windop.  Voilà, hebben we de eerste stommiteit toch al gehad.

Ik nestel me in zijn zog.  Ik merk dat Dré in de buurt van Jan H. hangt, samen met Paul Van Riel.  Die heren lopen in een andere kwaliteitscategorie, eentje die ik nooit zal bereiken.  Toch zitten we niet verschrikkelijk ver achter. 

Ik spoor Tim aan tot hogere snelheid:

 "Komaan Tim, loop dat gat dicht op Dré."

Dat was bedoeld als grap, maar helaas versnelt Tim prompt.  Ik moet alles geven om bij hem te blijven.  En een tweetal heren die bij ons waren, moeten meteen de rol lossen.

Om het razende tempo van Tim wat te milderen, zet ik me op kop.  Niet dat het nu traag joggen is, dat nu ook weer niet.  We komen bij een voorligger en ik pik ons treintje aan. 

Drankpost.  Ik gris een bekertje mee.  Beetje drinken, de rest verkoeling.

Met al dat geweld zijn we exact nul meters dichter bij Dré gekomen.  Tofjes!  We beseffen dat het niet zal lukken. 

De wind beukt ook hard op ons in. 

Wanneer we terug het asfalt opdraaien, merk ik dat Tim een gaatje moet laten.  Dit is niet normaal.  Ik denk dat zijn enkel hem parten speelt.  Ik besluit om naar de kop te gaan, zodat het gaatje meteen een metertje groter wordt.  En ik investeer heel wat energie in een lange, verschroeiende kopbeurt.  Tim kraakt en het gat wordt een stuk groter.

Ja, ik weet het.  Het is niet bepaald grootmoedig van mij.  Achterbaks, slecht, onsportief, wreed, roept u maar!  Een collega in pijn, geblesseerd, afmaken op zo'n lafhartige manier.

HEERLIJK!

Denkt u dat ze op mij wachten, telkens ik stuk zit? 

Denkt u dat iemand ooit al gezegd heeft:

"Mark, het gaat precies niet meer zo goed, zullen we je wat uit de wind zetten?"

Neen!  Vergeet het! 

Tijdens de wedstrijd zit het mes tussen de tanden.  Na de wedstrijd hoogstens een tandenstoker.

*****

Tim gelost.

Doortocht aan de finish na een stomende eerste ronde na 10 minuten en 56 seconden.  Dit ga ik zwaar bekopen in de rest van de race, zoveel is zeker.

We draaien met twee de zware betonstrook windop in.  Ik sterf een duizend doden in het zog van deze, mij onbekende loper.  Maar ik wil toch niet de ondankbare hond uithangen, en halfweg pak ik de kop over om mijn deel van het werk te doen.  Het zal mijn laatste kopbeurt zijn, want ik voel me helemaal opbranden.

Haaks links het zandpad op, de wind komt nu van rechts.  Ik kruip links van mijn kompaan en kan zo nog een eind mee, maar moet hem dan laten gaan.

Ik blik achterom.  Tim is inmiddels ook voorbij gelopen door andere lopers.  Ik beslis om het tempo wat comfortabeler te maken en dan maar af te wachten wat er staat te gebeuren.

Drankpost.  Twee bekertjes.  Eén voor de dorst en één voor over het hoofd. 

Even later word ik alweer geremonteerd.  Ik pik aan.  Eventjes.  Dan er alweer uit.

*****

Einde Ronde 2.  Ik loop al een tijdje alleen.  De chrono rond de 22 minuten en 40 seconden. 

Ronde 3.  Betonbaan met de orkaan recht op de snuit.  Ik word bijgehaald door de eerste vrouw.  Een opstoot van misplaatste mannelijke trots zorgt ervoor dat ik haar een groot stuk van die strook windop uit de wind zet.  Edel gebaar dat ik iets verderop bekoop.  Ze laat me ter plaatse.

De instorting wordt redelijk groot.  Een Steamfull Crash, zeg maar.  Ik besef dat ik de eerste ronde teveel energie heb gestoken in het afschudden van Tim V.  Maar ik had geen keuze; moest ik maar enkele meters voorgift genomen hebben, dan bestond het risico dat Tim me terug op de nek zou vallen.

Drankpost laatste doortocht.  Omkijkend zie ik voorlopig niemand meer.  Tim in de verte, nu in het gezelschap van Marc K., mijn loopschoenenoppergod.  Top Running Wuustwezel, de tempel voor de loper!  Tot zover deze commerciële mededeling.

Een doffe pijn begint voelbaar te worden in mijn rechterkuit.  Ik moet het tempo iets laten zakken, puur om de gemoedsrust te bewaren.  Liever niets kapot lopen.

De laatste rechte lijn. 

Marc K. is nog behoorlijk dicht gekomen. 

Finish!  Op de 16de plaats na 34 min en 54 seconden.   1 minuut en 48 seconden sneller dan verleden jaar.  34 seconden trager vergeleken met mijn wonderjaar 2009.

*****

Borstnummer inleveren in ruil voor een ice-tea.  Collega's polsen.  Tijden vergelijken.  En om het lichaam terug wat in de plooi te krijgen, loop ik nog een rondje van 3 km op mijn  dooie gemak, keuvelend met Jan H., looplegende.

Kleedkamer.

Er staat loeiharde muziek te spelen in de kleedkamertent.  Steely Dan, recenter werk, meen ik te weten. 

Emmertje water gaan tanken.  Met weemoed denk ik terug aan vroegere tijden.  Aan kleedkamers vol levend vee. 

Aan Bella. 

Bella met haar lange, druipende tong. 

Gelukkig bleek de vernieuwde kleedkamer naar aloude traditie nog steeds gemengd, zodat we doorheen het gaas van onze wimpers nog konden staren naar andere Bella's, maar dan met een pak minder tepels, we moeten daar eerlijk in zijn...

Nog wat bijpraten met de collega's, de cérémonie protocollaire waarin AVN ruim bedeeld werd in het prijzengeld, en dan is het tijd om de avond af te ronden.

*****

Ik slenter naar mijn wagen.

Kijk nog even om mij heen.

De Kempen.

Far West.

Mijn geboortegrond.

En de auto neuriet terwijl ik door Loenhout rij. 

Via het Oud Dorp. 

Café Far West.

En alsof de duivel er mee gemoeid is, zingt Daan:

Exes I've got no acces to my exes

I'm sure by now they've moved to Texas

or took a one way trip to Naxos

Exes I've lost the battle of the sexes

Like making love inside of taxis

They liked the sting but not the cactus

I know that exes reflect my youth

I know that exes are my male proof

I know they're guilty of being the past

But you've killed the cupid

You're over them

Exes I've got no problem with my exes

They loved me driving in my Lexus

A road's as good as all its exits

Exes so out of date like sending faxes

I was the tree they were the axes

They liked the pray but not the mantis

De ondraaglijke lichtheid van het bestaan

Zaterdag 2 juli 2011

Vakantie! 

Kind 1 en 2 slepen oorlogsbuit het huis binnen. 

Goede schoolse resultaten worden aan de voeten gelegd van de heerser van het gezin, mijn vrouw. 

Kind 1 en Kind 2 passeren langs de kassa om financiële compensatie op te vorderen voor dagen en nachten studeren, met de moed der wanhoop en de handen in het haar, tot een A-attest er op volgt. 

Zij passeren langs de kassa van het gezin, en de kassa, dat ben ik!

Jolijt alom, lawijt eveneens, de kinderen kunnen terug onbekommerd nachtdieren worden.  De wekker krijgt voor onbepaalde tijd verlof, inspanningen zullen ver te zoeken zijn,  laat het zwoegen maar aan de ouders over (in het zweet des aanschijns zult gij uw brood verdienen).  

Studieboeken vergaren stof, alle naamvallen komen te vervallen, integralen mogen integraal vertikaal geklasseerd worden, de rekening is toch al lang gemaakt, genoeg gesuft boven boeken vol honderdjarige oorlogen en duffe dynastieke keizers, de gotiek zal moeten wachten op een nieuwe renaissance, geen gejammer meer over damoclesiaanse deadlines voor taken, geen gezeur meer over hoeveel plagen Egypte te verduren kreeg, alle stromingen in de schilderkunst worden met het badwater weggegooid, de kattige schoolbel wordt de bel aangebonden, opbergen die agenda,  de punten zijn vergooid en uitgedeeld, alle kemels zijn geschoten, het is tijd voor leute, festivals, veel misbaar en het bedrijven van alle zonden Israëls. 

Het is tijd om in vele grachten tegelijk te lopen en te belanden, thuishaven van de oude koeien, om er de teen andermaal te stoten aan diezelfde vervloekte steen des aanstoots, en dan was er nog iets met een ezel, maar het ezelsbruggetje ontschiet me helaas even. 

Vakantie en jeugd, een combinatie gemaakt in de hemel, hemeltergend, dat wel, maar toch hemels.

*****

Juli, aan de kant jullie!

Mannen maken plannen!

Plannen in de vorm van de stratenloop over 10 km te Rijkevorsel, buurgemeente van mijn thuisstad.

U moet weten dat er een soort broedertwist, een soort rivaliteit heerst tussen Rijkevorsel en Hoogstraten.  Was het in de Middeleeuwen nog iets wat met leenrecht en kruisboog werd uitgevochten, dan is er nu enkel nog wat folkloristisch gekrakeel langsheen voetbalvelden en op pensenkermissen. 

Maar toch, als Hoogstratenaar aan de start verschijnen van een loopwedstrijd in Rijkevorsel, is toch een beetje jezelf wagen in het hol van de leeuw. 

Zwarte Leeuw zelfs, naar de legendarische voetbalclub.

*****

Ik fiets naar Rijkevorsel.  

Aan mijn zijde mijn vriend Tom.   Tom heeft op Trojaanse wijze zijn Achilles opgeofferd; niet aan Helena, maar aan de loopsport. 

Hij mag niet meer lopen, nooit meer, en dat snijdt. 

Een mes dat aan twee kanten snijdt, want zo ben ik mijn loopgezel, mijn bloedbroeder van zovele oorlogen kwijt.  Maar vandaag is hij van de partij, als mental coach en vriend. 

U zal nu zeggen: kat in bakkie, hoe moeilijk kan dat zijn?   Tom kan wat op een terrasje hangen, wat naar de wijven kijken, terwijl die ouwe zich het apezuur loopt.

Mag ik u tussen haakjes vragen een béétje op uw woorden te letten...

Aan de ene kant hebt u gelijk (terras, wijven kijken, ouwe apezuur loopt); úw woorden, niet de mijne!.

Aan de andere kant dan ook weer niet. 

Want ooit finisht de ouwe. 

En dan zijn er twee mogelijkheden:

1. de ouwe heeft slecht gepresteerd, en dan is hij in het beste geval neerslachtig en zwijgzaam.  In het slechtste geval zaagt en zeurt hij de rest van de avond als een geconstipeerde gorilla. 

Donkere gedachten zoals: het leven is kut, lopen stelt niets voor,  schoenen aan de haak, Walen buiten, gestoffeerd met de nodige 'godvermiljaars' en 'kust mijn klotens'.

2.de ouwe heeft goed gepresteerd, en dan is hij in het beste geval relatief aangenaam in de omgang.  In het slechtste geval is hij de rest van de avond  irritant jolig en opgewekt als een geconstipeerde gorilla die net het doosje laxeermiddelen heeft gevonden.

Onuitstaanbaar qua narcisme: het leven is fantastisch  en ik ook, lopen is voor de goden en voor mij, alles haaks met de loopschoenen, de Walen binnen, helaas gestoffeerd met de nodige 'godvermiljaars' en 'kust mijn klotens'.

En gezien den ouwe al jaren loopt, is de kans op een goed resultaat in de loop der jaren behoorlijk klein geworden.

*****

Enfin, Tom en uw dienaar per fiets naar Rijkevorsel.  Rijkevorsel leeft!  Met kinderlopen, 5 Km, 10 Km, halve marathon, estafettemarathon en marathon. 

We zijn wat vroeger afgezakt naar Rijkevorsel, zodat we de marathon en de estafetters op de marathon nog zien starten. 

AVN is er met maar liefst 3 ploegen op de estafette: de dames en twee herenploegen.  Er wordt wat bijgepraat, succes gewenst en dan begeeft ieder zich naar zijn of haar startpositie.

Een hapering van het startpistool, dan toch  pang  en de heren en dames beginnen aan hun avontuur over een dikke 42 km of een deel ervan.  De halve marathon vertrekt elders.

*****

Inschrijven en naar sportcentrum De Valk, waar de kleedkamers zijn.

Eens omgekleed, terug richting startzone.  Ik bevind me in gezelschap van Eddy O., een zeer goed loper. We warmen een kilometertje samen op (14 km/uur, sneller moest écht niet).

In de startzone ontmoet ik Tim V. van het Wezels Omslagpunt, ook al een sneller heerschap dan ondergetekende.  Samen nog wat opwarmen, sanitaire stop en dan is het zover: opstellen voor de start.

Het plan is eenvoudig.  Ronde 1 de gashendel niet helemaal open.  Ronde twee: alles moet weg!

Het startpistool wil nu helemaal niet meer meewerken, dus ziet men zich genoodzaakt de boel op gang te blazen op artisanale manier, met behulp van een fluitje.

*****

We zijn weg!

Redelijk wat trage lopers houden me op.  Ik zie me verplicht het voetpad op te springen en zo de tragere voorwacht voorbij te schieten.  Toeschouwers springen verschrikt achteruit.

Maak plaats, maak plaats, maak plaats.  Ik heb ongelofelijke haast!

Eerste doortocht aan de finish na een paar honderd meter:

Gele nummers: 10 km, witte: 5 km.  Tim V. (815) en uw dienaar (697).

Het tempo ligt gecontroleerd hoog; het is rondkijken wie waar zit.

We draaien het Prinsenpad in, een lange rechte weg, waar de wind vol op kop blaast.  Ik knok me tot bij een groepje om er beschutting te vinden tegen de wind.  Daarvoor moet ik iets dieper in het krachtenarsenaal tasten dan me lief is, maar goed, we zien wel.

Rechts via een smal paadje een verkaveling in, wat keren en draaien en dan naar de bevoorrading aan het voetbalveld van KFC Zwarte Leeuw, rechts een onverharde weg in, links de Oude Baan, links de Helhoekweg. 

Al die tijd doe ik geen meter kop.  Ik ben nog steeds op zoek naar mijn adem na de startfase.  De Helhoekweg is wind vol in de rug.  Vermits ik achteraan het groepje blijf bengelen, kan ik het voordeel van de wind mee pikken.  En ik voel dat ik langzaam weer wat op mijn positieven kom.

De groep, vier man sterk,  blijft goed samen.  We draaien het Lozenhof in en dan links de Oostmalsesteenweg richting start- en aankomstzone.

Mijn kompanen doen zonder verpinken al het kopwerk, dat is flink!  Maar op het einde van ronde 1 kan ik me weer maar eens niet beheersen en bij het ingaan van ronde 2  zet ik me op kop van het groepje en schiet een serieuze fusée af.

Doortocht na 5 km en een paar honderd meter: 19 minuten en nog wat seconden (ik had op een verkeerd knopje van mijn Polar gedrukt en had dus geen idee wat ik aan het doen was - dat laatste is volgens mijn vrouw een constante in mijn leven).

We lopen doorheen de startzone. 

De speaker maakt zich erg populair met volgende opmerking:

"En dan hier de doortocht van een aantal wat oudere deelnemers..."

Dank u voor deze mentale opkikker!

*****

Prinsenpad indraaien.  Wind volop op de snoet en nogmaals geef ik er een ferme snok aan. 

Het groepje zal me nu wel hartsgrondig haten.  De volledige eerste ronde profiteren als de eerste de beste Zoetemelk en dan nu, net wanneer de wind op kop zit, de groep uit mekaar ranselen, SYMPATHIEK!

Twee man kwijt, ééntje blijft volgen. 

Halfweg het Prinsenpad maak ik hem duidelijk dat hij mag overnemen.  Wat hij fluks doet.  In die mate fluks dat ik sterretjes zie om hem te blijven volgen.   Het is harken om bij te blijven.  Maar het lukt me.  Recupereren zit er niet echt in.  Dit wordt een zware klus.

Ik zoek beschutting tegen de beukende wind door schuin achter mijn roerganger te lopen.

Pas nu valt het me op.  Deze loper heeft een soort tic nerveux.  Hij spuugt om de paar tientallen meters wat spuug tussen de tanden door. 

Ik zeg wel: die spugende tic valt me op, maar u dient hier te lezen: ik kreeg zijn spuug in mijn gelaat. Qua verfrissende douche kan dat tellen!

Maar, zoals Cruyff al wist: elk nadeel heb zijn voordeel!  Via de spuug weet ik altijd uit welke hoek de wind waait, én mits een geopende mond mag ik al eens een drankpost missen!

Zijn naam ken ik niet, zullen we het op Frank Rijkaard houden?  Voor de voetballeken onder de lezers: WK 1990: Frank Rijkaard spuwde Rudi Völler tot tweemaal toe in de nek... 

*****

Verkaveling.  Ik neem terug over.  Ik mis de spuug nu al.  Drankpost: ik gris een bekertje mee.  Wat over het hoofd, wat drinken. 

Ik moet mijn vriend, aka Frank Rijkaard, laten gaan.  Hij merkt dat en vertraagt even, zodat ik terug kan aanpikken.

Heilig verklaren die vent.  Wachten op een lijdende loper: dit moet het minder bekende achtste werk van barmhartigheid zijn!

Nu ik er zo eens over nadenk: ook het tweede werk van barmhartigheid beoefent hij, meer bepaald:  de dorstigen laven (weliswaar met spuug, maar een gegeven Rijkaard mag je niet in de bek kijken).

*****

Op de onverharde strook laten de inspanningen zich voelen.  Ik laat een gaatje vallen.  Nu is het kwestie van niet stil te vallen en te proberen het tempo er in te houden.

De Helhoekweg is vervloekt lang, zelfs met de wind in het voordeel.

De Oostmalsesteenweg betekent dat de zoete marteling bijna voorbij is.   Nog een keer de laatste restjes energie bijeen schrapen en proberen te versnellen...

Ik storm de aankomstzone in en finish op plaats 21, na 37 minuten en 47 seconden.  1 minuut en 22 seconden sneller dan vorig jaar.

Handdoek, uithijgen, zweetdruppels, handjes schudden, kwartjes appel eten, sportdrankjes drinken, water drinken, ervaringen uitwisselen.

De benen volledig kapot.  Misschien had ik langer moeten wachten in Ronde 2 om de troeven op tafel te gooien, wie zal het zeggen? 

De weg naar de kleedkamer is lang, héél lang. 

Douche, welverdiend. 

*****

De aankomstzone is omgetoverd tot een bruisende feestzone. 

Lopers verbroederen.

Er worden nu meer rondjes gegeven dan daarstraks gelopen.

En hoewel ik gesloopt ben, kan ik terugblikken op een mooie wedstrijd.

Met iets van tevredenheid.

Een vleugje rust.

Goed, ik besef het, het is allemaal futiel.

Het stelt allemaal niets voor.

Het is hoogstens de waan van de dag.

De ondraaglijke lichtheid van het bestaan.

Babylonische spraakverwarring.

Triiiiing!

De telefoon gaat.

Nu ja, in feite doet onze telefoon niet triiiing, maar eerder ploeroeroeloeroeloe.

Vroeger deden telefoons triiiiing, nu moet dat zonodig iets elektronisch zijn.  Vroeger waren dingen nog logisch.  Nu hoeft dat niet meer.  Het is onomkeerbaar fout gegaan op het moment dat we telefoons een eigen persoonlijkheid hebben gegund.  

Soms betrap ik me op de verontrustende gedachte dat Osama gelijk had... 

Bij de GSM van Kind 2 kan je je aan alles verwachten qua ringtone, variërend van het geblaf van een hond die hij nooit kreeg van zijn ontaarde ouders,  of het geluid van een met doodsverachting gelaten scheet tot een speech van Adolf H., maar dan in de versie van Cartman, dat irritant figuurtje van het zo mogelijk nog irritantere South Park. 

Razend wordt een weldenkend mens daarvan. 

En ik ook.

Ik herbegin.

Ploeroeroeloeroeloe!

Dat is de telefoon die triiiing doet, maar dan heu...

Ploeroeroeloeroeloe!

"Kan jij even oppakken," brult mijn strijkijzerende vrouw stijlvol.

Ploeroeroeloeroeloe!

Ik pak op.

Het is Maria, onze buurvrouw van respectabele, edoch onbestemde leeftijd.

Bellen met Maria is een oefening in engelengeduld. 

Daar zijn een paar redenen voor. 

Ten eerste draagt Maria een hoorapparaat.  Normaal helpt dat ding om beter te horen, bij Maria dient het tot niets, waardoor het aangewezen is het spreekvolume lichtjes op te drijven.  Dat is eufemistisch taalgebruik voor keihard brullen in de hoorn.

Ten tweede noemt Maria mij altijd Frank.  Dat doet ze nu al een paar jaren.  Mijn naam is Mark, u weet dat, maar Maria heeft ergens mid jaren negentig eenzijdig beslist me Frank te noemen.  En ongeacht hoeveel keer ik haar corrigeerde, ze bleef me halsstarrig Frank noemen.  Op een bepaald moment heb ik het opgegeven haar te corrigeren, sterker nog, ik schik mij gedwee in de rol van Frank, de buurman.  Soms kan Maria ook mijn tweede naam niet meer voor de geest halen, en dan noemt ze mij Heum, waarbij ik haar volgaarne ter hulp schiet en haar eraan herinner dat ik Frank heet.   Kwestie van de spraakverwarring binnen Babylonische perken te houden.

Trouwens, mijn vrouw K. wordt door Maria meestal Paula genoemd.   Dichter bij bigamie zal ik nooit komen.  Twee vrouwen.  Het idee alleen...

Nog een geluk dat ik mijn kinderen genummerd heb, meer bepaald Kind 1 en Kind 2, anders was de verwarring niet meer te overzien. 

Schizofrenie is niet ver af bij ons, vrees ik. 

*****

Ploeroeroeloeroeloe!   Of neen, excuus, ik had al opgepakt.

"Ha, Frank, 't is Maria hier."

HA, DAG MARIA! 

Ja, ik tik het hier in hoofdletters, omdat ik volume misthoorn gebruik.  Plaaster komt van de zoldering gedwarreld, kopjes rinkelen in de keukenkast, de kat geraakt van pure schrik aan den dunne...

"Seg Frank, proficiat hé."

HEUM, PROFICIAT WAARMEE MARIA?

"Ja, Frank, ik heb het gezien in de Gazet, dat ge gewonnen hebt."

Plots besef ik waar Maria op doelt.  Vorige vrijdag stond er een foto in de Gazet van Antwerpen, waarop uw dienaar stond afgebeeld in aktie op de Stratenloop door Hoogstraten.  Maria denkt verkeerdelijk dat ik gewonnen heb...

IK HEB NIET GEWONNEN, MARIA!

"Jaja, Frank, ik weet het, dat ge gewonnen hebt, proficiat."

Neen, niet gewonnen Maria, Frank was vijftigste!

"Goh Frank, ja gewonnen en dat op uw vijftigste, Frank!"

Neen, Maria,....

"Och Frank, nu dacht ik echt dat gij al vijftig waart?"

Maria spreekt de taal der illustere Vlaamsche voorvaderen, oprichters van het tijdschrift Van Nu en Straks, meer bepaald op de wijze van Prosper Van Langendonck, ook al een notoir schizofreen...

Neen, Maria...

"Allé, Frank, nog eens nen dikke proficiat, enneu....   ....is Paula thuis?"

Wie?

"Paula."

Op de achtergrond staat mijn vrouw heftig neen te knikken, maar met een grijnslach geef ik de hoorn aan mijn vrouw K., zij die in bepaalde kringen Paula wordt genoemd.  Mijn vrouw legt het strijkijzer neer en drukt de hoorn tegen haar oor (alhoewel andersom voor het verhaal misschien wel grappiger was geweest).

*****

Zaterdag 2 juli.

De winnaar van de Stratenloop van Hoogstraten, Frank, godverdoemme, Mark, ik, moi dus, maakt zich klaar om een lange, trage duurloop te gaan afmalen. 

Mijn gsm rookt nog een beetje na, want zowat iedereen heeft me per SMS uitgelachen met mijn foto in de Gazet van Antwerpen.  Ook mijn mailbox is gecrasht en Facebook staat helemaal volgeschreven.

De lange duurloop begint veelbelovend.  Lekker loopweertje, het smost en het is lekker fris.  Halfweg de Lindendreef bots ik figuurlijk op Koen V.D.  Ook hij heeft de krant gezien.   We groeten mekaar, oude krijgers, en zetten onze weg verder.

Duurlopen vragen om een geschikte omgeving.  We durven daar kieskeurig in te zijn.

Geen betere plaats om duurlopen af te werken dan de bossen van Wortel Kolonie.

Zij die deze kronieken frequenteren weten dat ik kind aan huis ben in de Wortelse bossen. Diep in mijn binnenste beschouw ik de bossen van Wortel als mijn hoogstpersoonlijke eigendom. Tegen o zovele bomen heb ik er de poot geheven om mijn territorium af te bakenen.

Daar loop ik!

Snuif op die potente geur van haag en den!

Wortel Kolonie!

Mijn loopjachtdomein...

Hier bereid ik me voor op de 20 Km door Brussel.   In opperste afzondering.

Wat Sergej (Serhiy) Lebid heeft met Kislovodsk in de Kaukasus, wel dat heb ik met de bossen van Wortel, zij het met iets minder wolven.

Nu ik er zo eens over nadenk, er zijn wel meer parallellen te trekken tussen mij en Sergej Lebid, naast het feit dat we allebei twee benen hebben.

Lebid loopt sinds 1994 de European Cross Country Championships.

Ik loop sinds 1994 de 20 Km door Brussel.

Lebid won al 9 keer de European Cross Country Championships.

Ik won nog helemaal niets.

Voelt u de overeenkomsten?  Onmiskenbaar, toch?  Ach, grote kampioenen onder mekaar, hoe gaat zoiets?

Wortel Kolonie maakt alle hooggespannen verwachtingen weer waar.  Uitgestrekte dreven, een plas, een konijn, graanvelden, een vogel, wind, boom, regen, wolk.

En de kilometers tikken voorbij, gestaag, net als de regendruppels. De rust is compleet. De hectiek van afgelopen woensdag wordt helemaal uit het hoofd gebannen.   Hier kan een mens zich verliezen in schier eindeloze gedachten, alleen met zichzelf.

En was het zaterdag nog koel, dan is het zondag écht zondag. 

De dag wordt zoek gebracht met kuieren over de kermis met Kind 2  en met het laks rondhangen op een terrasje met Erik, mijn onderkoelde Noorse vriend. 

De oude Viking becommentarieert het vrouwelijk schoon dat aan ons goedkeurend kennersoog voorbij flaneert. Das ewige Weib in diverse gradaties van ontkleding.

Als onthecht loper wijs ik mijn Noorse gezel op het feit dat 'blond' en 'bruin' voor mij louter varianten zijn van Leffe. 

Waarop mijn vriend de wijsheid der jaren laat spreken: "Blond of bruin, in het donker zijn alle katten grijs."

En dat alles vergankelijk is, behalve ware schoonheid.

En de cantates van Bach natuurlijk.

En de cantussen van Bacchus. 

En  zo dobbert de dag verder.

De ober doet wat moet.

De zon gaat sloom onder.

*****

Maandag 27 juni ontpopt zich tot een bloedhete dag. 

Om de drukkende namiddaghitte te mijden ga ik tijdens de voormiddag reeds op pad om broodnodige trage kilometers te maken. 

En nog is het erg duf, laf en drukkend warm zodat het zweet tappelings van de bast loopt.  De hartslag ligt een stuk hoger vergeleken met zaterdag. 

Maar plichtsbewust worden de kilometers afgewerkt, want zaterdag is er de laatste wedstrijd van het voorjaar, de stratenloop te Rijkevorsel. 

Ik start er op de 10 km. 

Moeilijk te voorspellen welke concurrenten er aan de start van de 10 km zullen verschijnen, gezien het erg grote aanbod aan afstanden (5km, 10 km, halve en volledige marathon, estafette-marathon).

 Ik zie u allen daar.

Tu quoque, Axel, fili mi!

Woensdag 22 juni 2011.

De Corrida door Hoogstraten!

Dames en Heren, welkom op de Stratenloop door Hoogstraten, de 32ste editie.

Tja, ik probeer me op te peppen voor deze jaarlijkse klassieker, maar het lukt me niet zo goed.  Ik baal enorm.  Na de halve marathon van Minderhout, geslaagd volgens sommigen, gefaald volgens velen (waaronder ondergetekende), is de fut er wat uit. 

De geest is uit de fles. 

De rechterkuit

Neen, ik stop hier en nu.   Ik ben het spuugzat om altijd blessurerapporten te moeten neertikken. 

Hij heeft wéér wat, hoor ik u denken, terwijl u de wenkbrauwen in ongeloof fronst en betekenisvol diep zucht.

Juist. 

Naast die blessures, ben ik dat eeuwige gezeur over die blessures beu. 

Ben trouwens ook nog eens verkouden.   Kan er ook nog maar bij!  Luchtwegen zijn niet luchtverkeersvrij. 

MAAR!

Was het niet mijn kinesist die me ooit zei: Investeer geen energie in negatieve gedachten!

Voilà.

Dus de Corrida zal, zoals vanouds, gelopen worden met  de gas helemaal open.  Oh, gelukzaligheid! 

Gooit men mij een uitdagende handschoen voor de in loopschoenen gestoken voeten, dan buigen wij sierlijk (en relatief rugtechnisch verantwoord) door de knieën en nemen die handschoen met een duivelse grijnslach op.

Willen de heren mijn warme robijnrode bloed drinken?

Hier ben ik, steek die dolk in mijn rug! 

Ik, de oude, kreupele keizer van het asfalt. 

Tu quoque, Brute, fili mi!

Die bittere kelk zal tot op de bodem geledigd worden. 

Vrienden lopers, de corrida door Hoogstraten wordt een schok!  Sommigen azen op revanche, anderen willen mijn scalp (wat wel eens tegen kan vallen), wel hier ben ik!  Neemt en eet hiervan gij allen, want dit is het lichaam (dit ken ik van ergens).

Axel wil me kloppen, Frank wil me kloppen, Tom, Dré, Koen, Paul,  Johan wil me kloppen en ik wil hen allemaal kloppen. 

En de rest ook. 

Enfin, het was weer zo'n dag. 

Een dag vol belofte. 

Een dag vol plannen. 

Wedstrijddag!

Er hangt elektriciteit in de lucht.

******

Hoogstraten verkeert in een soort vakantieroes.  De jaarmarkt en de kermis kleuren het straatbeeld.  Een massa mensen verdringt zich rond de kramen en attracties.   Een gewriemel van mensen, een smeltkroes van geluiden en geuren...

Hoogstraten gonst en bruist!

Een heksenketel!

Forse AVN delegatie.

En te midden van deze gezellige ambiance stellen de gladiatoren van de weg zich aan de startlijn op.  Twee rondjes, goed voor (een naar beneden af te ronden) 10 kilometer.

Zenuwen en pezen staan strak gespannen!

Om mij heen veel bekende gezichten, er wordt nog wat gebabbeld en zenuwachtig gefriemeld aan sporthorloges.  Al bij al een stresserende bedoening. 

10 km is ver en toch weer niet.  Ver genoeg om jezelf finaal op te blazen en niet ver genoeg om een tweede adem te vinden en zo een scheefgelopen situatie recht te zetten.

Enkele seconden voor de start.

Wat is het plan?

We gaan vol door, en zien dan wel of de kuit moeilijk wil doen.  No guts, no glory!

De start!

En we zijn weg!

Worden we de eerste honderden meters op de Vrijheid nog opgehouden door tragere lopers, eens de Buizelstraat in gaat de gas vol open!  We zien wel waar het schip strandt!

Verschroeiend hard gaat het. 

En dan tikt er zowaar iemand op mijn schouder.  Het is Axel.  Jongeman met snelle benen, die gezworen had me vandaag te verslaan.  Hij legt meteen de druk heel hoog...

Tu quoque, Axel, fili mi!

Jij ook, Axel, mijn zoon!

Plant ook jij een dolk in het pompende hart van deze oude krijger?

*****

Kilometer 1 klokken we af na 3 minuten en 28 seconden.   Snoeihard!   En Axel kleeft aan mij als was hij mijn schaduw.  Een paar gedachten flitsen door mijn hoofd: met deze jongeman naar de streep gaan is geen optie; hij zal ongetwijfeld sneller sprinten.  Dus zit er maar één ding op: hij moet er zo snel mogelijk afgelopen worden.

Inmiddels schuiven snellere dames en heren ons voorbij, mondjesmaat weliswaar.  Niet zo ver voor ons loopt looplegende Jan H.!  Jan was iets trager dan gewoonlijk gestart, maar zal nog ver wegschuiven van ons...

Looplegende Jan H.

Telkens ik omkijk, zie ik het groene shirt van Axel.  Verdorie, dat zou wel eens een harde noot om kraken kunnen worden.

We lopen een thuiswedstrijd; langsheen het parcours moedigen bekenden ons aan.  Maar het tempo ligt zo hoog dat reageren onmogelijk is, laat staan rond te kijken...

De wind speelt ook hoog spel; het is constant positie kiezen.

*****

De jacht gaat ongenadig verder!

Kilometer 2: net boven de 7 minuten.  Dit is gekkenwerk.  Ik blik even om en merk dat Axel een gaatje heeft moeten laten.  Ik verdapper nog even.  Dit wordt buigen of barsten... 

Hij buigt.

Maar nu is de vraag of ik deze drieste start niet zwaar ga moeten bekopen in de tweede wedstrijdhelft.  

Zorgen voor later.

Ik passeer mijn thuisbasis, vind nog wat kracht om mijn vrouw te groeten en stoom verder.  Achter de kerk door en de Lindendreef in.

Lindendreef indraaiend krijg ik de fotografe in het vizier en blijk ik nog lucide genoeg om haar te groeten. 

In mijn zog loopt een jongeman (226), aan de aanmoedigingen te horen een zekere Daan.  We bundelen de krachten.

Axel blikt vertwijfeld in de camera. 

De degens kruisen met het loopwonder doet een mens niet ongestraft...

Lindendreef uit, Gelmelstraat in.  Hier zit alles tegen.  Wind pal op de kop en dan ook nog eens lichtjes bergop. 

Ik grijp een bekertje bij de bevoorrading en kieper het over mijn kop.  Verder gaat het!

Ik zou iets sneller kunnen, maar besluit dat het zinnig is om bij Daan te blijven.  Daan is zo vriendelijk ook zijn deel van het kopwerk windop te doen. 

Bij het indraaien van de Peperstraat kijk ik over de rechterschouder en speur de Gelmelstraat af, op zoek naar het groene shirt van Axel.   Ginds in de verte meen ik hem te zien.

Terug de Vrijheid op.  Tussen de doldwaze kakofonie van kermiskramen en tussen een dubbele haag toeschouwers die ons vooruit schreeuwen, lopen we ronde twee in. 

Tussentijd na 5 km: 18 minuten en 38 seconden.  Iets boven de 16 km per uur.  Dit moet fataal aflopen...

Samen met Daan stoom ik verder.  We worden voorbij gelopen door de onvermijdelijke Maria V.  Maar de vaart zit er nog steeds in.  Ik probeer Maria V. te volgen, moet al snel inzien dat dat onbegonnen werk is en besluit haar als wegglijdend mikpunt te behouden.

Die versnelling wordt Daan fataal, hij kraakt en moet de rol lossen.   Jammer, ik kon zijn steun nog wel wat gebruiken.  Hoeveel deelnemers er ook zijn op de Corrida, ik sta er nu alleen voor.  

De kilometers beginnen te wegen. 

Ik vrees stil te vallen.  Ik vrees de ondergang.  Ik vrees.

 Tweede passage Lindendreef, niets luciditeit meer over.

Nu begint de verzuring keihard toe te slaan.

Dit is het punt waar de geest het lichaam voorbij de eigen grenzen dwingt.  Wanneer het hoofd ijl wordt, het denken wegvalt en je enkel nog meedrijft op het ritme van je hartslag, in een soort van mentale tunnel, zwevend op de bitterzoete pijn.  Alles staat op knappen en het lijf schreeuwt het uit. 

Tanden opeen geklemd, doffe blik. 

Badend in het zweet, je ademt pijn, het schrijnt de ziel.  De staat van genade.

*****

De Lindendreef. 

Niet zo ver voor mij loopt iemand van het FAT (het Fast Action Team).  Het blijkt Evert T. te zijn, de man die me op de Kloosterrun in Meer op het einde nog wist bij te benen.

Met de moed der wanhoop probeer ik mijn ritme nog een beetje op te trekken.  Ik merk dat ik begin in te lopen op Evert.

De ganse Gelmelstraat wind- en bergop heb ik nodig om Evert bij te benen.   In de Peperstraat merkt Evert dat ik kom aansluiten en probeert hij me opnieuw af te schudden.

Maar eens we de laatste rechte lijn indraaien, en we allebei onze laatste krachten aanspreken voor een spurt van stervende zwanen, merk ik dat aan het kortste eind trek.  Evert haalt het met twee seconden.

Finish op plaats 50 na 38 minuten en 13 seconden, een gemiddelde van 15,7 km/uur.  De afstand is weliswaar niet helemaal correct, maar goed.  16de master algemeen, 6de master categorie 45-50.

Folders weigeren, sportdrank binnenklokken, handjes schudden, tijden vergelijken, ervaringen uitwisselen.  De aankomstzone stroomt inmiddels vol.   

Concurrenten worden terug vrienden, Axel is terug mijn verloren zoon...

Binnen de paar minuten ben ik helemaal terug op positieven, het zit dus wel goed.  Maar de belangrijkste conclusie is dat de kuit deze beproeving wonderbaarlijk heeft doorstaan en dat ik ook geen noemenswaardige hinder heb ondervonden van de restanten van de verkoudheid. 

De ouwe zeurt graag, denk ik (instemmend geknik op de achtergrond).

Ik ben wel één minuut trager dan mijn allerbeste prestatie op het vernieuwde parcours, maar ja 2009 was een wonderbaarlijke editie, eentje die ingekaderd mag worden.

De chip wordt ingeleverd.

En dan begint mijn tweede jacht van de dag.  De jacht op mijn loopvest.  Ik had die in bewaring gegeven bij een juffrouw, vriendin van Tom V.  Helaas waren er geen duidelijke afspraken gemaakt waar en hoe ik mijn vest zou terugkrijgen.

In de aankomstzone zie ik de juffrouw in kwestie, ZONDER MIJN JASJE.

Op mijn vraag waar mijn vest is, zegt ze: "Die ligt nog in de Peperstraat."

Om het gewriemel doorheen de toeschouwers te vermijden, spring ik in de Gelmelstraat het parcours weer op en loop zo  naar de Peperstraat.  Daar vertelt men mij dat mijn vest mee is met alweer een andere juffrouw.

De kortste weg naar de aankomst is via het parcours, zo schiet het toch een beetje op.  Tussen een hoop stervende lopers, spurt ik, fris als een hoentje, wéér maar eens de laatste rechte lijn in (had ik daarstraks die snelheid maar gehaald!)

En ik finish voor de tweede keer.

De tweede juffrouw gevonden, maar ook zij had mijn vest niet.  Die bleek nu nog steeds in de Peperstraat te liggen.  En opnieuw loop ik via het parcours naar de Peperstraat, recupereer er mijn vest en loop nogmaals de Vrijheid op om andermaal een lange spurt te trekken tot de finish. 

En zo finish ik voor de derde keer.

Winnen zal hij nooit, maar finishen kan hij als de beste...

***** 

Dames en heren, ik moet het deemoedig toegeven, ik ben moeders mooiste niet (instemmend geknik op de achtergrond).

 Dat betwist ik niet. 

Volgens mijn vrouw, en wie ben ik om haar tegen te spreken, stond ik vooraan in de rij toen ze de lelijke neuzen uitdeelden.  En ook toen men de doos met rare oren opentrok, was ik de eerste die mocht kiezen.

En had ik vroeger een welvende haardos, dan resten er me nu nog enkele zielige pluimpjes dons, waarbij een open vlam te mijden valt. 

Hoe zal ik het zeggen, een kiwi heeft meer haar...

Ik stop hier nu, in het volle besef dat er nog wel wat anatomische details zijn die niet helemaal juist zitten, en dan druk ik me nog voorzichtig uit.

Ga je met zo'n kop sport bedrijven, dan krijg je al snel volgende beelden. 

Ik hoop dat de kinderen slapen. 

Moest er een koe meekijken, dan was ze meteen van haar melk.

Ja, fraai is anders!

Wij overwegen trouwens om deurplaatjes te laten maken met de derde foto er op afgedrukt, en met als begeleidende tekst:

HIER WAAK IK! 

 BETREDEN OP EIGEN RISICO!

Ik weet het, uw maag heeft al heel wat te verduren gekregen met bovenstaande galerij der wansmaak, maar het kan klaarblijkelijk nog altijd een stukje erger!

Wat kunnen we zeggen?  Mooi T-shirt!  Een prima kop, alleen een trompet ontbreekt.  

*****

En via Facebook zorgen mijn vrienden fotografen ervoor dat deze foto ook nooit meer uit de annalen van het internet valt te branden.

Tu quoque, Leo, fili mi!

Tu quoque, Martine, filia mi!

Mijn vrienden fotografen houden niet van half werk.  

Om er zeker van te zijn dat iedere aap met een hoed op deze foto heeft gezien, hebben ze die bewuste foto voor alle zekerheid ook nog eens laten verschijnen op de internetkrant van de Gazet van Antwerpen, regio Kempen.  

Mijn naam erbij, een cynisch onderschrift erbij, leuk dus. 

Zoals u kan merken hebben ze het zekere voor het onzekere genomen en gekozen voor een formaat waarbij de foto niets moet inboeten aan walgelijke details.  Wat jammer te noemen valt.

Dat mijn vrienden fotografen niet van half werk houden, bleek eens te meer vandaag, vrijdag 24 juni.

De Gazet van Antwerpen. 

Pagina 8: Bart De Wever.

Pagina 13: Geert Wilders.

Pagina 38 van de Gazet Van Antwerpen.  Inderdaad, Mark Peeters, maar helaas ook weer die foto...

Jaren loop ik, zeven wereldzeeën heb ik bevaren, diverse maagden heb ik gered van onkuise zaken, oorlogen en stammentwisten heb ik bezworen, vuurspuwende draken heb ik een tabletje Motilium gegeven, levensbedreigende ziektes heb ik overwonnen (waaronder een valling of twee), ik heb een grondwet of drie én een wereldhit geschreven, ik heb de Eiffeltoren herschilderd in drie kleuren bruin, ik meen zelfs dat ik ooit de 20 Km door Brussel heb gelopen (een keer of 18), ja, ik heb zélfs een hogedrukreiniger, maar denkt u dat ik hiermee ooit de krant heb gehaald? 

Niets ook niet.

En net wanneer ik mij opmaak voor een vendetta van ongezien formaat, waarbij de werken van ene Tony Soprano zouden verbleken, net wanneer ik het internet tot aan de grond wil afbranden volgens de tactiek der verschroeide aarde, net op dat moment zegt de relativerende tendens (in de gedaante van mijn vrouw):

Ach ventje, de gazet van vandaag is het oude papier van morgen...

 ________________________________________

Foto's (ja, ook die ene): Martine van Rijckevorsel, waarvoor dank

Als er nu nog iemand één keer Seraing zegt, dan sta ik niet in voor de gevolgen...

Kapellekensloop te Minderhout, 11 juni 2011

Minderhout, toegegeven het klinkt net iets minder exotisch als Venetië of Bora Bora, maar u zou schrikken hoeveel toeristische troeven Minderhout kan voorleggen... 

Zo is er de Costa Dorado Minderhout, de bekende gouden zandstranden aan de rivier de Mark, de wereldberoemde kapel Sagrada Familia in de Kapeldreef, de internationale luchthaven Charles de Gaulle vlakbij de grootste wolkenkrabber ter wereld, de Burj Kalifa.  In het plaatselijk voetbalstadion van Minderhout, Nou Campina, spelen afwisselend Minderhout City en Minderhout United hun thuiswedstrijden (voorlopig werden de TV-rechten nog niet verkocht) en dan is er ook nog het hardnekkige gerucht dat de Ronde van Frankrijk 2012 de Alpen links laat liggen en dat de koninginnerit haar beslag gaat krijgen op de ijzingwekkend steile flanken van de Hoge Weg te Minderhout.  Contador is bij deze een gewaarschuwd man (en twee waard) en zal best een stukske vlees extra inslaan van het type zero, zero zero zero, zero zero zero, zero zero zero, zero zero zero, zero zero zero, zero zero zero, zero cinco gramos, want vergeleken met de Hoge Weg is de Alpe d'Huez een slap niemendalletje (een zero, zeg maar).  Neen, de Hoge Weg heeft wel wat weg van de Tervurenlaan van de 20 Km door Brusssel, maar dan zonder de eeuwige sneeuw.

Jaarlijks is er het Minderhoutse festival, Lesswoodstock, waar de grootste acts de revue passeren: van de Spilzakken tot U3. 

Maar waar staat Minderhout vooral om bekend, wereldwijd en zelfs een stuk daarbuiten?

Voor de Kapellekensloop natuurlijk. 

Dé confrontatie van de Kempen. 

Waar de Kempenzonen elkaar het wit uit de ogen lopen. 

Daar moeten we bij zijn!

Het parcours is van een ondraaglijke schoonheid, te weten: asfalt, beton, klinkers, een verhard paadje, en dat in een afwisselend patroon waarvan de meest getaande loper spontaan de tranen in de ogen krijgt. 

En goesting natuurlijk, goesting om te lopen!

*****

De Kapellekensloop.  Dit jaar was er enkel keuze tussen 5km en nog wat, 10 km en nog wat meer of de halve marathon; de 15 km was afgevoerd van het programma.

Omdat het me de laatste weken niet zo slecht afging, had ik beslist de halve marathon te lopen. Tenminste, als het weer gunstig was.

De voorspellingen waren veelbelovend; niet te warm en wind net onder orkaankracht.

*****

Iedereen tekende present.  U mag dat letterlijk nemen.  Alle toppers uit de vier windstreken waren aanwezig. 

Veel bekenden van AVN, het Wezels Omslagpunt, de Atletiekclub van Rijkevorsel! 

Dat brengt extra stress met zich mee.  Vele priemende, taxerende ogen in startzone en tijdens de wedstrijd.  En ook veel bekenden aan de kant die je naam scanderen en getuige kunnen zijn van triomf of striemende nederlaag. 

En dan nu de saaie statistieken:  maar toch verplichte leerstof:

Hier te Minderhout heb ik in 2001 mijn debuut op de halve marathon gemaakt (1u32m18s).  Sindsdien liep ik er in 2002, 2003, 2004 en 2005 telkens onder de 1 uur 30 minuten, moest ik in 2006 ziek opgeven, in 2007 opgeven op de 15 km met een aanslepende hamstringblessure, in 2008 liep ik er een sterke 15 km, in 2009 1u31m40s op de halve, en vorig jaar een matige 15 km.

Het plan was een aanval te doen op mijn persoonlijke besttijd op de halve marathon; die chrono staat al een paar jaren vastgeroest op 1u 25m en 56s. 

Ach, nu lijkt het wel alsof ik doelbewust te werk ga tijdens wedstrijden.  Dat ik minutieus toewerk naar een piek en dan bewust een aanval plan op mijn persoonlijke besttijd. 

VERGEET HET!

Ik ben zo'n idioot die ELKE wedstrijd aan de start sta met maar één doel: mijn persoonlijk record op die afstand verpulveren.  Of ik nu net terug uit blessure kom en quasi ongetraind ben, of ik afgetraind ben als een bronstige Afghaanse windhond, dat maakt allemaal geen blaas uit; in mijn hoofd telt maar één ding: lopen, nondemiljaar.

Geef hier dat startpistool, dat ik schiet en vertrek, op zoek naar een persoonlijk record.  Of de totale afgang.

Hij die voor mij staat in de uitslag, wel, die mens was beter.

Nadenken is mijn fort niet, wordt hier wel eens meewarig gefluisterd in de wandelgangen. 

*****

De startzone. 

Frank T. staat vlak bij mij. 

 Frank heeft me geklopt in Seraing vorige week.

Het doet me niks.

Arrrgh, neen, dat is gelogen, het doet nog altijd pijn. 

Pas op, Frank is een fantastisch atleet, een toffe mens, aangenaam in de omgang, man van de wereld, stoer, kordaat, welbespraakt, voorzien van de nodige oren en poten, neen, echt waar, ongelogen, proper op zijn eigen en zo, ik bedoel maar, iedereen zou een Frank of twee in huis moeten hebben, maar (en er is altijd een maar) Frank heeft wél een geweldig nadeel:

HIJ HEEFT MIJ GEKLOPT IN SERAING! 

U zou nu mijn hartslag moeten kunnen voelen: 286, minstens.

Frank heeft mij geklopt in Seraing!

Best mogelijk dat ik vandaag mijn persoonlijke besttijd ga verpulveren, maar feit blijft wel dat Frank mij heeft geklopt in Seraing. 

Dat vergeet ik de eerste driehonderdtwintig jaar niet meer.

Dat Frank mij geklopt heeft in Seraing.

In Seraing dus.

Frank.

Geklopt.

*****

Hij die mij in Seraing klopte, staat naast mij in de startzone.  We praten wat, over een onbeduidend voorval in Seraing meen ik mij te herinneren (draai het mes nog maar eens rond in de wonde, doe maar, Frank) tot plots het magische moment is aangebroken.

Een pistool, meer is er echt niet voor nodig, en we zijn weg.

Eerst enkele bochten en dan is er de ongenadige klim op de Hoge weg.  Ik heb het spoor gekozen van Maria V., die hier ongeveer elk jaar de 1ste plaats bij de vrouwen behaalt.  Normaal gezien loop ik haar er in het begin van de wedstrijd af, om nadien weer geremonteerd en achtergelaten te worden.

Plots heb ik zowaar een plan! 

Ik ga bij Maria blijven en zien hoe lang ik mee kan. 

Peter F. uit Niel komt ook aansluiten, nu zijn we met drie.  Iets later met vijf.  Vlak voor ons schuift de kopgroep van ons weg.  Die kerels lopen dan ook dik boven de 17 km per uur.

We haspelen de eerste kilometer af op 3m 48s.  Dat is snel.

Ik kijk even om, gewoon maar om te checken of Frank, u weet wel, de man die mij klopte in Seraing, in de buurt is.  Seraing is niet in de buurt.

Vlak voor ons loopt Dré B.  Hij laat zich door ons groepje opslokken.  We zijn met zes.  En iets later met zevenen. 

Maar nog voor de tweede bevoorrading aan de molen, gaat de achterdeur van ons groepje al open. 

 Peter F.                                   Moi              Maria V.                                 

Twee man er af (u ziet ze nog in de bocht) en zo blijven we met vijf over: Maria, Dré, Peter, Tom en ikzelf.  Hoe hard het ook gaat (alleszins boven de 15 km/uur), er wordt zelfs nog wat gesproken.  Het zweet begint inmiddels al te stromen.

Doortocht 5 kilometer op 19 minuten en een paar seconden. 

Ik hoop minstens 3 ronden in dit groepje te kunnen blijven.  Omdat deze lopers stuk voor stuk beter zijn dan uw dienaar, hoop ik dat ze me op sleeptouw nemen naar een goede tijd.

Ronde 1 zit erop; nog 3 te gaan.  Ik zit op recordschema...

 ******

Ronde 2.  De olijke vijf zijn nog steeds bij mekaar.  Achteruit blikken is geruststellend.  Niemand die in staat lijkt om binnen afzienbare tijd aan te sluiten. 

Ook geen Frank te zien. 

Had ik u al verteld dat Frank mij in Seraing....?

Bevoorrading 1.  Ik moet een klein gaatje laten vallen.  Lopen en drinken, het lukt me niet goed.  Ik been de achterstand bij, wat toch wat krachten kost.

Bevoorrading 2: zelfde scenario, maar nu krijg ik het gaatje niet meteen dicht.  Ik heb de ganse Molenstraat en ganse 's Boschstraat nodig om terug aansluiting te vinden.  En daarvoor ben ik zwaar in het rood moeten gaan.  Ik merk dat ik onmogelijk dit groepje kan blijven volgen.

Wanneer we de Leemstraat indraaien, moet ik er weer af, en iets verder tekent de licht oplopende Witherenweg mijn doodvonnis.  Ik ben eruit gelopen en moet met lede ogen vaststellen dat mijn groepje wegschuift.  Op de Witherenweg zie ik dat Peter ook moet lossen.

Hij wordt mijn mikpunt.  10 kilometer trouwens in 39 minuten en een handvol seconden.

Maar ik sta er alleen voor.  En de wind begint ook zwaar te wegen.  Nog meer dan 10 kilometer alleen lopen.  Ik vrees dat een record er niet in zal zitten vandaag.

*****

Ronde drie.

Het lange lijden begint. 

Het tempo zit er nog wel in. 

Peter F. loopt niet zo ver voor mij uit.  Kon ik nu maar eens even versnellen, dan was ik zo bij hem.  Maar dat gaat niet.   Hoe frustrerend is dat: hoogstens een meter of tien achterstand, en met geen mogelijkheid het gat dicht kunnen lopen.

Ik zit à bloc. 

En toch ga ik door, en door, en door, en door.

Kilometer 15: 1 uur en enkele seconden.  Dat is slechts enkele seconden boven mijn tussentijd op de 15 km toen ik mijn besttijd liep op de halve marathon.  Ik heb nog meer dan 25 minuten voor iets meer dan 6 kilometers.  4 minuten 10 per kilometer.  Normaal gesproken lukt dat zonder probleem, maar na 15 snoeiharde kilometers is dat niet min.  Ik weet dat het over is, maar ga toch proberen zo dicht mogelijk te komen.

Verder gaat het.

Maar ik voel dat ik begin te kraken.  De systemen beginnen uit te vallen.  De adem jaagt, alles verzuurt, alles verkrampt. 

*****

Laatste ronde.  Er komt iemand aansluiten.  Ik probeer aan te pikken.  Lukt niet. 

Alles begint pijn te doen.  Mijn voeten staan in brand, mijn kuiten op het punt te ontploffen.  Alles aan mijn lijf schreeuwt het uit, alles lijkt te scheuren, willekeurige spieren op de rug gaan in kramp.

En opnieuw word ik bijgehaald.  Het is verdorie iemand die in het begin uit ons groepje is weggevallen.  Blijkt dat hij beter ingedeeld heeft.  Ook hier moet ik het hoofd buigen.  Ik kan niet mee.

En nog eentje, ja het kan niet op.

De Leemstraat.  Waar in godsnaam blijft dat bordje van de 20 Km? 

Ach, daar, eindelijk.  De chrono liegt niet.  1 uur 22 minuten en 28 seconden.  Record is weg.  Maar het wordt wel een goede tijd.

De laatste kilometer en nog wat meters wegen loodzwaar, ik ben leeg wanneer ik eindelijk de laatste rechte lijn indraai. 

En ik druk mijn chrono af op 1 uur 27 minuten en 27 seconden, op plaats 17 van 99 deelnemers. 

En ja, beste lezer, u bent natuurlijk razend nieuwsgierig hoe het Frank is vergaan. 

Frank, ook wel bekend als  "the Seraing Killer", zat nogal in de knoop met zichzelf.

 Aankomstzone: sportdrank tanken, wat keuvelen met zij die sneller waren.  Uitblazen, op positieven komen. 

*****

Dit is mijn derde beste tijd van inmiddels 19 halve marathons.

Niet slecht voor deze oldtimer, maar ik zou Mark niet zijn als er niets zou knagen. 

Record gemist, maar het is ook duidelijk dat ik in feite de afstand nog niet helemaal in de benen heb.  Tot 15 km loopt het ok, nadien is het allemaal wat minder comfortabel.

Ik wandel (wankel) op pijnlijke lege benen richting kleedkamer.  De schoenen uit. 

Oei, er is toch wat randschade. 

De teen naast mijn dikke teen, de digitus secundus, heeft redelijk te lijden gehad.  Twee bloedblaren maar liefst...  Tijdens de wedstrijd deed alles in die mate pijn dat ik dat niet eens geregistreerd heb.

En ik vrees dat mijn rechterkuit ook gehavend uit de strijd is gekomen (een vrees die inmiddels bewaarheid werd; een lichte verrekking, helaas).

De douche buiten vergt ook wat van een mens.  Twee opstapjes van ruim 40 cm zijn bijna onoverkomelijk.  Douche is gelukkig lekker warm.

En dan volgt nog een ruime nabeschouwing, waarbij het rijkelijk vloeiend gerstenat  de tongen losser maakt, en waarbij de nachtmerrie te Seraing een vage herinnering wordt.

*****

Ik wens de bevriende fotografen hartelijk te danken voor het erg genereus ter beschikking stellen van hun foto's,

uitzondering gemaakt voor volgende foto:

Hiermee is meteen het definitieve bewijs geleverd dat de mens inderdaad rechtstreeks afstamt van de aap, in mijn geval: de chimpansee. 

Darwin heeft dus gelijk...

Zoek de 0 verschillen:

Dat de heren en dames van AVN nu vooral maar niet denken dat ze me keihard moeten uitlachen, want ik beschik over een behoorlijke oorlogskas schandelijk fotomateriaal van jullie allemaal...

***** 

Trouwens, met bepaalde foto's is het ook aangenaam algebra bedrijven:

Bijvoorbeeld:

We maken de som:                  één atleet + 4 tripels Westmalle, is gelijk aan:

Enfin, de nabespreking was mogelijk nog moeilijker, harder en vooral langduriger dan de wedstrijd zelf.

Wordt, helaas, vervolgd... 

_____________________

Foto's: Martine Van Rijckevorsel, Leo Gabriëls.

Lettre à Henri Storck

Zondag 5 juni 2011

De wedstrijden op zondag volgen mekaar in razend tempo op.   10 mijl te Malle, 20 Km door Brussel en vandaag de 10 mijl van Seraing.

Seraing, grauwe industriestad van staal, steenkool en ijzer, gevangen in een trage kronkel van de Maas.  Seraing is de vergeten en verpauperde dochter van het vurige, naburige Luik. 

Seraing, waar de hoogovens van John Cockeril een langzame reuteldood stierven en verworden zijn tot littekens in het groene landschap. 

Van industriële revolutie naar industriële archeologie.

Sporen van troosteloze arbeiderswijken, vervallen en ingeslapen industrie, vergane glorie van vakbonden, het hol van de leeuw van de PS.  

De gevels zwart van vroegere industriewalmen, een zee van scheefgetrokken schouwen. 

Verweerde reclameschilderingen op bakstenen muren, roestige prikkeldraad bovenop fabrieksmuren. 

Défense d'afficher.

Déviation.

De charme van lieflijk verval.

Een eenzame bak Jupiler in een dakgoot, desolate dakkapellen vol spinnenrag, oude dakpannen, een lofzang aan de uitzichtloze, stilzwijgende, bittere armoede en erfelijke werkloosheid. 

Een eenzaam café, gewurgd tussen de scheefgezakte huisjes. 

Jupiler, Chez Louis.

Dit doet denken aan de Borinage, het land van Henry Storck.

Les Enfants du Borinage.

Dit is het land van de gebroeders Dardenne, hun speeltuin.

Le Silence de Lorna.

L' enfant.

Elk moment verwacht je dat Jérémie Renier voorbij komt op een gammele bromfiets. 

Op de vlucht voor zichzelf, zijn schaduw.

*****

De 10 mijl van Seraing is onderdeel van het regelmatigheidscriterium Challenge Delhalle.

Plaats van afspraak: het 'Complexe Sportif du Bois de l'Abbaye', een hele mondvol.  Op de beboste heuvelrug, hoog boven Seraing, torenen een paar hoge flatgebouwen, vergane glorie uit de zeventiger jaren van vorige eeuw, boven de atletiekpiste uit.

Ik bevind me in het gezelschap van Frank en Hild, vaste gasten op deze Challenge, en neofiet Katrien. Ze verdedigen de zwarte kleuren van AVN.

Terwijl de lucht drukkend warm de belofte van een hels warmteonweer inhoudt, slenteren we naar de sporthal. 

De Seraingrunners weten hoe ze de innerlijke mens moeten verzorgen.  Er staat een barbecue te knetteren en een Luikse wafel is hier nooit ver weg.

Het taaltje dat hier gesproken wordt is een soort patois, waar je met je schoolse standaardfrans niet echt ver springt. 

*****

De Sporthal heeft betere tijden gekend, maar ik hou wel van gebouwen die geleefd en geleden hebben. 

Aankleden en opwarmen op de piste.  Frank, een habitué van de Challenge, wordt begroet door vele bekenden.

Ik ontfutsel Frank wat details van het parcours, want dat is voor mij een blinde vlek.  Parcourskennis is altijd een pluspunt; zo weet je wat je waar te wachten staat.

Het is drukkend warm, waarbij het zweet je uitbreekt zonder dat je daarvoor een inspanning hoeft te leveren.   Het traagjes opwarmen maakt me al drijfnat van het zweet.

Geen al te beste omstandigheden voor een 10 mijl.

*****

Frank maakt me attent op een dame.  Hij raadt me aan haar te viseren, omdat ze net een tikkeltje sneller is dan hem.

En dan begeven we ons naar de startlijn.  We moeten driekwart van de piste lopen, vervolgens een paar stroken asfalt verteren om dan de klim in het bos voor de voeten geworpen te krijgen.

De start.

Ik schiet vlotjes weg.  De piste loopt soepel en ik nestel me in het zog van de dame waarvan sprake.  De eerste asfaltstrook is nog bergaf en ik maak snelle benen.  Ik schuif vlotjes voorbij de dame en verder naar voor in het peloton.

Maar dan begint het klimwerk.  Vanaf kilometer 1 tot 3 is het zwaar beukwerk tegen de heuvelrug.  Ik schuif door tot bij de eerste dame in de wedstrijd, neem haar op sleeptouw tot ook zij moet afhaken.

Kilometer 3 haal ik op twaalf minuten. 

Goed bezig! 

We zijn dus als een gek tekeer gegaan; bergop lopen tegen 15 per uur? 

FAUT LE FAIRE!

FOUT!

We draaien het bos in en, helaas, ook hier gaat het bergop.  Niet zo steil, maar toch genoeg om héél véél pijn te doen.  Het is duidelijk.  Ik bekoop nu al mijn erg voortvarende start.  De eerste dame komt bij mij en laat mij op mijn beurt genadeloos achter.

Ik bijt op mijn tanden.

Het ritme wordt hervonden.  En eens helemaal boven, wisselen de klim- en daalzones mekaar af.  Klimmend verlies ik plaatsen die ik dalend weer inloop.  Maar dit soort harmonicagedoe kan ik niet eeuwig blijven volhouden. 

Laf en warm.  Er weerklinkt wat onweersgerommel, het begint wat te druppelen.  Een beetje welgekome verkoeling voor de slaven van de weg. 

Een adembenemend parcours, slingerend door de bossen boven Seraing.  

Ik zoek wanhopig naar een tweede adem.  Zonder succes overigens. 

Toch weet ik mijn plaats in de wedstrijd nog redelijk vast te houden.  Ik bedoel hiermee dat ze nu niet meer per tien voorbij komen geschoten, maar af en toe eentje.

Kilometers bospaden.  Af en toe toch een moment grijpen om rond te kijken naar de overweldigende natuurpracht. 

Km 10.  Dame twee, in gezelschap van een ganse roedel mannelijke beschermheren, komt me weer bijgebeend.  Had ik maar het verstand gehad om in de eerste kilometers bij haar te blijven, mogelijk kon ik dan nu ook nog mee.  Ze komen voorbij gestoomd en ik kan het hogere ritme niet aan.

Omdat ik weet dat Frank zich meestal in de buurt van deze dame ophoudt, blik ik af en toe over de schouder op zoek naar het zwarte AVN-shirt.

Voorlopig nog niks te zien.  Maar ik voel me opgejaagd wild in het Bois de la Vecquée...

Ik herinner me dat het parcours de vorm van een, weliswaar verwilderde, lekstok heeft.  Aanloopstrook, grote ronde in het bos en dan terug naar de finish over het stokje van de lekstok.

Wanneer ik eindelijk aan het einde van de lus ben (en dus aan het stokje van de lekstok richting finish mag beginnen), merk ik pas hou steil de aanloopstrook van 4 km was.  Het is keihard naar beneden.

Normaal ben ik een goede daler, maar de hamstrings en de kuiten doen zo'n pijn, dat ik niet durf door te lopen.

Ik kijk nogmaals achter me, en merk dat iemand met beide armen naar me zwaait.

FRANK!

Verdomme!

VERDOMME!

Ik kijk nogmaals om, in de hoop dat ik me vergist heb.

Ik heb me niet vergist.

Het is Frank, die me in het vizier heeft.

De hamstrings en kuiten mogen dan wel pijn doen, maar nu laat ik me als een rotsblok van de helling af denderen.  Het bos uit, het asfalt op.  Nog meer beenhard dalen.  Ben ik hier daarstraks tegen 15 km per uur tegenop geknald?

GOE ZOT GEWEEST!

Niet te verwonderen dat ik me opgeblazen heb.

En ik dacht dat het onmogelijk was om harder te lopen dan ik op die dalende stroken.  Vergeet het.  Op een mum van tijd is Frank bij mij.  We bevinden ons in de laatste wedstrijdkilometer...

En net wanneer het vlak wordt (shit, dit is pas stilvallen), trekt Frank nog eens door.  Ik gooi de handdoek meteen, vooral wanneer er een korte, maar nijdige knik in het parcours komt, vlak voor het binnenlopen aan de atletiekpiste.

Ik laat me in die laatste meters zelfs nog een paar plaatsen afsnoepen; ik kon gewoon niet meer reageren.

Knap gelopen van Frank (pos. 79, 1u8m41s), en wellicht een heel stuk verstandiger dan uw dienaar (pos. 82, 1u9m12s). 

Katrien loopt zich naar pos. 166, in een zeer knappe tijd: 1u15m43s en Hild strandt op pos. 398 met 1u32m31s.

Iedereen is tevreden, ik met wat gemengde gevoelens. 

Maar wat zeuren we? 

We lopen! 

Pijnvrij bovendien!

*****

Iedereen krijgt nog een goodiebag, met pasta, vitaminen, een reep lekkers en een fles plaatselijk Witbier.

HAHA!

GRATIS BIER!

Niks gemengde gevoelens meer, nu ben ik ook tevreden!

Of toch niet: de vervaldatum van het witbier was al enkele maanden overschreden.

Dat merkten we op nadat Frank een akkefietje had met zijn fles Witbier.  Die ontplofte namelijk  in zijn rugzak (de ijzerdraad die de kurk op de fles moest houden was gelost). 

Ik ben overtuigd dat dit een signaal was.

Het loopwonder kloppen op een loopwedstrijd?????

  God straft onmiddellijk!!!!

*****

 Volgende week: de halve marathon te Minderhout!

Marce, Marce, Tervurenlaan non ames, sed tamem in Tervurenlaan ire debes...*

* Markje, Markje, je houdt niet van de Tervurenlaan,

maar toch moet je naar de Tervurenlaan gaan...

Maandag 30 mei 2010

Er is een vrachttrein over mij heen gereden. 

Gedenderd, moet dat zijn. 

Ik ben geradbraakt. 

Compleet gesloopt.

En toch ook weer niet.

Ik heb zelfs geen spierpijnen.

Maar moe!

Hondsmoe.

Maar dit verhaal begint op zondagochtend.

*****

Zondag 29 mei 2011.

De dag der dagen.  

 De 20 km door Brussel. 

De moeder aller loopwedstrijden! 

Voor de twaalfendertigste keer kijk ik mijn rugzak na.

Schoenen?

Check.

Geluks-looponderbroek?

Check.

Loopbroekje?

Check.

Loopshirt?

Check.

Kousen?

Check.

Compressiekousen?

Check.

Inschrijfformulier?

Check.

Appel, fles water, losse euro's voor desnoods een kakka of drie?

Check, check en nog eens check.

Ik word gek!

***** 

Ben ik er klaar voor?

Hierop kan ik enkel hysterisch lachen. 

Hahahahahahahah.  Enzoverder.

Zullen we even de kans op een geslaagde 20 Km door Brussel op een apothekersweegschaaltje afwegen?

De argumenten contra:

• een manke voorbereiding, bijna zo mank als het baasje zelf,
• een pijnlijke rechterwreef,
• anderhalve achilles die ik maar matig vertrouw,
• geen snelle kilometers gemaakt, alleen slaapverwekkend trage,
• geen wedstrijden gelopen sinds begin maart, behalve vorig weekend ééntje en dat was matig, zééééér matig,
• de warmte,
• de wind,
• de eerste 5 kilometers met de verdomde tunnels,
• de volgende 6 kilometers stijgen belachelijk,
• de volgende 2 kilometers dalen (maar véél te kort),
• de volgende 4 kilometers zijn vals plat,
• de volgende 1,5 kilometer: de Tervurenlaan,
• de laatste 1,5 kilometer dalen, maar dan érg teleurstellend.

Gelukkig zijn er ook  argumenten pro, ik som ze even voor u op:

• ik heb een borstnummer.

Goed.

Bon.

We zijn er dus helemaal klaar voor.

Want als we iets geleerd hebben in dit leven, dan is het dat trainen voor niets goed is.  Je krijgt er alleen maar vervelende blessures van.

Hoe minder ik loop, hoe beter ik word. 

2012 kom ik mijn bed niet meer uit.

*****

11 uur

Ik zit voor mijn bord pasta. 

Ook hier blijven de moeilijke beslissingen mekaar in razende vaart opvolgen. 

Hoeveel moet je eten? 

Hoeveel saus?

Met of zonder kaas op?

Veel water drinken, of niet?

Als je teveel vreet, dan is de kans niet onbestaande dat je maag straks opspeelt.  Eet je te weinig, dan kan je honger krijgen.

Ik eet te veel.

Tijdens het eten kijk ik 12 keer op mijn horloge.  Telkens is het acht over elf.  Cool!  De tijd staat stil.  Wie weet zit er op die manier straks nog wel een matig goede tijd in.

Ik laat de afwas staan voor zij die achter mij komen.  Après moi le déluge, en de afwas natuurlijk....

*****

 De fiets op en op pad naar de eerste halte van de dag.  Bushalte.

Alle usual suspects zijn er weer.  Elk jaar dezelfde gezichten.  Gespannen gezichten.  Want de opdracht die ons wacht, is niet van de poes.

Mag ik even?

Bij een wedstrijd zijn er een paar factoren belangrijk om een goede prestatie neer te zetten:

1.  een goede conditie

2. een juiste wedstrijdindeling

3. klimaat

4. het vormpeil van de dag

5. varia (juiste kleding, schoenen, veters, voldoende gegeten, drinken onderweg, ...)

6. parcours

Als 1 ding tegenzit, dan kan je het al schudden. 

Het wordt dramatisch als meerdere dingen tegen zitten. 

Als alles tegenzit, dan is het waarschijnlijk de laatste zondag van mei.

Bij de meeste wedstrijden is het parcours elk jaar hetzelfde.  Dat is in Brussel niet anders.  En toch lijken de tunnels soms langer en steiler en die ploert van een Tervurenlaan verdenk ik ervan om zich jaarlijks een paar procenten op te krikken (misschien is dat een minder bekend gevolg van de opwarming van de planeet...  wie zal het zeggen?).

*****

Op de bus zit de sfeer er al meteen in. 

Er wordt gelachen, gezongen, gedichten gedeclameerd en sporadisch werd er een wind gelaten, wat toch een extra pigment geeft bij het eten van een spie rijstvla, we moeten daar niet onnozel om doen.

Brussel lag nog op dezelfde plaats als vorig jaar, dat viel dus niet tegen.

Met de bus beklimmen we de Tervurenlaan, stijgingspercentage gemiddeld rond de 37 %, met pieken die met de gemiddelde Westerse apparatuur niet te meten vallen, maar ruw geschat ongeveer 88% benaderen.  Een eitje voor de getrainde loper, maar op de bus hadden we er zo maar eentje: looplegende Jan H.

Enfin.

De bus geparkeerd.  Ik moest pissen als een rund, dus het eerste het beste beschermde gebouw moest er aan geloven.

Dan richting tent waar de borstnummers opgehaald moesten worden; nummer 624 lag er voor mij gereserveerd. 

Dit borstnummer geeft recht tot start vanuit de elitebox, de box der Spartanen, de Snakepit, de box der Gladiatoren, de box der Titanen, de box der Hoogvliegende Laagvliegers,...

Nu zal u zeggen: elitebox, elitebox. 

Zal het een beetje gaan met uw gestoef? 

Staan de echte absolute toppers niet geposteerd voor de elitebox? 

Ja, dat klopt. 

Maar dat heet niet de elitebox. 

Dat is de box van de negers en looplegende Jan H.

*****

Na het ophalen van mijn borstnummer slenter ik richting kleedkamer, al kraampjes kijkend.   

De startzone ligt er nog verlaten bij.

Dat is geruststellend.  Dan weet je dat je nog een zee van tijd hebt, zodat de mentale opbouw naar het startschot in alle rust kan gebeuren.

Mijn kleedkamer: het luchtvaartmuseum.  Na de reorganisatie is er veel minder plaats, zodat het al redelijk zoeken is naar een vrije stoel. 

In de loop der jaren is ons vaste groepje lopers dat zich in het museum gaat omkleden behoorlijk uitgedund.  Waren we in den beginne nog met een handvol lopers hier, dan resten nu enkel nog uw dienaar en Eddy K.

Velen zijn afgevallen omwille van chronisch blessureleed.  Gevallen op het veld van eer...

Ik kleed me om. 

Daarbij worden schijnbaar futiele details van levensbelang. 

De voeten nauwgezet ontdoen van elk korreltje zand, de kousen zorgvuldig aantrekken zodat er zeker geen plooien kunnen ontstaan.  De schoenen een keer of twaalf strikken en herstrikken, om de juiste druk op de wreef te krijgen.

De chip bevestigen zodat die perfect vastzit. 

Borstnummer perfect hangen. 

Edele delen een aantal keren grondig herschikken in de geluks-looponderbroek...

*****

Drankbusje bij de hand, begeef ik me, in gezelschap van Eddy K., naar buiten.

Nogmaals plassen.

We wandelen nog eens over de esplanade, waar het inmiddels een drukte van belang is.

Naar het park aan de zijkant.  Omdat het nog meer dan een uur wachten is, besluiten we in de zon te gaan liggen.

Opwarmen heeft weinig zin, er rest ons nog teveel tijd tot aan de start.  Maar toch wil ik testen hoe mijn rechterwreef aanvoelt.  Er zit namelijk een pijnlijke plaats bovenaan mijn wreef.  Mijn veters heb ik een paar gaatjes laten overslaan, om zo die zone wat te ontlasten.  Ik vrees dat het niet zal volstaan en dat mijn schoen nu niet vast genoeg aan mijn rechtervoet zal zitten.

Lopen lukt aardig, maar ja, ik loop hier hoogstens enkele honderden meters, en dan nog eens kalmpjes aan.

En dan durf ik niet eens te denken aan mijn achillespezen; hoe zouden die reageren op de grote afdalingen, waar hoge snelheden (en dito impacten) moesten worden doorstaan? 

Ja, stress was er weer genoeg.

En dan is het plots vijf voor half drie en kan ik het niet meer houden en vertrek naar de kleine box, vooraan Wave 1.

***** 

Wanneer ik in het kleine boxje vooraan Wave 1 binnenstap, bots ik op Frank T. en Axel A.  Snelle heren zijn dat. 

Ik merk dat ze gespannen zijn, en meteen komt de bezorgde huisvader in mij boven.

Ik steek ze een hart onder de riem, met volgende troostende woorden:

Sidder en beef, lopershorden uit alle windstreken van het oude continent!

Gij zult het hoofd nederig buigen, gij zult een Weesgegroetje bidden, gij zult de goden tevergeefs om bijstand smeken, gij zult deemoedig op de knieën zinken en prevelen om gespaard te blijven van leed aan de verloederde achilles, gij zult een opstoot van spuitende schijterij vrezen.

Neen, het is nog niet gedaan.

Gij hoopt gespaard te blijven van spetterende broekhoest, kinkhoest, haperende longblaasbalgen en korte asem, gij zult janken van ellende in de donkere tunnels in de zompige moederbuik van de Brusselse Louisalaan, gij zult met schrik in het pompend hart het duistere Terkamerenbos betreden, gij zult uw moeder aanroepen in de woeste afdalingen, gij zult bleekgroen wegtrekken bij het aanschouwen van de Tervurenlaan, de wulpse vuige hoer der asfaltbeklimmingen...

Zij zal u in uw knoesels bijten, uw pezen doen knappen, uw spieren doen scheuren...

Neen, ik herhaal het,  het is nog niet gedaan....

Maar vreest niet, gewone stervelingen, want ik, het Godenkind,  sta aan uw zijde...

Vlij u aan mijn borst, zondaars!

Laat mij uw gids zijn, door troebel water (Spa).

Nu is het bijna gedaan...

Volg mij, ik weet hier namelijk de weg,

schuil achter mijn brede schouderpartij,

zoek de luwte op, volg mij.

 Maar durft me godverdomme niet voorbij te steken!

Samen zullen we, schouder aan schouder, op zoek gaan naar eeuwige roem en tijdloze glorie, want straks wacht ons de zoete, hemelse wederopstanding op de Esplanade van het Jubelpark, een medaille, een reep Mars, een crême-glace, een banaan, cola en een Leffe (of drie, daar mag ik van af zijn)...

Daarmee waren Frank T. en Axel A. al meteen in de juiste stemming gekomen, wat compleet begrijpelijk is.

Trouwens, nu ik er aan denk, ik had toch een sollicitatiebrief gestuurd naar de organisatie met de vraag of ik na mijn loopbaan als loper eventueel de kans zou kunnen krijgen om tijdens de startprocedure van de 20 Km door Brussel achter de micro te mogen staan. 

Wat plaatjes draaien voor 30.000 man, keigezellig!

En dan zou ik bijvoorbeeld het bovenstaande tekstje kunnen aflezen in een taal of 10. 

Wedden dat er hoogstens nog een man of 30 start?

Trouwens 2: geen reactie gekregen op die sollicitatie; dat begrijpt een mens toch niet....

******

En toen was het tijd voor de Bolero. 

De klok tikt verder. 

Mijn hart klopt sneller dan de seconden wegtikken. 

Stress, dus.

 De Wetstraat vlak voor de start.

De Brabançonne galmt over de 30.000 hoofden.

Nu is het een kwestie van seconden. 

Het wordt bittere ernst. 

En ik denk nog even aan alle bekenden die, verspreid over de drie waves, nu ook gespannen staan te wachten op het startschot. 

Juriaan, Jo (en gezin), Geertje, Hild, Lut, Inge, Els, Jos, Leo, Jan, Gunther, Benny, Johan, Koen, Danielle, Gert, Ineke, Chris, Paul, Joke.  Ik vergeet er wellicht een aantal...   ... ook jullie waren in mijn gedachten.

We (Frank, Axel en uw scribent)  wensen mekaar geluk toe.

En dan valt het startschot, meteen gevolgd door een loeihard kanonschot.  Vorig jaar was er geen, nu weer wel.

En de race is van start gegaan.  Duizenden voeten roffelen over de dolomietpaden achter de triomfboog, werpen stof op.

Op de tijdsregistratiemat start ik mijn chrono.  Nu is het voor echt.

In het strijdgewoel ben ik zowel Frank als Axel kwijt gespeeld.  Ik ben vrij zeker dat Frank achter me zit, maar waar zit Axel?

Wetstraat.

Goed, we staan er alleen voor. 

Het plan is om een verstandige wedstrijd te lopen. Het is warm, dus voorzichtigheid is geboden. 

Een ijzeren wet van de 20 Km door Brussel is: Wie woekert met zijn krachten, krijgt de rekening gepresenteerd.  Tot kilometer 11 heeft de wedstrijd een verborgen agenda.  Een sluipmoordenaar is het, je kan je op die 11 kilometer al makkelijk twee keer opblazen.  De luttele seconden die je hier kan winnen door over je toeren te gaan, zul je op de Tervurenlaan in tienvoud inboeten.

 De eerste kilometers voel ik me prima.  Het tempo ligt hoog, maar beheerst hoog.

Via het koninklijk paleis, bevoorrading 1.

Kilometer 3, Place Poelaert,  na 12 minuten en een paar seconden.

Maar dan komen we in de eerste tunnel.  Er hangt een benauwde sfeer in de tunnel, die meteen de adem en de benen afsnijdt. 

Happend naar adem klim ik de tunnel uit, om meteen een volgende oplawaai te krijgen.  De zon die ongenadig brandt. 

 Het asfalt gloeit.

Tweede tunnel.  Ik kraak, nu al.  Ik loop tragere kilometers.  Dit mag niet gebeuren, want dan wordt het een lange lijdensweg.

Derde tunnel.  De kortste tunnel.  Niet zo benauwend, maar doordat de klim meteen op de afdaling volgt, is het moeilijk temporiseren.

Kilometer 5 haal ik op 20 minuten 43.  Toch al serieus moeten inleveren.

De lange, brede lanen schuiven traag onder me door.  Het zweet gutst van mijn kop.  Ik probeer mijn ademhaling onder controle te krijgen, tevergeefs.  En de zon, die koperen ploert, blijft op me inbranden.  Ik zoek schaduw, uiterst rechts van de brede weg.

Ik kom een beetje terug in mijn ritme.  Maar dan draaien we richting Terkamerenbos. 

Schaduw!

Het blijft klimmen, afgewisseld met vals plat.  Hier is het zaak niet stil te vallen.  Maar bergop lopen ze me met bosjes voorbij.

Neen, Mark, verdomme toch, je bent je wedstrijd aan het verkloten.

Ik vecht en knok me omhoog. 

Bevoorrading 2: Dianalaan in  Terkameren. 

 Water, water, water.

Over mijn oververhitte kop, mijn armen, nek.

En drinken natuurlijk, in kleine slokjes.

*****

De warmte snijdt de adem af.  Mijn kuiten branden, mijn zwarte compressiekousen staan in vuur en vlam.  Dit gaat fout.

Rechtsweg een dolomietpad.  Naar beneden.

Ik weet dat zo meteen de controlemat van de 10 km volgt.  41 minuten klok ik af.  Maar het echte 10 km-punt ligt een honderdtal meter verder, op de Franklin Rooseveltlaan. 

10 km in, pakweg, 41 minuten en half.

Niet slecht, met wat goede wil zelfs op schema, maar de vraag is hoe diep ben ik hiervoor al moeten gaan?  En, vooral, wat kan ik nog?

De Terhulpsesteenweg, kilometer 11.

De brede lanen lopen treiterend bergop, onder een loden zon.   Er is wind, maar die koelt niet, en blaast naar mijn gevoel altijd in het nadeel.

Ik moet mijn groepje lossen.  Ik kijk achterom, op zoek naar een nieuw windscherm.  Een loper komt me voorbij, ik pik aan, maar hij schiet meteen een dikke meter opzij.  Hij gunt me niet om in zijn zog uit de wind te blijven. 

Mijn tong plakt aan mijn verhemelte.

Stond hier normaal geen waterpost? 

Ik bak, kook, heb dorst, voel me misselijk, maar bijt op de tanden, want zo meteen volgt een relatief makkelijk stuk, de stomende afdaling van de Avenue Delleur.

Avenue Delleur...

Alle remmen los!  We smijten ons als een kamikaze naar beneden en remonteren tientallen lopers.  Bergop lopen kan ik niet goed, maar bergaf vlieg ik.  Ik passeer in vliegende vaart de loper die geen windscherm wou zijn voor mij.  Immanente gerechtigheid.

Dat is de tweede ijzeren wet van de 20 Km door Brussel: Hij die rust in de afdalingen, verliest zijn tijd.

Maar helaas komt er een eind aan de Avenue Delleur.  De Vorstlaan zet ons terug vlak, tot lichtjes bergop.   In elk geval met beide voetjes op de grond.

*****

De drankpost Isostar.

Normaal pas ik hiervoor, maar de dorst is zo groot dat ik toch Isostar vastgrijp en kleine slokjes drink.  Het publiek moedigt ons aan met vogelgeluiden producerende gadgets.

Vreemd.

En voor de tweede maal krijg ik het heel moeilijk.  Ik word voorbij gegaan door God en klein pierke.  Ik probeer aan te klampen, maar moet telkens lossen.

Dit doet pijn, weegt zwaar.

Mijn hele lijf is beurs gebeukt.   Mijn voeten staan in brand.

Alles doet pijn.

Die vervloekte Vorstlaan blijft maar duren, en duren, en duren.  Het bladerdek houdt de zon van ons lijf weg, dat scheelt een slok op de borrel.

*****

Kilometer 15.  Het werd verdorie tijd!

1 uur 4 minuten en nog wat.

De fanfare links.

Waterbevoorrading.

Krijgsraad.

Om mijn record te pakken, 1u 26 m 32s, zal ik de resterende 5 km moeten lopen op 22 minuten en half.  Normaal gesproken een makkie, maar ik zit al stikkapot, met opgebrande kuiten, en dan moeten we de Tervurenlaan nog op, waar we sowieso een belachelijk trage kilometer gaan lopen.

En ik laat het los.

Ik besef dat het record er niet meer in zit, nogal logisch gezien het weer, de wind en mijn halfbakken voorbereiding.  Maar onder 1 uur 30 lopen, dat moet kunnen, mits de totale instorting wegblijft.

En avant la musique!

We lopen verder.  Ik voel me iets minder slecht dankzij het verkoelende bladerdek van daarnet.  Ik beslis om toch wat gas te geven tot aan de voet van de Tervurenlaan en dan maar te zien waar het schip strandt.

Ik haal weer wat lopers bij.

Kilometer 17, klimmen op de Tervurenlaan.  1 uur 12 minuten en heel wat seconden...

In de verte de bogen van het Jubelpark.  Het asfalt zindert van de hitte.  Lopers zwijmelen van links naar rechts, er wordt gewandeld.

Ik blijf mooi in mijn ritme en haal ze bij bosjes in.

Bevoorrading Tervurenlaan.  Ik kap een volledige fles Spa over het hoofd.  Ik ben nat tot in de loopschoenen.  Een tweede fles voor de dorst en nog een derde voor over de rug en nek.  Ik ben zeiknat.

Maar omhoog gaat het.

Overal sirenes.  Er wordt iemand met een brancard afgevoerd. 

******

Square Léopold.  De obelisk!  Dan zijn we helemaal boven.

Verder jagen!  Op naar Montgomery.

19 km: 1u 22m 48s.

Blijkt dat ik toch nog behoorlijk dicht bij mijn recordtijd aan het lopen ben.

Maar het vat is wel zo goed als leeg.

 Uw dienaar op de Tervurenlaan (weliswaar het stuk bergaf).

De kelk is bijna tot op de bodem geledigd.

Ik laat me meedrijven met de massa en bereik het Jubelpark.  Die vervloekte laatste bocht op kasseitjes, vlak voor de aankomst!

In die bewuste bocht ligt er alweer een loper tegen de grond.   Beangstigend tafereel.

En dan finish!

Zalig!

Tot stilstand komen...

1 uur 27 minuten en 16 seconden,  44 seconden boven mijn persoonlijke besttijd en mijn tweede beste chrono op achttien deelnames.  Mijn tiende onder de 1 uur 30.

Ik strand op plaats 1035, mijn beste positie ooit.

• Editie    Tijd                  Positie

1. 1994     1u 41m 59s       9384
2. 1995     1u 34m 59s       5977
3. 1996     1u 27m 42s       3005
4. 1997     1u 28m 14s       3125
5. 1998     1u 29m 30s       2605
6. 1999     1u 32m 36s       1464
7. 2000     1u 19m 54s       2397    Ingekorte versie stormweer
8. 2001     1u 35m 45s       2343
9. 2002     1u 30m 17s       1797
10. 2003     1u 27m 57s       1400
11. 2004     1u 26m 32s       1050
12. 2005     1u 31m 03s       1442
13. 2006     1u 27m 44s       1542
14. 2007     1u 47m 20s       8888    hamstring
15. 2008     1u 31m 42s        856
16. 2009     1u 28m 55s       1354
17. 2010     1u 28m 44s       1890
18. 2011     1u 27m 16s      1035

De aankomstzone.

Hier hijgt een tevreden man.  Moe, kapot, maar blij, content.

Mars, water...

Axel komt binnen.  Vlak achter mij (33 seconden).

Ik neem mijn medaille in ontvangst. 

Hé, maar, ik ken die gast!

Blijkt het toch wel Quentin te zijn!  De man die mij een borstnummer heeft bezorgd in het kleine vak vooraan Wave 1, voorbehouden voor de eerste 1500 van het jaar voordien.

Hij wou een performance.

Quentin, voilà, dit was er eentje!

Mijn plaats in de eerste box vooraan Wave 1 is veilig gesteld.

*****

Omkleden en naar de bus, waar mondjesmaat de andere lopers komen aangeland.  Het is wachten tot de ganse delegatie de finish heeft gehaald.

Er wordt duchtig nagekaart.

Uw dienaar biedt een luisterend oor aan looplegende Jan H. 

 Samen goed voor veertig (!) deelnames aan de 20 Km door Brussel.

 Met de bus naar huis.

De vermoeidheid laat zich gevoelen, vele oogjes vallen dicht.

*****

Thuisstad.

Nog wat nakaarten op een terras,

terwijl de zon het voor bekeken houdt,

 met in de knuist een welverdiende Leffe,

Trappist Westmalle, Duvel

of zelfs een Mojito...

Afspraak volgend jaar?

Natuurlijk!

Fotografen: Leo Gabriëls en Guy Hendrickx. 

Merci!

*****

Het was een beenharde editie.

Brussel is sowieso al geen sinecure.

De krant meldt: 540 interventies van het Rode Kruis, 13 mensen afgevoerd naar het hospitaal, een 26-jarige loper na oververhitting in kunstmatige coma gehouden en een andere 26-jarige loper sterft na een hartaderbreuk.

Een erg zware tol.

Va Banque!

Dienstmededeling: dit is een eenmalige oprisping. 

Op de vooravond van editie 2011 van de 20 Km door Brussel.

Noblesse oblige....

Va Banque!

Miserie, miserie, miserie!

Waar zal ik eens beginnen?

Januari 2011: na een reeks lichte contracturen kan uw dienaar eindelijk weer zorgeloos lopen.  Doel is via een oneindig aantal lange, trage duurlopen het door ouderdom geteisterde lichaam te stalen voor een wonderjaar.  Kruppstaal, minstens.

2011 moest de annalen in als het jaar van de verrijzenis. 

En sneeuw noch ijsberen waren bij machte om mij van dit voornemen weg te houden.

Eind januari liep ik, als eerste test (en laatste nieuwjaarsreceptie), een cross in mijn thuisbasis.  In winterse omstandigheden.   6400 meter op 29 min en 10 sec ( 15de master +40), maar als dat 6400 meter was, dan ben ik Elvis.  Noem mij desnoods in deze een 'suspicious mind'.

Februari was er, oh macht der gewoonte, de Valentijnjogging te Lichtaart.   12 km door bos en hei op 50 min en 2 seconden.

Dat was goed voor plaats 30. 

U dient hier te lezen: dat was slecht voor plaats 30.

Ooit was ik hier twee minuten sneller! 

 Nu zal u zeggen, ach wat is twee minuten in het teken van de kosmos. 

 Een peulschil, dat klopt als een zwerende vinger!

Maar ik meen mij te herinneren dat ik ooit héél plezante dingen heb gedaan op amper twee minuten. 

Heel onplezierige ook, dat dan ook weer wel.

Neen, ik was niet goed bezig...

*****

En tussen die enkele wedstrijden en het strenge regime van duurlopen door, begon de linkerachilles lichtjes te zeuren.  Tijdens het lopen voelde ik niets, maar in de pees knijpen was uit den boze.

Dat noemt men een oranje knipperlicht.

Maar toch blijven doorgaan. 

20 jaar blessures, een mens zou toch verwachten dat je daar iets van bijleert.

*****

13 maart was er dan de Kloosterrun te Meer. 

 9 Km. 

In dat beperkte brein van mij was het onzalige idee ontstaan dat de pijnlijke achilles deze wedstrijd nog wel vlotjes zou kunnen verteren. 

Sterker nog, via een bepaalde hersenkronkel dacht ik zelfs dat de achilles er baat bij zou hebben...

Indien u ooit het begrip "naïeve kloot" ten gronde wenst te definiëren, dan mag u mij altijd mailen...

Voelt u ook een soort dramatiek in de lucht hangen? 

Leest u ook iets dreigends tussen de regels?

Tijdens de opwarming voelde ik al dat de achilles lastig deed. 

Slim zou zijn om aan de kant te blijven en de collega's aan te moedigen. 

Middelmatig slim zou zijn om de wedstrijd rustig aan uit te lopen.

Ik koos de ronduit domme optie.

Pijnlijke achilles, maar eens het startschot knalde, was er genoeg adrenaline om die pijn naar de achtergrond te verdrijven.

9 km op 34 min en 55 sec, de eigen klok strandde op 34 min en 35 seconden.  6de plaats. 

Uiteraard was dat 9 kilometer! 

Zelfs Elvis weet dat! 

Gevlogen als een jonge windhond, met knarsende tanden de laatste ronde nog één plaatsje moeten inleveren. 

Maar dat is puur omdat de achilles inmiddels niet meer zeurde, maar GILDE VAN ELLENDE!

's Anderendaags was ik kreupel. 

De linkerachilles lag lillend in mijn loopschoen. 

Helemaal kapot. 

*****

Daar gaan we weer! 

Mijn huisdokter bezocht.

Wat is die vent trouwens oud geworden! 

Het was inderdaad geleden van 2008 dat ik bij hem was geweest. 

De reden van mijn bezoek toen....

....de linkerachilles.

En meteen daarop volgde het heuglijk weerzien met mijn kine, Tom.  Hij die mirakels aan de lopende band verricht, waarbij de prestaties van ene Jezus (Golgotha, 33), verbleken als sneeuw voor de porseleinkast (iets klopt er niet, maar zoekt u het zelf even uit?  Ik heb namelijk nog wat tikwerk te doen).

*****

Zaterdag 19 maart.  Inschrijven voor de 20 Km door Brussel.

Alleluja! 

Het aftellen is bij deze officieel begonnen!

Plots besef ik dat het  de tweede opeenvolgende jaar is dat ik met een blessure kamp op het moment dat er ingeschreven kan worden.

Ingeschreven kan worden is veel gezegd.  Ik heb een uur voor mijn computer zitten sakkeren en vloeken. 

Telkens blokkeerde het hele zootje.

De internetchaos was alweer ronduit hallucinant.  Anderhalf uur na opening inschrijvingen, ging de boel op slot.

Maar goed, om 10 uur was ik (naast een jaar of 10 ouder) ingeschreven en kon ik terug over tot de orde van de dag.  Zijnde: lopen met pijn aan de achilles.

*****

Volgens de bevindingen van de medische staf zou ik kunnen blijven lopen tijdens mijn revalidatie. 

Die medische staf toch! 

Dat hebben we uiteraard proefondervindelijk willen testen, maar dat bleek geen bijster goed idee. Enkele honderden meters volstonden om het optimisme te laten omslaan in wanhoop, zware bewolking met links en rechts een bui.

Kine Tom wou daarop de 9 beurten spreiden en na anderhalve week (5 beurten) het licht nogmaals op groen zetten voor rustig lopen, gecombineerd met verdere behandelingen. 

Noem het desnoods een soort van warme doorstart.

Ook dat plan liep na amper 75 loopmeters jammerlijk op de klippen.  

Mijn humeur was inmiddels in die mate verknald, dat huisgenoten me begonnen mijden, en huisdieren spontaan verhuisden.

Uiteindelijk heeft de weerbarstige achilles me tot eind eerste week april aan de kant gehouden.  Dan met schrik in het hart  opnieuw de schoenen aangebonden voor voorzichtig trainingswerk, de achilles nog steeds gevoelig.

Een duurloopje van 1 uur en 10 minuten, waarvan de eerste 40 minuten de achilles zich toch wel liet voelen.  Niet écht pijn, maar een soort stroefheid, stramheid. 

En de dag nadien meteen een alarmerende reactie: méér pijn.  Mits ijspacks en flexium gel kon ik dat weer wat temperen en zo bleef ik verder knoeien. 

*****

Tussendoor een weekje Berlijn, om batterijen terug op te laden.

Berlijn... wat zal ik er van vertellen.

Véél Duitsers, dat was heel opvallend. 

En het moet iets genetisch zijn, maar Audi, BMW en Mercedes zijn niet gemaakt om traag te rijden op de autosnelwegen.

Berlijn. 

Bekend voor zijn curryworsten.

En voor een of andere muur. 

Niet gevonden. 

Weg.

En ze hebben er de triomfboog van het Jubelpark willen nabouwen, maar dat is toch niet echt goed gelukt.

Sukkelaars!

Berlijn, tja.

Berlijn had ook iets met de tweede wereldoorlog te maken, meen ik ergens gelezen te hebben, maar ik kan niet juist zeggen wat... 

*****

Na enkele weken liep ik terug 3 maal per week, telkens 1 uur 25 minuten.

Inmiddels was de aanvangsstroefheid (wat een woord!) teruggedrongen tot een kilometertje of twee.

*****

Maar de 20 Km door Brussel sloop dichterbij.

Zij die mijn escapades in de aanloop van editie 2010 van de 20 Km door Brussel hebben gevolgd, weten dat ik toen op miraculeuze wijze ben opgestaan uit het lopersgraf; ook al naar het voorbeeld van ene Jezus (Golgotha, 33).

Was ik gedoemd om nogmaals alle wetten van het lopen te tarten en quasi ongetraind aan de start te verschijnen van de moeder aller loopwedstrijden?

Dat zat er weer aan te komen...

Mijn rugprobleem en de daaraan gekoppelde manke voorbereiding voor de editie 2010 lieten zich ook gevoelen in het mij toegewezen borstnummer.  

Om editie 2011 in de kleine box vooraan Wave 1 (101-1500) te mogen starten, had de organisatie een tijdslimiet van 1 uur 27 minuten vooropgesteld. 

Met mijn kaduke rug had ik 1 uur 28 minuten en 43 seconden laten opmeten, dus viel ik nipt naast de boot.

8552, Wave 1 dus.

Daar konden wij niet mee leven. 

 Ah, neen!

De halve planeet ligt op diverse internetfora te janken en te bedelen om alsnog een borstnummer te kunnen bemachtigen, maar deze jongen begint de organisatie te bestoken met jankende mails dat ik, in het bezit van een borstnummer voor Wave 1, een nummer wil in die kleine box vooraan en wel nu.

Was het mijn stalkerige ondertoon?

Was het het feit dat ik me met handboeien aan de voordeur van hun kantoor had vastgeketend? 

Bericht aan mijn vrouw: die handboeien komen terug in het nachtkastje, geduld is een schone zaak.

Was het mijn dreiging dat ik minstens één keer per week in hun burelen op de grond zou liggen stampvoeten als een misnoegde peuter die in de supermarkt zijn favoriete snoepje niet krijgt?

Was het toe te schrijven aan het feit dat ik dreigde dat ik mijn contacten bij de NVA zou inschakelen om ervoor te zorgen dat de bijkomende financiering van Brussel zou verdampen?

Je ne sais pas.

Neen, tot mijn eigen verbijstering kreeg ik op mijn smeekbede meteen een positief antwoord, in een charmant soort Nederlands (leest u mee, Vic Van Aelst) wat iets wegheeft van het Afrikaans:

Geachte Mark,
Ik heb uw nummer goed veranderen.
Nieuwe borstnummer Peeters Mark 624.
Nu, moet u een echte performance doen.
Mvg,

Quentin